چقدر در نوشتن دربهدرم. جایی برای نوشتن از چیزهایی که توی سرم میگذرند ندارم. نمیدانم این سبک نوشتهها اصلا به درد کسی میخورد؟ به درد چه کسی و کجا میخورد. بیاندازه به نوشتن مشتاقم و به همان اندازهی اشتیاقم سردرگمم. نسبتم با نوشتن، مثل کسی است که برای اولین بار عاشق شده است و خیلی چیزها را نمیداند. نمیداند که چطور سرِ صحبت با محبوبش را باز کند. نمیداند که چطور باید به او برسد. درست مثل الان من. میدانم که میخواهمش، میدانم که در این 25 سالی که از خدا عمر گرفتهام، تنها آن لحظاتی را زیستهام که چیزی را نوشتهام. میدانم که حس به کلمه آوردن دقیقِ آن چیزی که در ذهنم میگذرد، لذیذترین و عمیقترین حظی بوده که تاکنون چشیدهام. میدانم که از نوشتن ناگزیرم اما ... نمیدانم که چگونه باید مشقش کنم. نمیدانم راه رسیدن به این محبوب دور دست نیافتنی چیست؟
فقط میدانم نویسنده شدن، آن اتفاقی است که اگر تنها یک روز قبل از مرگم برایم اتفاق بیفتد، راضی از این دنیا خواهم رفت و با لبخند و شعف فرشتهی مرگ را در آغوش خواهم کشید. به هر جان کندنی که هم شده میخواهم منتظر این «لحظهی باشکوه شدن»، بمانم. حتی اگر تا چند ثانیه قبل از مرگم، طول بکشد.
با همهی اینها اما کاش بزرگتری داشتم و مرشدی. کاش خضری داشتم برای طی این مسیر طولانی و مبهم. من همیشه در زندگی محکومِ آزمون و خطا کردن بودم و تا دلتان بخواهد زخمیِ تجربه. چه در خانه و چه بیرون از آن. کاش آن قدر خوشبخت بودم که این مسیر سخت را به لطف وجود استادِ خوشذوق یا همراهِ هممسیری، تنها، انقدر تنها طی نکنم.