ویرگول
ورودثبت نام
Isabel.J.M
Isabel.J.Mبا آرامش گفت :«هی ارباب می دونستی وقتی ما توی بدترین موقعیت ها داریم جون می کَنیم،‌ ماه هنوز داره می درخشه؟»
Isabel.J.M
Isabel.J.M
خواندن ۹ دقیقه·۲ سال پیش

برج‌ساعتی(بخش۲۰)

بالاخره آخرین چپترررر(امیدوارم خوشتون اومده باشه و ارزش وقتتون رو داشته باشه)
بالاخره آخرین چپترررر(امیدوارم خوشتون اومده باشه و ارزش وقتتون رو داشته باشه)


آیریس گفت:«به سمت کافه راه بیفتیم؟» اوون لبخند زد و گفت:«حتما!» سوار اسب ها شدند و با سرعت به سمت کافه حرکت کردند.

**( لندن ۱۲:۴۰ دقیقه‌ی نیمه شب،‌ کافه رویال)

بعد از یک سواری طولانی آنها بالاخره به کافه رسیدند. اوون از روی اسب پایین پرید. طنابی که فرد شنل پوش را به اسب متصل می‌کرد را باز کرد. به دستور آیریس آن را بلند کرد، روی شانه‌اش گذاشت و به سمت کافه رفت. "رینگ" در باز شد و زنگوله ی پشت در دوباره صدایی از خود بیرون داد.

اوون شنل پوش را روی زمین،‌ جلوی پای بقیه گذاشت. همه ی افرادی که مظنون بودند، به علاوه‌ی هنری و لی‌لی در کافه حضور داشتند. اوون صورت او را آشکار کرد. آیریس دستانش را روی پیشخوان گذاشت؛ به دست هایش فشار آورد و روی آن نشست. «خب حالا خانم "رز" چرا این کار رو کرده؟» رز تلاش می کرد نشان ندهد چقدر عصبی است. پاهایش به خاطر زخمی که سوزن ها ایجاد کرده بودن می سوخت. ضربان قلبش بالا رفته بود. دستانش هنوز مشت بودند. او آنقدر با ناخن هایش به دستش فشار آورده بود که،خون از آنها چکه می کرد. آیریس لبخند آزار دهنده‌ای به رز زد و ادامه داد:«هی هی یکم به خودت آسون بگیر برج ساعت. این پرونده واقعا ازم جون گرفت؛ مخصوصا وقتی ساعت ۵ روز ۷ سپتامبر رفتی و گفتی که من رو با مقتول شماره ی ۳ دیدی. آه واقعا حیف شد که منو تو زندان ندیدی نه؟» رو به بقیه کرد:« رز یک بیمار اسکیزوفرنی عه.» از آنجایی که هیچ کس این بیماری را نمی شناخت، همه به آیریس خیره شدند و منتظر توضیح بیشتر ماندند. آیریس لیوانی را از روی پیشخوان برداشت و آن را تکان داد. از داخل لیوان به رز نگاه کرد و توضیح داد:«اسکیزوفرنی به معنای اینه که فرد توهم میزنه. اگر بخوام به طور کامل توضیح بدم، اغلب اونا توهم شنیداری و دیداری می زنن، اختلال ذهنی دارن و هذیون میگن.» نفسی گرفت و ادامه داد:«اسکیزوفرنی رز کاملا آشکار شده بود؛ اون سال هاست ازش رنج می بره. از جمله از بین رفتن احساساتش و اختلال در ارتباط گیریش. اون سه نفری که مرده بودن دوست های بچگی رز بودند. من فهمیدم که همه ی مقتول ها مثل رز از منطقه ی ۱ پاریس اومده بودن لندن. اما بعد از بیمار شدن اون، دوست هاش ولش کردن. از اونجایی که رز از خونه فرار کرده بود ـ بدون خانواده بود ـ و از یه خاندان اشراف زاده ی سقوط کرده بود،‌مجبور شد توی کافه کار کنه. بعد از انقلاب فرانسه خاندانش سختی های زیادی کشیدن و بزور زنده موندن. این بهش خیلی فشار آورد و بیماریش بدتر شد. خب حالا به ما میگی صدای توی سرت چی می گفت؟» زر جیغ کشید و فریاد زد:«اون عوضی حرومزاده کنار تو نشسته! نمی بینیش؟‌ با اون موهای سیاهش و چشم های سبز. همونی که داره چشمک می زنه! آه دقیقا شبیه اون. » همه متوجه شدند که او دارد توهم می بیند. رز همانطور که عصبانی بود شروع به گریه کردن کرد:«اون گفت با این کار دنیا نجات پیدا می کنه. هی می گفت. پشت سر هم! صداش تا زمانی که اونا رو نکشته بودم آروم نمی شد. بعد از مرگ اونا آروم شد ولی…ولی تو اومدی و همه چیزو خراب کردی. اون منو می زد،‌ اون داد می کشید…» آیریس که از شنیدن حرف های او رنجیده شده بود پرسید:«گردنش الان کجاست؟» دختر تته پته کنان گفت:«دس…دستتو یکم بالا ببر و ب…بعد راست.» دختر دستش را حرکت داد و گردن توهم رز را گرفت. «الان روی گردنشه دستم؟» رز با سکوتش آن را تایید کرد. آیریس دستش را فشار داد و بعد مشت کرد. ( اینجا رز توهم را می بیند که دارد خفه می شود.)* «حالا که مرده می‌تونی یکم بخوابی.» هنری خیلی آرام به نقطه فلج رز ضربه زد و دختر را بیهوش کرد. «آه، حسو حاله توضیح دادنم رو خراب کرد.» از روی پیشخوان پایین پرید. بعد یک سری کاغذ و مدارک را روی زمین کنار رز انداخت.

صدای کالسکه ی اسکاتلندیارد به گوش می رسید. آیریس خطاب به لی‌لی گفت:«بقیه شو به خودت می‌سپرم.» کلاه شنلش را کشید و با تمام سرعت از در پشتی فرار کرد.

لی‌لی به دیوار تکیه داد و زیر لب گفت:« آیریس همیشه از دیدن آدمای مریض بدش میومد.» اوون و هنری بعد از روشن کردن چراغ ها برای ماموریت بعدی از کافه خارج شدند. بقیه ی افرادی که قبلا توی لیست مظنونین بودند هم، در شک عظیمی فرو بودند.

* * *

آیریس سوار بر اسب سیاهی به سمت خانه حرکت می کرد. پسر ها هم با تمام سرعت او را دنبال می کردند. هنری پرسید:«می خوای با اسب به پاریس بریم؟» دختر جواب داد:«معلومه که نه! اول می‌ریم تا لباس درست و حسابی بپوشیم بعد با قطار به سمت پاریس راه می‌افتیم.» اوون هم سرعتش را زیاد کرد تا کنار آیریس سواری کند. وقتی به او رسید، خطاب به آیریس گفت:«حالت خوبه؟ پوستت مثل گچ شده.» آیریس آهی کشید و غرغر کرد:«اون دختره حداقل می تونست بدون گریه مکالمه رو پیش ببره. فقط دلسوزی منو می خواست.» بعد از این حرف هیچ کس تا خانه صحبت نکرد.

**(‌۱:۳۰ بامداد،‌ امارت آیریس)

دختر سرهمی سیاه پوشیده بود که کیف کمری به کمرش و خنجری به پایش وصل بود. هنری و اوون هم لباسی مانند او پوشیده بودند، فقط با یک تفاوت. اینکه هر کدام سلاح های مخصوص خودشان را داشتند. آیریس در خانه را باز کرد و گفت:«بریم؟» پسر ها هم زمان جواب دادند:«بریم.»

