|تردید|

رنج انتخاب امانم را گرفته است. چیزی که باید در مورد آن تصمیم بگیریم را اگر زود نجنبیم و داستانش را به نقطه نرسانیم، هناق می‌شود در گلوی آدمی! بی‌آنکه بفهمی بخشی از ذهنت در تمام روز مشغول پرونده‌ی نیمه‌بازش می‌ماند و آن بخشی از ذهنت را که در حال پردازش آن موضوع است، از دست داده‌ای! یعنی حواست نیست چرا اما کندتر و با اشتباه‌تر کار می‌کنی. شب که می‌شود این بلاتکلیفی بیشتر خودش را نشان می‌‌دهد. خواب را از چشم‌هایت می‌‌گیرد و نشخوار فکری بافت‌های مغزت را از هم می‌درد. شب که می‌شود تمام می‌شوی و تسلیم در مقابل هیبت غول بی‌شاخ و دمی که در شلوغی روز می‌توانستی نادیده‌اش بگیری اما در خلوت شب، حالا با او و چهره‌ی کریه و کلافه‌اش تنهایی! و مجبوری به هم‌آغوشی و هم صحبتی با او.