
***( زمان حال، لندن، ساعت 9:00 شب)
مو های زرد آیریس مانند ریسه هایی از طلا می درخشیدند. تنها نشانه ای که از برادرانش داشت ظاهرش بود. سرش را تکان داد. "نه الان وقت اینو ندارم که به اونا فکر کنم."
لیلی نفس نفس زنان خودش را به رودخانه رساند. « آیـ…ریـ…س…من…» دختر برگشت و لبخند مهربانانه ای زد. چشم هایش برق می زدند. وسایل را از لیلی گرفت و دم گوشش زمزمه کرد:«کارت عالی بود لیلی! من خیلی سریع این پرونده رو حل می کنم و بر می گردم. بیا دفعه ی بعدی همو توی دفتر کاراگاهی،ساعت ۸ شب ۹ سپتامبر بینیم.» مردمک چشم های لیلی گشاد شد. «اما اون روز…» آیریس خندید :«نگران نباش! تازه قراره جالب بشه.» او بعد از گفتن این حرف در سایه ها محو شد.
"تق تق تتق" لئو در خانه را باز کرد. «من برگشتم لئو.» پسر لبخندی به زیبایی ماه زد و جواب داد:«خوش برگشتی.» آیریس شنلش را در آورد و آن را پرتاب کرد. موقع فرود کلاه شنل به جالباسی وصل شد. زمانی که این اتفاق افتاد، لوییس و آیریس هم زمان داد زدن:«۵ امتیاز!» پسر بچه به خوشحالی به سمت آیریس دوید و بغلش کرد. دختر هم، او را بلند کرد و روی نوک انگشتان پاهایش چرخید. او مانند فرشته ای بود که از توی بهشت به زمین افتاده است. پیراهن قرمزش همراه با رگه های طلایی در هوای می رقصیدند. چشمان پر مهر و محبتش و جوری که آنها به لوییس خیره شده بودند. لوییس شادترین لحظه های خودش را می گذراند. غافل از آن که بداند، لئو و آیریس در اصل چه کسانی هستند.
**( ۱۱ شب، اتاق مطالعه ی لئو)
اتاق مطالعه ی لئو، که در بخش شرقی امارت واقع شده بود. یک مکان کوچک که پر از کتاب بود؛ همراه با دو مبل و یک میز. دیوار های قهوه ای کرمی باعث می شد آدم آنجا احساس راحتی بکند. آیریس لیوان چای را به لبانش چسباند و یک قلوپ از آن نوشید. حقیقت این بود که او زیاد از چایی خوشش نمی آمد؛ اما اگر کسی به او تعارف می کرد، آن را تا ته می نوشید.
«خب آقای لئو، چند تا سوال از شما داشتم.» لئو لیوان چایش را روی میز گذاشت. پایش را روی پایش انداخت و گفت:«هرچی باشه جواب میدم.» آیریس یک جرعه ی دیگر از چایش نوشید. «ام…خوبه. خب، شما شب مرگ قربانی اول چی کار می کردی؟ همچنین دومین قربانی و سومین.» لئو آهی کشید و سرش را خاراند. «خب…من…» نفسی گرفت و یک نفس گفت:«من همه ی قربانی ها را دو ساعت قبل از مرگشون اونا رو دیدم و راجب جشن و پیشرفت شون باهاشون حرف زدم.»
**آیریس بعد از نوشتن جواب تمام سوال ها، به اتاقش رفت و خودش را روی تخت انداخت. آهی کشید و با دستش چتری هایش را بالا داد. «آه دردسر شد اینم هاااا!» "بوم بوم" صدای سنگ هایی که به پنجره می خورد کل اتاق را برداشته بود. آیریس خوابآلود از روی تخت بلند شد و لنگ لنگ زنان به سمت پنجره رفت. از آنجایی که چشم هایش بسته بود، به پنجره برخورد کرد. «آخ!» بعد دستش را روی دستگیره ی طلایی پنجره گذاشت تا خودش را نگه دارد؛اما او به اشتباه دستگیره را پایین داد و پنجره را باز کرد. "بوم!" دختر پرت شد و به میز برخورد کرد. «آییی!» آیریس چشم هایش را باز کرد و به سمت پنجره رفت .
ناگهان اوون وارد شد. آیریس که نتوانسته بود چهره ی او را از زیر شنل تشخیص بدهد، دست اوون را گرفت، آن را کشید و سپس جا خالی داد تا پسر به دیوار برخورد کند.
ــ هی رییس منم اوون.
ــ اگه تویی بگو اسم وسطم با چه حرفی شروع میشه.
ــ"ج" اون با "ج" شروع میشه.
آیریس دست اوون را رها کرد و گفت:«آه…پس تو بودی!» بعد غرغر های زیر لبیاش شروع شد. اوون به دیوار تکیه داد و دست به سینه به رییسش خیره شد. او دور تا دور اتاق قدم می زد و با خودش حرف می زد. اوون آهی کشید، سرش را خاراند و به طرف آیریس قدم زد. دست او را گرفت و دست او را گرفت و بوسه ی ریزی بر دستش زد. «هی رییس جونم اقدر بـ…» آیریس با پایش، پای اوون را لگد کرد. با لحن خشک , جدی به همراه نگاه کشنده ای به اوون تحویل داد:«مگه بهت نگفتم که از این چاپلوسی ها بدم میاد!؟» اوون سرش را بالا آورد و بعد از دیدن گوش های سرخ آیریس با رضایت لبخندی زد و گفت:«معذرت می خوام ارباب جون.» پلک آیریس پرید. او شمرده شمرده حرف میزد:«الان…شبیه…هنری…احمق…شدی؟!» اوون دست هایش را بالا برد و جواب داد:«من غلط بکنم!» اما خودش نفهمیده بود که این حرف را با یک نیشخند موذیانه گفته است.
«خب حالا اون اطلاعات اسکاتلندیارد و اون بازجویی هایی که از خدمتکارا و مظنونا کردی رو رد کن بیاد.» اوون غرغر کنان دستش را زیر چانه اش قرار داد. رنجیده سرش را تکان میداد. «ای بابا رئیس شده یه بار ممنون باشی؟ نمی شد یک با ازم تقدیر کنی؟» آیریس که جا خورده بود، یک قدم عقب رفت. «چیییی؟! میگی من تا حالا تشکر نکردم ازت؟!» اوون معصومانه به زمین زل زد. اشک های دروغینی روی گونه هایش جاری شد. با اینکه فقط دو قطره کوچک بود که به زور از چشمان پسرک درآمده بود؛ کار خودش را کرد و قلب سنگ آیریس را نرم کرد. دختر دستش را روی روی موهای اوون کشید و گفت:«آفرین کارت خوب بود. خیلی کار کردی! از حالا به بعدش رو بسپر به من.» و این شد اولین تعریف آیریس از اوون. با انگیزه از جایش بلند شد، پرونده ها را به آیریس داد و گفت:«من بهترین تلاشمو میکنم ارباب جون!» او برای اینکه اجازه ندهد آیریس جوابش را بدهد، سریع به سمت پنجره رفت و از آن پرید. لبخند کوچکی روی لبان دختر نشست. او با خودش گفت:«خب…شاید این بار اشکالی نداشته باشه.»
بعد از دقایقی آیریس شمع دیگری روشن کرد و آن را روی میز تحریر چوبی قرار داد. روی صندلی نشست و در پاکت اطلاعات را باز کرد.
#برج_ساعتی