همیشه برام انتخاب اولینها سخته، اولین کلمات یک نوشته، اولین کادویی که میخرم، اولین روز کاری، اولین قدم برای یادگرفتن و شروع یک پروژه. آدمهایی که راحت به دل یک ماجرا میزنن و شروع میکنن به نظرم قابلیت این رو دارن که به عنوان یک قهرمان شناخته بشن.
با همه این سختیها، استفاده از کلمات برام راحتتره، تا شروع یک مکالمه! شاید به خاطر همین خودمو غرق دنیای کلمات کردم، چون میشه راحت معنی حرفات رو توضیح بدی، بیشتر میتونی خودت باشی و خیلی از سختیها رو با کلام میتونی ساده کنی!
آشنا شدنم با شغل تولید محتوا همزمان با خوندن مقالات و شنیدن حرفها اطرافیانم درباره ایکیگای بود و ذهنم میگفت آره خودشه این ایکیگای توئه!!!
حالا ایکیگای چیه؟ خیلی خلاصه بگم یعنی رسالت آدم تو زندگی. دیدید میگن این آدم واسه اینکار ساخته شده؟ یعنی همین کار و هدفیو انتخاب میکنی که واسش ساخته شدی. دوستش داری، استعداد داری، حالت رو خوب میکنه!
منم عاشق نویسندگی بودم، اینکه چقد استعداد داشتم و دارم، یا آدما چقدر حالشون با قلمم خوبه رو نمیدونم ولی حال خودم خوب بود، جایزه برده بودم و چندباری نگاه تحسینآمیز آدما وقتی متنم خونده میشد رو حس کرده بودم؛ در نتیجه زدم تو گوش این شغل عزیز و در این 6 سال همراه و یاورم بوده:)
یه چندماهی بود که با نوشتن قهر کرده بودم، فقط پروژههای بلاگ که اطلاعات قبلیم راجع بهشون زیاد و کامل بود رو قبول میکردم. حتی روزمره نویسی هم برای خودم انجام نمیدادم. با توجه به اینکه شغلم از کارشناس تولید محتوا با استراتژیست محتوا تغییر پیدا کرده بود، دیگه از تولید محتوا فقط خوندن متنو و تایید کردنش بهم رسید.
به خاطر همه این مسائلی که گفتم قلمم خشک شده، آدمی هم که با کلمات زنده باشه اگه قلمش کار نکنه خیلی شرایط نرمالی نداره! پس تصمیم گرفتم شروع کنم نه برای کارفرما بلکه برای خودم! 100 روز، 100محتوا تو ویرگول بذارم!
تا دوباره روحیه وبلاگ نویسی کودکی( آخ که چقدر دلم برای بلاگفا تنگ شده) و علاقهم به کلمات و ترکیب کردنشون برگرده! تو این 100 روز هربار راجع به مسائل مختلف مثل روزمره، کتاب، فیلم، تجربه زیست شده خودم و ... مینویسم.
خوشحال میشم تو این 100 روز من رو همراهی کنی و نظراتت رو برام کامنت کنی!
پایان یک شروع سخت