تاریخ جذاب است. قصه های تاریخ جذابتر. جنگ جهانی دوم، زیاد هم قدمت ندارد؛ اما به تاریخ پیوسته. روسیه با نام قدیمیترش شوروی، موشک انداز زمین به هوایی ساخت به نام کاتیوشا. کاتیوشا قبل ازآنکه نام فیلم کمدی ایرانی باشد، نام راکت انداز روسی بود. و قبل از آن نام دخترکی عاشق.

کاتیوشا غمانگیز ترین سرودیست که تاکنون شنیدهام. سرودی که در آن از عشق کاتیوشا به معشوقِسربازش میخوانند. عاشقانهای که جهت تقویت روحیهی سربازان ارتش سرخ استفاده میشد. برای این سرود عاشقانهی زیبا هیچ سرنوشتی غمانگیز تراز این نیست که از نامش برای نامگذاری ماشین آدم کشی استفاده شود. دختر جوان عاشقی که چند تا چند تا موشک شلیک میکند. و خدا میداند چند معشوق را به کشتن داده. در جنگ جهانی دوم، جنگ تحمیلی ایران عراق، جنگ داخلی لیبی، ویتنام و... حتی دانستن اینکه ارتش سرخ با آن روحیه میداده که آدم بکشد آزارنده است.
"شاخههای درختان سیب و گلابی شکوفه دادند...مه به آهستگی از روی رودخانه میگذشت...کاتیوشا از کناره های رودخانه گذر میکرد...راه میرفت و آواز میخواند...آواز عقاب خاکستری رنگ مرغزار را...برای عشق راستینش...برای آنکه نامه هایش را نگه داشته بود....تو ای آواز....ای آوازک دوشیزه...به آن سوی خورشید درخشان برو...و به سربازی که در مرز های دوردست است برس....با درود هایی از جانب کاتیوشا....بگذار تا یک دختر ساده را بهیادآورد و آوازهایش را بشنود....بگذار تا از سرزمین مادری پاسداری کند....همان طور که کاتیوشا از عشقشان پاسداری میکند."
کاتیوشای خوانده شده توسط گروه کر ارتش سرخ در سال1938را بشنوید. اول بار این سرود توسط دختران یک مدرسه در مسکو برای سربازانی که به جنگ اعزام میشدند خوانده شد.
سلاح روسی که در نبرد با آلمان به طور گسترده مورد استفاده قرار میگرفت، سری بود و با کد k مورد استفاده قرار میگرفت. سربازان ارتش سرخ به آن کاتیوشا گفتند. بعدتر این نام فراگیر شد