ویرگول
ورودثبت نام
Isabel.J.M
Isabel.J.Mبا آرامش گفت :«هی ارباب می دونستی وقتی ما توی بدترین موقعیت ها داریم جون می کَنیم،‌ ماه هنوز داره می درخشه؟»
Isabel.J.M
Isabel.J.M
خواندن ۵ دقیقه·۲ سال پیش

برج ساعتی(بخش۱۴)

قسمت های زیادی از نامه از بین رفته بود اما آیریس یک حدسایی زده بود. الان او یک سرنخ داشت که او را به قاتل می رساند.

و در آخر اطلاعاتی که از اسکاتلندیارد به دست آورده بود را باز کرد. شروع کرد به بررسی کردن کاغذ ها. «تچ، یه مشت آشغال بدرد نخور. باید همون موقع اینا رو می سوزوندم.» یک مشت روزنامه های چاپ نشده راجب آیریس و اطلاعاتی که راجب او و کارهایش بود. «واقعا می خواستن با اینا منو مظنون جلوه بدن؟!» چهره ی اهانت آمیزی به خود گرفت و برگه ها را روی میز پخش کرد.

ناگهان یک روزنامه ایی از بین آنها خودنمایی کرد. آیریس با بهت زده به آن نگاه کرد. او مطمئن بود که همه ی برگه ها را چک کرده است. روزنامه را برداشت و از روی صندلی بلند شد و شروع کرد به بلند بلند خواندن آن:« سه مقتول از فرانسه آمده بودند. همه ی آنها از خاندان هایی بودند که بعد از انقلاب فرانسه به اوج خودشون رسیده بودند. همه ی آنها روی کافه رویال سرمایه گذاری کرده بودند؛ و عجیب ترین نکته این است که آن دختر ها از آدم هایی با مو های سیاه وحشت داشتند. خانواده های آنها می گفتند بخاطر دعوایی بوده که قبلا با دوستشون داشتند. اما هیچ اطلاعاتی از اینکه اون دوست چه کسی بوده نداشتند.» آیریس گفت:«این یعنی اون دوستشون از یه خاندان سقوط کرده بوده و اونا برای امنیت اون دوست به مادر پدراشون چیزی نگفتن.» آیریس شروع کرد به خندیدن، خنده های عصبی ای که به طرز وحشتناکی بلند بودند. دستی به موهایش کشید و آن را از جلوی چشم هایش کنار زد. «جالبه…خیلی جالبه!»

هنری که دزدکی وارد شده بود،‌ آرام خودش را روی طاقچه ی جلوی پنجره ولو کرد. «چی جالبه ارباب جون؟» آیریس خشکش زد. آرام آرام روی پاشنه های پایش چرخید. هنری با لبخند معصومانه ای به اربابش نگاه می کرد. نگاهت شگفت زده ی آیریس جای خودش را به نگاهی آزرده (خاطر ) داد. «مگه شما دوتا برادر خونه زندگی ندارین؟ مگه تازه منو ندیده بودی؟» آهی کشید زیرلبی گفت:«یکی میره اون یکی میاد.»

هنری بدون توجه به آیریس به ماه نگاه می کرد. با آرامش گفت :«هی ارباب می دونستی وقتی ما توی بدترین موقعیت ها داریم جون می کَنیم،‌ ماه هنوز داره می درخشه؟» آیریس روی تخت نشست و پرسید:«منظورت چیه؟» «زمانی که بچه بودم هر وقت خیلی حالم بد بود رو به ماه می گفتم لعنتی چرا من وقتی دارم انقدر سختی می‌کشم تو هنوز انقدر درخشانی؟» آیریس دستش را جلوی دهانش گذاشت تا جلوی خنده اش را بگیرد. اما ناگهان «پف هاهاهاها…» دیگر نتوانست آن را نگه دارد. هنری لبخند کوچکی به زیبایی ماه زد. آیریس همانطور که می خندید گفت:«تو واقعا همیشه به دادم می رسی.» بعد به سمت او رفت و دستش را روی مو های ابریشمی مانند هنری کشید. «باورم نمیشه تو همون پسر کوچولویی هستی که بزرگت کردم. چه مردی شدی واسه ی خودت!» نفسی گرفت و با لحنی سرزنش کننده و محبت آمیز گفت:«البته نباید از هوش و زیبایی خودت برای زدن مخ زنا استفاده کنی.» هنری آرام سرش را تکان داد. «باشه قول میدم.»

