ویرگول
ورودثبت نام
زینب یحیی پور گراکوئی
زینب یحیی پور گراکوئیمن زینبم. کلاس هفتم و ۱۳سالمه دوست دارم داستان بنویسم🩷
زینب یحیی پور گراکوئی
زینب یحیی پور گراکوئی
خواندن ۲ دقیقه·۶ سال پیش

کیانا و خواب زیبایش?

در روزگاران قدیم، دختر کوچولویی به نام کیانا با پدر و مادرش در کنار جنگلی زندگی می کردند. یک روز کیانا از مادرش اجازه گرفت که برود در جنگل بازی کند.

او از مادرش لقمه?گرفت و وسایل های خاله بازی اش را برداشت. او همانطور که در جنگل راه می رفت، از پرندگان? و ماهی? های در آب و درختان ? و گل ??⚘های زیبا لذت می برد. گاهی هم که یک پروانه?روی دماقش می نشست، او می خندید.

او درحال بازی بود که یک پروانه?را دید و سعی کرد که او را بگیرد، به همین دلیل دنبالش این طرف و آن طرف می پرید. تا اینکه کیانا ناگهان جلوی خودش یک دری دید که تا حالا ندیده بود. پروانه?از آنجا رد شد و کیانا هم با آرامی اول دست خود را وارد آن در کرد و بعد خودش از آن رد شد.

یک دفعه آن در ناپدید شد.

کیانا به پشت خود نگاه کرد و دید دیگر آن در وجود ندارد و ناراحت شد و گریه می کرد. به اطراف نگاه کرد و در بین شاخه ها چشمش به یک کلبه زیبا افتاد. جلوتر رفت و با دقت بیشتر به کلبه نگاه کرد. در همین موقع یک زن مهربان از کلبه بیرون آمد. کیانا ترسید و جیغ زد.

اون خانم که ظاهری مهربان داشت و لباس های تمیزو قشنگی پوشیده بود به کیانا گفت نترس دخترم!

کیانا مدتی پیش او ماند و از او کار های خیلی خوبی یاد گرفت.

کم کم کیانا بزرگ و بزرگ تر می شد و هر روز به همان جایی می آمد که آن در ناپدید شده بود. ولی مثل همیشه هیچ اثری از آن در دیده نمی شد و کیانا با ناراحتی دوباره پیش خانم مهربون می رفت و گریه می کرد. خانم مهربون می گفت: گریه نکن! ناامید نشو! اون در دوباره بر می گرده.

یک روز که کیانا داشت بازی می کرد دوباره آن در را دید. خیلی خوشحال شد و سریع به سمت کلبه رفت و از خانم مهربون خداحافظی کرد و از آن در رد شد. وقتی کیانا از آن در رد شد به آن در نگاه کرد ولی در ناپدید شد.

کیانا به سرعت به سمت خانه اش دوید. ولی همه چیز تغییر کرده بود. به سختی تونست خونه ی خودشو پیدا کنه. وقتی به خونه رسید صدا زد: مامان!مامان!... بابا! بابا!... من برگشتم. اشک های زیبای کیانا از صورتش مثل مروارید می ریخت.

درست حدس زدید، پدر و مادرش که حالا خیلی پیر شده بودند از خونه بیرون اومدند و بغلش گرفتند.

ناگهان نفس عمیقی کشید و دید پیش اسباب بازی هایش خوابیده است.همه اینها یک خواب بود. وسایلشو جمع کرد و به سمت خانه دوید و پدر و مادرشو در آغوش گرفت و خوابش را برای آنها تعریف کرد.

۲۵
۸
زینب یحیی پور گراکوئی
زینب یحیی پور گراکوئی
من زینبم. کلاس هفتم و ۱۳سالمه دوست دارم داستان بنویسم🩷
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید