
«من این مدارک رو با خودم می برم. هرمس مراقب "خواهرت" باش که بیشتر از این توی این پرونده خودشو درگیر نکنه.» بعد بلندتر اضافه کرد:«شنیدی موش کوچولو؟ فضولی توی این پرونده رو تموم کن این کارت فقط برای من مشکل میتراشه.» بعد بیرون رفت و در را پشت سرش بست.
**(۶ صبح روز ۹ نوامبر)
هنری سه بار پشت سر هم به در اتاقی که آیریس درونش بود ضربه زد. «من دارم میام.» این را گفت و دستگیره را چرخاند. با خوشحالی پرید و گفت:«ارباب جون برای دیشـ…» پایش روی یک برگهای رفت و لیز خورد. "بوم" با دردناک ترین حالت ممکن افتاد. «آخ…این دیگه چی بود…» همانطور که ناله میکرد برگه را از روی زمین برداشت و نگاهی به آن انداخت. «ساعت کاری کارکنان بار کالادیوم؟» آیریس با موهای ژولیده،چشمانی پف کرده و قرمز به سمت هنری برگشت و گفت:«درسته! اینا باعث میشه بی گناهی لئو ثابت بشه.» لب و لوچه ی هنری آویزان شد. «بهم نگو که کل شب رو داشتی روی پرونده کار می کردی؟!» آیریس چشمانش را دزدید و به دور دست خیره شد:«شاید…» بعد برای اینکه موضوع را عوض کند گفت:«بگذریم، الان باید صبحانه بخوریم و بریم ملاقات آخرین مظنون ها.» هنری از جایش بلند شد و نفس عمیقی کشید تا دوباره را آرامشش به دست بیاورد. زیر لب گفت:«آخه کدوم زن اشراف زاده ای همچین کاری میکنه؟»
آیریس مدادش را از توی موهایش برون کشید و موهایش را باز کرد. «موهامو شونه می کنی؟ اگه با این وضعیت برم پیش لیلی قطعا سکته می کنه…» هنری گفت:«معلومه که سکته می کنه! تازه منم دعوا می کنه که چرا خوابیدم و مراقب تو نبودم.» دختر روی صندلی جلوی آینه نشست و خندهی ریزی کرد.
* * *
لیلی با نگرانی دور تا دور اتاق راه می رفت. «دیر کرده دیر کرده. نکنه دوباره تا دیر وقت داشته روی پرونده کار می کرده؟ اگه اینطور باشه با دست خودم اون لئو رو له می کنم…» همانطور که با خودش حرف میزد، در قژ قژ کنان باز شد. «من برگشتـ…» لیلی به سمت آیریس دوید و او را در آغوشش کشید. «اصلا می دونی چقدر نگرانم کردی؟» دختر چشم هایش را از لیلی گرفت و به هنری نگاه کرد و خندهی دروغینی به لیلی تحویل داد.
**( یک ساعت قبل)
«ارباب علاوه بر موهات باید به صورتت هم برسیم…» آیریس با وحشت به هنری نگاه کرد. تته پته کنان گفت:«منظورت…اینه که…» هنری جواب داد:«بله باید آرایشت کنیم.» آیریس سرش را به میز کوبید. «نمی خوام!»
«تا تو باشی که از این به بعد حرف خانم لیلی گوش کنی.»
**(زمان حال)
آیریس در دلش گفت:«حتی نمی تونی تصور کنی که چقدر دردسر کشیدم.» بعد لیلی را از خودش جدا کرد و گفت:«بریم آخرین مظنونا رو ببینیم. اونا الان باید توی کافه رویال باشن. آه راستی هنری هم میاد.» هنری که بدنش میلرزید خودش را نشان داد. لیلی مشکوکانه او را مشاهده کرد. ازش پرسید:«چیزی رو داری مخفی می کنی؟ آیریس دوباره نخوابیده؟» آیریس با نگاه خشک و سردی هنری را زیر نظر گرفت. هنری سریع و کوتاه جواب داد:«نه ارباب به موقع خوابیدن.» (ذهن هنری الان:«خدایا منو از دست این دو تا رفیق نجات بده.») لیلی شنل و کلاهش را پوشید و گفت:«پس بریم.»
توی راه آیریس مدارکی که پیدا کرده بود را به لیلی نشان داد. لیلی نتیجه گیری کرد:«پس فقط سه تا مظنون میمونه، الیور ادواردز، دایانا هانتر و رز پیاژه» آیریس گفت:«درسته. رز پیاژه همیشه پشت پیشخوان، دایانا یه پیشخدمت ساده ست و الیور ادواردز یه پسر اشراف زادهست که مشتری ثابت اونجاست.»
برعکس آیریس کیف هنری حسابی کوک بود. او مانند بچه ۵ ساله بالا پایین میپرید و میدوید. او بالاخره همراه اربابش به یک ماموریت می رفت.
آیریس در قهوهای رنگ را باز کرد. "رینگ" زنگ پشت در کافه به صدا در آمد. کارمندی که قرار بود پشت پیشخوان باشد نبود. زر دوباره یک گوشه نشسته بود و گوش هایش را با دستانش پوشانده بود و زیر لب تکرار می کرد:«ساکت شو ساکت شو…» آیریس یک بار دیگر او را نادیده گرفت و به سمت میز همیشگیش رفت. روی صندلی چوبی نشست و آهی کشید:«تا دو دقیقه ی دیگه قراره بدبخت شیم، پس بهتره الان خودتونو آماده کنید.» دقیقا بعد ۱ دقیقه و ۵۹ ثانیه مردی با موهایی به رنگ گل بنفشه وارد مغازه شد. به نظر میرسید اشراف زاده باشد، یا حداقل از طبقات بالای جامعه. کتی از چرم گاو پوشیده بود. ساعت جیبیای از جنس طلا از جیبش بیرون آورد. بعد به اطرافش نگاه کرد؛ وقتی چشمش به آیریس و لیلی افتاد. گل از گلش شکفت. با عجله ساعتش رو توی جیبش چپاند و سمت میز دختر ها رفت.
بعد با هیجان و چشمانی درخشان شروع به صحبت کردن کرد:«سلام خانما! این روزا ندیدمتون…» آیریس دستش را بالا برد و خیلی جدی گفت:«یکم جدی باشید. ما برای تفریح نیومدیم، ما برای حل کردن پرونده ی قتل اومدیم، که حتی تو هم یکی از مظنون هاش هستی.» چشمان طلایی الیور درخشانی خود را از دست دادند. نفس عمیقی کشید. صندلی کنار هنری را عقب کشید و رویش نشست. با صدایی متفاوت تر از ۲ ثانیه پیش گفت:«و چرا به من مشکوکی؟» دختر موهایش را با کش کوچکی بست؛ دستهایش را روی میز گذاشت و بدون لحظهای تردید رفت سر اصل مطلب :«خواهرت رو گروگان گرفتن. هرچند دزد ها انقدر توی مخفی کردن هویتشون خوب بودن که هنوز هویتشون رو نفهمیدم. البته فقط این نیست که تو رو به یک مظنون تبدیل کرده. بخش بعدی اینکه تو هم شبیه قاتل کوچولو چپ دستی.» لیلی حرف آیریس را ادامه داد:«و الان تو نیاز به توجیه زمانی و مدرک برای ثابت کردنش داری.»
الیور پرسید:«همون قتل زنجیره ای که ساعت ۱۲ نزدیکای برج ساعتی رخ داد؟» هنری با بی حوصلگی گفت:«آره همون.» الیور که تازه متوجه حضور هنری شده بود، بدون اینکه فکر کند گفت:«تو دیگه کی هستی؟ کی اومدی اینجا؟» پلک آیریس پرید. بی احترامی به افرادش و دوستانش برایش قابل تحمل نبود. خودش مهم نبود؛ او بخاطر جشن های اشراف زاده ها پوست کلفت شده بود، پس دیگر برایش مهم نبود. با لحنی عصبانی مختصر و مفید جواب داد:« اون پسر منه و از اول هم اینجا بوده.» الیور از جایش پرید و روی میز کوبید:«چی! چی داری میگی؟» لیلی خیلی محکم جواب داد:« این مسائل به شما مربوط نمیشه. شما اول به توجیه زمانیت و مدرک همراش فکر کن.» الیور که شرمنده شده بود آرام و بی سر و صدا سر جایش نشست.
دو دقیقه ی بعد الیور شروع به حرف زدن کرد. « موقع تست گروه رقص جشن ستاره ها، خانواده هایی که الان بچههاشون به قتل رسیده خواهرم رو دیدن. از اونجایی که اونا نمیخواستن خواهر یک اشراف زادهای که تازه نفسه بجای دخترای اونا توی گروه رقص باشه، چندتا قاتل و دزد حرفهای استخدام کردن و خواهرم رو گروگان گرفتن.»
آیریس با دستش چانهاش را گرفت. با خودش مرور کرد:« خانواده های مقتول ها، فروختن بچه هاشون، فرانسه، موهای سیاه، گروگان گرفتن خواهر الیور…» آیریس لبخندی زد و سرش را برای نشانه ی همدردی تکان داد:« امیدوارم خواهرت زودتر برگرده. ممنون از همکاریت! میتونی بری.» و اینگونه بود که بازجویی از الیور به پایان رسید.
#برج-ساعتی