چند ماه دیگر می شد ششمین سالی که هنری و اوون با آیریس به امارت آمدند و از آنجایی که تاریخ دقیق تولدشان را نمی دانستند،‌ آن روز را به عنوان تولدشان جشن می گرفتند. شاید اوون بزرگتر بنظر می رسید، ولی در اصل آنها هم سن بودند. آنها دوقلوهای افسانه ای مورد علاقه ی آیریس بودند. ( شاید بهتره بدونید که آنها تازه ۱۵ سالشون میشه.)

آیریس پایین طاقچه نشست. پیراهن بنفشش روی زمین پخش شده بود. پاهایش را دراز کرد و گفت:«حالا چرا پیش این زن پیر اومدی؟ میخوای برات داستان بگم مثل قدیما که کابوس می دیدی؟» هنری از روی طاقچه پایین پرید و روی زمین نشست. «به کی میگی پیر؟ تو تازه ۱۷ سالت شده! و در آخر، آره کابوس دیدم. از اون بداشم بود.» آیریس پرسید:«خب دوست داری بهم بگیش؟» هنری با قدم های بلندی مانند سربازان خودش را به تخت آیریس رساند. بعد کفش هایش را در آورد و خودش را روی تخت انداخت. پتو را روی خودش کشید و گفت:«خواب دیدم پلیس مسخره ی لندن تو رو گرفته و بعد سرت رو از برج ساعتی آویزون کرده.» آیریس از جایش پرید و به طرف میز تحریر رفت، با احتیاط شمع را برداشت و روی میز کنار گذاشت.

روی دوتا زانو هایش ایستاد و پتو را بالاتر کشید جوری که پتو به چانه ی پسر می خورد. سپس داستانش را شروع کرد:«اول از همه به این چرت و پرتا فکر نکن. می دونی که من خیلی خیلی قویم…» لحظه ای مکث کرد تا داستانش را انتخاب کند:«ام…داستان امشب راجب یه دختر بچه ست که توی بچگی دزدیده میشه. اون بدون اینکه متوجه شود، همراه یه زن بسیار زیبا و مهربون به مخفیگاه دشمنا میره. اون دختر خیلی میترسید؛ اما اون باید خودش رو نجات میداد. دختری که ۳ سالش بود باید کلی فکر می کرد تا راه نجاتی پیدا کنه. خوشبختانه دوست مامانش و برادرانش برای نجاتش اومدن . اما بدشانسی اینجا بود که دزد جون داستان ما با یه خنجر طلایی رنگ دختر رو زخمی می کنه…» هنری که توی حالت خواب و بیداری بود، وسط حرف آیریس می پرد و می گوید:«اون چطور جرئت می کنه دختر عزیزمو زخمی کنه! اون فقط ۳ سالشه!» آیریس خنده ی ریزی کرد و ادامه داد:«خب حالا! این نصفش تخیلات خودمه… خلاصه، دختر کوچولوی داستان ما با پاهای زخمی شروع به دویدن می کنه. اون انقدر فرار میکنه تا می تونه برادراش رو ببینه…» هنری دیگر خوابش برده بود. آیریس آهسته بلند می شود. کمی به او نگاه می کند. با دستش موهای هنری را کنار می زند. رو به شمع فوت می کند و آن را خاموش می کند.

لئو با عجله به سمت اتاق آیریس می دوید. قلبش تند تند میزد. نمی توانست درست نفس بکشد. وقتی رسید آیریس را دید که با نگاهی مادرانه به اتاق در را می بندد. او شالی به رنگ قرمز روی شانه اش انداخته بود. لئو پرسید:«یه مزاحم وارد ساختمون شده تو خوبی؟ اون شالو از کجا اوردی؟» آیریس انگشتش را روی لبش گذاشت و گفت:«شششش… امروز پسر کوچولو هامو خیلی نگران کردم اونا هم اومدن منو ببینن و این شال هم اونا برام خریدن. توی ساکی بود که لی‌لی بهم داد.» لئو مات و مبهوت پرسید:«پسر…کوچولوهات…؟» آيریس جواب داد:«اونا پسرای واقعیم نیستن که!! فقط ۲.۵ سال اختلاف سنی داریم!» لئو نفسش را که حبس کرده بود بیرون داد.

#برج-ساعتی

۴
۳
Isabel.J.M
Isabel.J.M
با آرامش گفت :«هی ارباب می دونستی وقتی ما توی بدترین موقعیت ها داریم جون می کَنیم،‌ ماه هنوز داره می درخشه؟»
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید