به سجدهگاه چشم تو، دگر اذان نمیزنم
که بیدلیل عشق تو، نماز جان نمیزنم
به هر چه غیر نام تو، دلم گمان نمیبرد
که جز تو ای تمام من، کسی به جان نمیبرد
مرا به درد میکشی، شبیه مرهمی مدام
که زخم میزنی ولی، پر از تبسمی مدام
گناه من همین که باز، تو را خدا صدا زدم
به گریهات دخیل شدم، به اشکها رضا زدم
دوباره در سکوت شب، دلم صدات میکند
و روح خستهام تو را، هوای مات میکند
شاعر:امیرحسین فراهانی