تنها صدایی که شنیده می‌شد صدای قطار بود. مردی بلند داد زد:«قطار پاریس داره حرکت می کنه.» پسر ها مانند سایه از آخرین در وارد قطار شدند؛ اما آیریس ده متر آن‌ور تر از ایستگاه قطار از روی اسبش پایین پرید. کلاه شنلش را سرش گذاشت و تا زمانی که قطار شروع به حرکت کند، صبر کرد. وقتی قطار از کنارش رد می‌شد، به سمتش دوید و روی پین اتصال آخرین واگن و یکی قبل از آن پرید. هنری دستش را به سمتش برد و گفت:«کمک لازم داری؟» آیریس دستش را گرفت و با احتیاط رو پین راه رفت. در آخر با کمک هنری وارد قطار شد.

هنری او را به سمت کوپه‌یشان راهنمایی کرد. وقتی وارد شده بودند که مامور چکاپ بلیط رفته بود. آیریس خودش را روی صندلی انداخت و استراحت کرد. اوون که همچنان راجب قاتل پرونده کنجکاو بود پرسید:«می‌شه حرف توی کافه‌ات رو بدی؟» آیریس هاج و واج به اوون نگاه کرد:«منظورت چیه؟» هنری به جای برادرش گفت:«یعنی بگی چرا رز مریض شد و چطوری؟» دختر خندید و گفت:«آهان! اسکیزوفرنی می‌تونه به دو دلیل به وجود بیاد. یا با ارث به اون رسیده باشه یا بخاطر عوامل محیطی.» اوون پرسید:«خب حالا کدوم یکی برای رز اتفاق افتاده؟» آیریس جواب داد:«دومی. اون بخاطر آزار و اذیت از طرف نامزدش و فساد خانوادش این بیماری رو گرفته. البته که مری‌جوآنا هم بی اثر نبوده. ولی عجیب بود که مشخصات توهمش دقیقا عین مال نامزدشه.» اوون دوباره سوالی پرسید:« پس چرا اون دخترا رو کشت؟ چرا اونا باید می مردن؟» آیریس با موهایش کمی ور رفت و بعد با شک جواب داد:«این بیماری هنوز ناشناخته‌ست ولی رز گفت توهمش گفته اونا رو باید بکشه. احتمالا بخاطر تنفری که رز از اونا داشته بیماری هم اینطوری عمل کرده.» بعد از دقایقی هنری گفت:«پس ما…» آیریس با پوزخندی حرفش را ادامه داد:«…میریم تا پرونده رو ببندیم.» آنها حدود دو ساعت تا پاریس راه داشتند. از آنجایی که راه طولانیی بود استراحت کردند.

**(پاریس ۴:۳۰ صبح،‌ امارت نامزد رز)

آیریس ماسکش را روی صورتش قرار داد و به پسر ها علامت داد. سومین پنجره از سمت راست، در طبقه دوم اتاق نامزد رز بود. اوون و هنری قرار بود نگهبان ها را بیهوش کنند تا او بتواند به امارت نفوذ کند. دختر بالای درختی کنار دروازه‌ی آهنی سیاه رنگی منتظر بود.

دو دقیقه بعد اوون سوت بلندی زد. این علامت بود! "اونا واقعا پسرای منن!" این چیزی بود که در ذهن آیریس می گذشت.

قلاب را از توی کیف کمریش برداشت. آن را چرخاند و به سمت بالکن اتاق نامزد رز پرتاب کرد. طناب را کشید تا مطمئن شود که قلاب به حصار بالکن گیر کرده است یا نه. بعد از روی درخت پرید و با سرعت به طرف ساختمان رفت. وقتی نزدیک ساختمان شد پاهایش را جلو برد و مانند عنکبوتی کوچک از دیوار بالا رفت. دستانش را به بالکن گرفت و خودش را بالا کشید. بلند شد و لباسش را مرتب کرد. سنجاق سری از توی موهایش در آورد و قفل پنجره را باز کرد. سنجاق را توی کیفش گذاشت و بعد با هر دو دستش پنجره را باز کرد.

باد پرده ها را نوازش می کرد. صدای قدم هایش هم به گوش نمی رسید. خیلی آرام وارد خانه شد؛ اما متاسفانه پسر بیدار بود. فرد شنل پوش را دید که از پنجره وارد شده است. چشمانش که مانند یاقوت می درخشید. آنقدر خیره کننده بود که فراموش کرد بترسد. دختر خنجر نقره ای با طرح گل سوسن عنکبوتی را به سمتش گرفت. بالاخره به خودش آمد.
–تو کی هستی؟؟
–نیازی نیست بدونی.

–ج…جلو نیا!

پسر تا جایی که می توانست عقب رفت. به دیوار چسبیده بود. دختر زیر لب گفت:«همون اول باید به عاقبت کارهات فکر می‌کردی.» آیریس پایش را به دیوار کنار سر پسر کوبید تا نتواند جا خالی بدهد و بعد خنجر را پرتاب کرد. دختر نیشخندی از زیر ماسک زد«امیدوارم مرگ دردناکی داشته باشی.» این حرف را زد و در نور خورشیدی که تازه طلوع کرده بود ناپدید شد.

**( لندن ۸ صبح،‌ دفتر کاراگاهی)‌

پسری با موهای قهوه‌ای ژولیده و چشمانی به رنگ آسمان صبح در راهرو می دوید. در اول را رد کرد، از در دوم هم گذشت، اما در سوم را جوری باز کرد گویی قتلی در آنجا رخ داده است. روزنامه ای در دست داشت. آن را بالا برد و شروع به تکان دادن کرد. «رئیس این همون روزنامه‌ای که دنبالش بودی…» دختری با موهایی خورشیدی رنگ روی مبل کنار پنجره نشسته بود. لیوان شکلات داغ به همراه شکلات اضافه و روزنامه ای در دستش بود. با دقت آن را می خواند. «متاسفم اوون دیر رسیدی. لی‌لی وقتی می خواست برام شکلات داغ بگیره روزنامه هم گرفت.» جرعه ی دیگری نوشید. بعد روزنامه را روی میز انداخت و گفت:«این پرونده هم بسته شد.»

توی روزنامه نوشته بود: "مرگ ناگهانی پسر رئیس جمهور فرانسه –نامزد خانم رز آرلا پیازه– مردم را نگران کرده است. اگرچه آنها تلاش کردند که آن را پنهان کنند ولی معلوم شد که رگ گردن او توسط قاتلی به نام سوسن خونین بریده شده است و شواهداتی از فساد او برملا شد… "

آیریس لبخند شرمنده ای زد و گفت:«متاسفم اوون دیر رسیدی. لی‌لی وقتی می خواست برام شکلات داغ بگیره روزنامه هم گرفت.» جرعه ی دیگری نوشید. بعد با قیافه ی پیروزمندانه ای روزنامه را روی میز انداخت و گفت:«این پرونده هم بسته شد.»

#برج-ساعتی

(تقدیم و تشکر: من می خوام این داستانو به دوستام تقدیم کنم همونایی که خیلی ازم پشتیبانی کردن و من ممنونم از ح.د و م.ف که نقش ویراستار رو برام بازی کردن. البته که ابرام جونم (ف.ا) ایده‌ی این داستان رو توی سرم انداخت و من از اول این رو فقط برای فاطمه نوشتم. از خوانندگان هم ممنونم که وقتشون رو برای خوندن داستانم گذاشتن.)

۷
۴
Isabel.J.M
Isabel.J.M
با آرامش گفت :«هی ارباب می دونستی وقتی ما توی بدترین موقعیت ها داریم جون می کَنیم،‌ ماه هنوز داره می درخشه؟»
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید