دیروقت است فیروزه؛ اما نخواب. به من نگاه کن. بگذار انعکاس صورت خودم را در آینه چشمانت ببینم. بگذار مثل یک تکه یخ، در آتش نگاهت ذوب شوم. بگذار به چشمانت نگاه کنم، و در امواج دریای فیروزهای رنگشان پارو بزنم تا به ساحل ابرویت برسم. بگذار در سکوت، برای خورشید غرقشده در نگاهت آواز بخوانم.
نخواب فیروزه. بگذار باز هم به تو عشق بورزم، در سکوت. بگذار نگاهم با نگاه کوچکت تلاقی کند، تا سمفونی احساس قلبم را بشنوی. بگذار همه بروند، بگذار همه بمیرند. فقط من بمانم و تو؛ فقط من بمانم و چشمان تو. بیا فراموش کنیم دندههایت از گرسنگی بیرون زده. بیا فراموش کنیم که بابایت هم از مرض تو مرد؛ چراکه پولمان حتی برای داروی یک نفرتان هم کافی نبود. بیا فراموش کنیم گونه هایت فرو رفته. بیا همه چیز را حذف کنیم، جز چشمان تو. چشمانِ فیروزهایِ تو.
بیدار بمان دخترم. دست در دست مادر بگذار، گوش به من بده. بگذار برایت لالایی بگویم، نه برای اینکه بخوابی؛ برای اینکه بیدار شوی. بگذار برایت بخوانم که چقدر دوستت دارم. بگذار برایت بخوانم، شکوفه پسته چه بویی دارد. اما از من نپرس پسته جه طعم دارد، چون نمیدانم. بگذار برایت بخوانم فیروزه. تو به من بنگر، و تکتک واژههایم را در دریای چشمانت غرق کن.
نخواب دلبرم. خیلی با تو حرف دارم. خیلی. دلم میخواهد فرصتی بیابم، تو را با خودم ببرم به دریا. به ساحل گرم و شرجی دریا. پاهایت را بگذارم روی شن های داغ. دست در دست هم، پابرهنه بدویم. من برایت شیرینی درست کنم، تو بخندی و من، بین چشمهای تو و دریا، چشمان تو را انتخاب کنم.
حواست کجاست فیروزه من؟ مگر نگفتم نخواب؟ بیدار شو دخترکم. بیدار بمان. چشمانت را باز کن. نگذار بدن لاغر و کوچکت یخ کند. به ساحل دریا فکر کن، به آفتاب داغ. گوشَت با من است؟ پس چرا تنت سرد شده؟
به من گوش کن دخترکم! بی من به ساحل گرم دریا نرو! بی من شیرینی نخور! بگذار من هم دست در دستت بگذارم، بگذار من هم کفش هایم را به در کنم، با هم بدویم در ساحل داغ بیانتها. آب به پایمان خوشبختی بپاشد، من پهلوهای چاق تو را میان دست بگیرم و بلندت کنم، روی شانه هایم بگذارمت، و با هم، در امتداد ساحل بدویم و بخندیم و برای بابا دست تکان بدهیم.
بی من نرو فیروزه!