ویرگول
ورودثبت نام
Isabel.J.M
Isabel.J.Mبا آرامش گفت :«هی ارباب می دونستی وقتی ما توی بدترین موقعیت ها داریم جون می کَنیم،‌ ماه هنوز داره می درخشه؟»
Isabel.J.M
Isabel.J.M
خواندن ۶ دقیقه·۲ سال پیش

برج ساعتی(بخش ۱۰)

باران می بارید. حتی ماه آبی درخشان هم پشت ابر ها قایم شده بود. دختر پشت سر پسر بچه می دوید. برای اولین بار دختر بدون توجهی به چاله های آب می دوید. تمام لباسش گلی شده بود. پسر بچه نفس نفس می زد. او هنوز یه کودک شش ساله بود که داشت یک کاراگاه را فراری می داد.

لوییس فریاد زد:« از این طرف.» و داخل کوچه پیچید. آیریس او را دنبال کرد. لوییس دری را باز نگه داشته بود. در یک بار بود آیریس به سمت آن دویید. با تمام توانش حرکت می کرد. او نباید پایش به این پرونده باز می شد؛ به قول استادش:« هیچ وقت یک کاراگاه نباید قسمتی از پرونده‌ بشود.» ناگهان آیریس پایش را روی پیراهنش گذاشت و افتاد. یک از افراد اسکاتلند یارد(* پلیس لندن)‌ فریاد زد:« از اون طرف!» و به سمت آیریس حرکت کردند.


** (چند ساعت قبل)

بعد از خواندن ۲ پرونده لوییس خوابش برد. تقریبا شب شده بود. آیریس پسر بچه را بغل کرد و روی کاناپه گذاشت. لی‌لی پتوی بنفشی را روی او کشید.

''تق تق تق'' کسی در می زد. آیریس آهی کشید و در را باز کرد. پسر نوجوانی با لباس روزنامه فروش و کلاه کپ داره قهوه‌ایی پشت در بود. آیریس گفت:«بیا داخل.» کمی مکث کرد و بعد پرسید:«وایسا وایساُ، تو اینجا چی کار می کنی؟ یعنی…» پسرک پرید وسط حرف آیریس:«بله خانم رییس پلیس دست به کار شده.» آیریس نفسی کشید و دستی به صورتش کشید. بعد گفت:«باشه، ممنونم! تو اینجا بمون و همراه لی‌لی از این پسر مراقبت کن.» لی‌لی گفت:«ولی من از پس خودم و لوییس برمیام.» آیریس کلاهش را برداشت و روی سرش گذاشت. وقتی در را باز کرد گفت:« اگر چیزی شد همه چیزو بنداز گردن اوون.» او خندید و در را پشت سرش بست. اوون کلاهش را برداشت و کیف روزنامه را روی زمین انداخت. «آه… رییس یه دقیقه هم به من رحم نمی کنه.» لی‌لی خندید و زیر لب گفت:«جاسوس حرفه ای رو از امپراطور کش رفت که هر چی شد بندازه گردنش؟»

آیریس با عجله به سمت کافه رویال دوید. تقریبا یادش رفته بود می خواست امروز حرکات را از لئو یاد بگیرد.

وقتی رسید همه چیز عادی بنظر می رسید. آیریس مو های زرد رنگش پشت سرش بست. به سمت پیشخوان رفت و پرسید:«کجا می تونم آقای…» حرفش را خورد چون کسی پشت پیشخوان نبود و نیامد. او روی نوک پایش ایستاد و زمین را چک کرد. دختری که همیشه پشت پیشخوان می ایستاد کف زمین مچاله شده بود در حالی که گوش هایش را گرفته بود گریه می کرد و چیزی زمزمه می کرد. آیریس بدون توجه به دختر رویش را برگرداند و شروع کرد به دنبال لئو گشتن. تلاشش را کرد دختر را نادیده بگیرد.

آیریس نشست روی صندلی کنار پنجره. دستش را رو چشم هایش گذاشت.

دو دقیقه بعد نگاه خیره ای را احساس کرد. سرش را بالا آورد. « آه…پس تویی آقای لئو! »

لئو با چشم هایی براق و لحنی که انگار شگفت زده شده است گفت:«اوه…انگار غریزه ی قویی داری! » آیریس خیلی جدی گفت:«می شه فقط برگه ی حرکات رو به من بدید؟ » لئو کتابی را جلوی آیریس روی میز انداخت. «کل حرکات اینو تا دو روز دیگه یاد بگیر و بعدش بیا اینجا و برام اجرا کن. » آیریس کتاب را برداشت و لبخند موفقیت آمیزی زد. با خوشحالی تمام گفت:« فقط یه کتابه که!»

یک لحظه چشمان اقیانوسی لئو حالت انسانی خودش را از دست داد و مانند هیولای گوشت خوار گرسنه ای به آیریس نگاه کرد. اما دختر بی خیال تر از همیشه کتاب را برداشت، بلند شد و بیرون رفت.

