اکنون که نوشتن را شروع می‌کنم، عصر یازدهم اردیبهشت‌ماه است. در خانه تنها هستم و جز صدای پرنده‌ها چیزی به گوشم نمی‌رسد. نور مطلوبی از پنجره می‌تابد درست روی میز ناهار خوری که این روزها محل نوشتن من است. اینجا و در خانه‌ی تهران، برخلاف خانه‌ی قم، از نعمت داشتن میز تحریر محرومم. میز تحریر برای من چیزی فراتر از چند تکه چوب و چسب و میخ است. میز تحریر یعنی قلمرو! قلمروی شخصی برای تاخت‌وتازهای گاه و بیگاه ذهنم در نوشتن. قبل از اینکه دبستانی بشوم، پاپیچ بابا شده بودم که میز تحریر می‌خواهم. هرچند سواد نوشتن نداشتم اما نقاشی که می‌توانستم بکشم! همان را دوست داشتم پشت میز، انجام بدهم. یادم هست آن روزها مثل خشاب اسلحه‌ی یک سرباز در وسط جنگ، دفتر نقاشی و مدادرنگی تمام می‌کردم، تند و تند! هر کس از فامیل و دوست و آشنا که می‌خواست هدیه‌ای به من بدهد، می‌دانست که گزینه‌ی اول و آخر یا دفتر نقاشی و مداد است و یا کتاب داستان. یادم هست که پسرعمه حسن، وقتی در نوجوانی رفته بود حج، برایم یک مداد رنگی 58 رنگه آورد و چند جلد دفتر نفیس خط‌دار و بی‌خط که محل نوشتن موضوع و تاریخ در بالای صفحه به زبان عربی نوشته شده بود. دو سالی طول کشید که دلم راضی شود به استفاده کردن از آن هدیه نفیس!
مادر هم، هربار که می‌خواست برای زدن آمپول راضی‌ام کند که با پای خودم به مطب دکتر بروم، چاره‌اش خریدن جدیدترین کتاب‌داستان‌های لوازم‌التحریری آقا مهدی بود که درست روبه‌روی مطب دکتر شهسواری قرار داشت. یادم هست که کتاب داستان «هایدی، دختر کوهستان» را صدقه‌سر یک سرماخوردگی بی‌هوای بهاری داشتم. بابا هم، هر بار که می‌خواست دلتنگی روزهایی که نیست را برایم جبران کند، با دفترنقاشی و مدادرنگی به خانه برمی‌گشت. راستی، «آقا مهدی» برادر سمانه است، سمانه هم کلاسی اول دبستانم، همسایه‌مان و اولین کسی است که برایم تعریفی از دوست صمیمی داشتن را به ارمغان آورد. آقا مهدی بعدها با زهرا، دختر عمویم، ازدواج کرد و من خوشحال شدم که به سبب این وصلت و نزدیکی که هم شده، دسترسی بیشتری به این پاتوق دوست داشتنی‌ام خواهم داشت اما همه‌ی این ها را گفتم که بگویم، مغازه‌اش را بعد از این اتفاق، فروخت! مغازه‌اش بهشت بود برای من. همه‌ی لوزام‌التحریر فروشی‌های دنیا در آن دوران برای من استعاره‌ای از بهشت خدا بودند بر زمین. برای من که چندان از خاله‌بازی‌های با کانسپت داستان زن وشوهری هم‌سن‌وسال‌هایم خوشم نمی‌آمد و حتی خاله‌بازی‌هایم را هم در سناریو معلم‌بازی، صورت‌بندی می‌کردم. برای من مدرسه مهم بود و هر چیزی به نسبت نزدیکی با آن، اهمیت پیدا می‌کرد. درس، معلم، نوشتن، کلمه و یادگرفتن، نیمکت، لباس فرم، سرود، گروه تئاتر، جشن و... . لوازم التحریری هم به همین ترتیب مهم بود. نمی‌دانم اینکه سمانه را دوست داشتم قدری‌اش بر می‌گشت به مغازه‌ی برادرش یا نه!
من راستش، هر وقت پشت میز تحریر می‌نشستم، احساس می‌کردم که بر مسند پادشاهی تکیه زده‌ام و هرگاه که وارد مغازه‌ی لوازم‌التحریری می‌شدم، شبیه پادشاهی بودم که وارد قصر پادشاهی خویش شده است و هر بار از دیدن جلال و جبروت قصر خود شگفت‌زده شده و نمی‌تواند سرش را پایین بیاورد. آن همه جزئیات رنگارنگ از تراکم چیزهای جالبِ این دنیا، تنوع دفترها و انواع مدادها و از همه جالب‌تر پیشخوان کتاب‌داستان‌ها و من.
حالا چشم در چشم کابینت‌ها، روی میز آشپزخانه و با کیبورد لپتاب، در حال نوشتن‌ام و بی‌بهره از همه‌ی آن چیزی که گفتم. و اصلا نمی‌دانم که چرا، که چرا این‌ها را گفتم... . می‌بخشید.
