
پسر خیلی محتاطانه شروع به سرو کردن شراب کرد. لیوان را جلوی او گذاشت. آیریس لیوان را بلند کرد و کمی آن را چرخاند. بعد آن را بالا آورد و جلوی چشمش گرفت، جوری که نصف صورت لوکاس دیده می شد. با حالت متفکرانه ای به او خیره شد. لبخند آزار دهنده ای زد و گفت:«پس اینجا یه سرویس اطلاعاتیه که تو رئیسشی.»
(یک سال پیش، پرونده ی زیرزمین خونین)
پرونده ای که آیریس و لیلی آن را از اسکاتلندیارد دزدیدند، پرونده زیرزمین خونین. پرونده ای که درباره ی مرگ مرموز قاتل ها و جاسوس ها بود. آنها به طرز وحشتناکی شکنجه و بعد کشته می شدند.
سرنخ های پرونده به زیرزمین یک بار ختم می شد. بار کالادیوم که رئیسش مردی با موهای آبی بود. مردی به نام لوکاس. (پ.ن: بعدا شاید داستان این را براتون جداگانه بنویسم ولی این در حد یک توضیح کوچک بود که جریان را بفهمید.)
لیلی کمی تحقیق کرد و فهمید آنجا یک سرویس اطلاعات مخفی است. پس آیریس تصمیم گرفت که فقط آنها را تهدید کند. چون امکان داشت بعدا از آنها استفاده کند.
* * *
لوکاس یک قدم عقب رفت. او از کجا می دانست؟ اصلا او چه کسی بود؟ آیریس چشم هایش را بست و به لبخند زدن ادامه داد. نفسی گرفت و درخواستش را گفت:«من فقط می خوام که جدول زمانی یکی از کارکنهات رو ببینم.» لوکاس جواب داد:«متاسفانه نمی تونم اطلاعات کارکن هام رو بهت بدم. این اطلاعات محرمانه ست. »
آیریس چشم هایش را باز کرد و آهی کشید:«پس قراره اینطوری پیش بریم.» دختر از روی صندلیاش بلند شد،دستش را روی میز گذاشت و با یک پرش بلند روی میز پرید و نشست. هنوز لیوان شراب توی دستانش بود.
سرش را دم گوش پسر برد. آهسته و شمرده شمرده گفت:«میدونی چرا هنوز زنده ای؟» کمی جام شرابش را تکان داد، به جلو خم شد و زمزمه وار گفت:«چون من خواستم که زنده بمونی.» بعد لیوان شرابش را به سمت پله هایی که به طبقه بالا راه داشتند پرت کرد.
«بیا بیرون موش کوچولو. همه چیزو شنیدی نه؟»
پسری با موهایی به سیاه ی شب و چشمانی به رنگ اعماق اقیانوس با تردید زیادی خودش را آشکار کرد. آیریس لبخندش را نگه داشت و پرسید:«همه چیز خوب پیش میره "لئو" ؟» لئو باحالتی شرمنده جلوی آیریس ایستاد و به زمین خیره شد.
آیریس دستش را روی شانه ی لئو گذاشت:«هی هی! اینجوری نباش. من از قبل می دونستم تو یه مامور اطلاعات مخفی هستی.» بعد سرش را به سمت لوکاس برگرداند و با نگاهی سرد او را ترساند. «نظرت چیه حالا اون جدول زمانی رو بهم بدی، هوم؟» با لحن چاپلوسانه ای گفت:«هرمس جون!» لئو و لوکاس بهت زده به آیریس خیره شدند. لئو بدان اینکه بفهمد از دهنش در رفت:«از کجا اسم رمز رئیس رو میدونی؟» لوکاس که مضطرب شده بود دندانهایش را روی هم سایید. در دلش گفت«این دیگه کی بود؟ اصلا چرا این اطلاعات رو می خواست؟»آیریس قهقهه ای زد؛ روی میز کوبید و گفت:«بینگو!» لوکاس آهی از سر حماقت کارمندش کشید و اعتراف کرد:«درسته! لوکاس هستم، ملقب به هرمس. جدول زمانی کی رو می خوای ببینی؟» آیریس به پسر کنارش اشاره کرد. لوکاس بی میل به سمت دفترش رفت و از گاوصندوق فولادیش یک پاکت در آورد و آن را به آیریس داد.
بالاخره لحظه ی سرنوشت ساز رسید. نفسش را حبس کرد و آرام در پاکت مقوایی را شکافت. به برگه ها را دونه دونه، با دقت چک کرد. زیر لب زمزمه کرد:«ساعت ۱۲ ساعت ۱۲ ساعت۱۲…» ناگهان فریاد زد:«یافتم! ایناهاش!» مکثی کرد، بعد بلند جوری که لئو و لوکاس هم بشنوند آن را خواند:« لئو هارپر…ساعت۱۲ شب…زمانی که قتل ها اتفاق افتاد…وسط شیفت کاری بوده! ولی لئو مگه نگفتی که قبل قتلشون اونا رو دیدی؟» لوکاس گفت:«اون به من گفت برای کار ارزیابش میره و میاد. اون با یک نفر دیگه قبل از شیفت کاریش به دیدن مقتول ها رفت.» آیریس تکرار کرد:«یک نفر دیگه؟» سرش را چرخاند و با صدای خالی از احساسی گفت:«منظورت همون دختریه که همراه لئو قایم شده بود ولی هنوز بیرون نیومده؟» بار دیگر آنها را شگفت زده کرد. آیریس که چشمان گرد آنها را دید شروع به غرغر کردن کرد:«اه! باور کنید این چیز خاصی نیست. من فقط به سایه، صدای پا و صدای نفس ها توجه کردم. ببین چهار پنج متر بیشتر فاصله نداریم!» آیریس که کلافه شده بود مدارک را برداشت، از روی میز پایین پرید و به سمت در سیاه رنگ ورودی رفت. زنگوله ی در دوباره تکان خورد و صدایی از خودش درآورد. «من این مدارک رو با خودم می برم. هرمس مراقب "خواهرت" باش که بیشتر از این توی این پرونده خودشو درگیر نکنه.» بعد بلندتر اضافه کرد:«شنیدی موش کوچولو؟ فضولی توی این پرونده رو تموم کن این کارت فقط برای من مشکل می تراشه.» بعد بیرون رفت و در را پشت سرش بست.
#برج-ساعتی