**(دو روز بعد)

آیریس همانطور که به لئو گفته بود برگشت به کافه رویال. او کل ۲۷۴ صفحه ی کتاب را همراه نوشته هایش حفظ کرده بود. لئو دستانش را بالا برد و اعتراف کرد:« واقعا کارت خوبه…تو بردی.» آیریس به سمت لئو رفت،‌ بادبزنش را باز کرد و جلوی دهانش آن را نگه داشت و کنار لئو ــ شانه به شانه ی لئو‌ ــ ایستاد. «آقای هارپر انگار این دفعه از اینکه نتونستید کسی رو با صورت زیباتون اغوا کنید ناراحت شدید.» بعد بادبزنش را بست و به سمت در رفت.

یک هفته به همین روال گذشت. آیریس و لی‌لی صبح ها از لوییس مراقبت می کردند و پرونده را حل می کردند. عصر ها همه می رفتن در کافه رویال و تمرین می کردند.

رابطه ی لئو و آیریس هم بهتر شده بود. جوری که گاهی لئو او را برای نهار دعوت می کرد.

***(‌۷ نوامبر، چهار روز قبل از جشن ستاره ها،‌ پایگاه پلیس.)

رییس پلیس پرونده ها را روی میز کوبید و فریاد زد:«شما حتی نتونستید یه دختر عادی رو دنبال کنید؟ علاوه بر اینکه پرونده‌اش خیلی مشکوکه،‌کار هاش هم مشکوک می زنه ولی شما بی عرضه ها نتونستید ته و توشو در بیارید!» همه خشکشان زده بود. هیچ کس حتی جرئت پلک زدن هم نداشت. جذبه ی رییس پلیس خیلی زیاد بود. رئیس پلیس یا همان رئیس اسکاتلندیارد آقای «راجر اِسمُش » مردی که به عصبانی بودنش معروف است. او تنفر زیادی از کارآگاه معروف لندن…یا شایدم هم بهتر است بگوییم کاراگاه معروف دنیا « آقا کولِرش زِملهِ» دارد. او دلش نمی خواهد که حتی چهره ی او را ببیند اما اگر پرونده سخت باشد و طی یک هفته حل نشود، آنها مجبورند پرونده را به کولرش بدهند.


* * * آیریس که در کانال هوا سینه خیز می رفت، از دریچه به پایین نگاه کرد. پرونده ای که آنها راجبش حرف می زدند، پرونده ی آیریس بود. او دستش را جلوی دهانش گذاشت. اوون زیر لب گفت:«اونا می خواستند رئیس رو دنبال کنن؟ واقعا مسخرست!» یک لحظه غرور آیریس را پر کرد. اما آن تنها یک لحظه بود چون بعدش رئیس راجر فریاد زد فردا شب به سمت خونه‌اش حرکت می کنیم تا دستگیرش کنیم.»

** زمانی که همه از اتاق بیرون رفتند آیریس دریچه را برداشت. قلاب طنابش را بین دیواره ی دریچه هوا و آن گوشه ای که کمی آهنش جلو آمده بود، قرار داد. بعد خیلی با احتیاط با کمک طناب پایین رفت. تنها هدف آیریس از بین بردن مدارکی بود که اسکاتلندیارد به دست آورده است. هم آنهایی که راجب آیریس بود و هم آنهایی که راجب پرونده ی برج ساعتی بود.

آیریس با چشم های سرخ بی احساسش، مانند کفتاری چشم به غذای کبریت را روشن کرد. کاغذها را از روی میز برداشت، اما قبل از این که بتواند آنها را آتش بزند اوون جلوی او را گرفت. «‌هی رییس چرا اطلاعات پرونده ی برج ساعتی را بر نمی داری؟ حداقل بهتر از هیچیه.» آیریس پرونده ی برج ساعتی را به سمت اوون پرتاب کرد و گفت:«حوصله ی بحث کردن باهاتو ندارم.» بعد پرونده ی خودش را بالای کبریت گرفت. با لذت به اطلاعاتی که می سوختند نگاه کرد.

اوون با استفاده از طناب دوباره بالا رفت. « هی رئیس…عجله کن بیا بالا. اویییی آیریس.» دختر با نگاه کشنده ای برگشت و به اوون نگاه کرد. «چی می خوای؟ الان میام دیگه!» آهی کشید و کبریت را خاموش کرد. آن را توی جیبش انداخت و از طناب بالا رفت.

آیریس زیر لب غر‌غر می کرد. «می راشتی اونم می سوزوندم دی‍گه...» « خب مگه چی می شد...» اوون بیچاره هم مجبور می شد تمام غر‌غر های او را تحمل کند. در هر حال آیریس کارفرمای او بود.

بعد از بیرون آمدن از هواکش های اسکاتلندیارد آیریس خیلی جدی رو به اوون گفت:«نگذار لی‌لی هیچ بویی از این قضیه ببره. اگر بفهمم که تو از دهنت در رفته، با دستای خودم خفه‌ات می کنم.» اوون یک قدم عقب رفت. کمی مانده بود تا قلبش از دهنش بیرون بزند که آیریس لبخند زد و گفت:«پس این شد یه راز بین من و تو.»

#برج_ساعتی

۶
۰
Isabel.J.M
Isabel.J.M
با آرامش گفت :«هی ارباب می دونستی وقتی ما توی بدترین موقعیت ها داریم جون می کَنیم،‌ ماه هنوز داره می درخشه؟»
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید