تا کی ز غم تو ناله پنهان کنم؟
با داغ جدایی سخن آسان کنم؟
وقت است که از صبر، دمی دست کشم
فریاد ز دل بر لب سوزان کنم
از دست غمت، بیدلی ویران شدم
باید که ز خون، دیده چراغان کنم
گر جان دهم از آتش عشقت رواست
کز عشق تو من قصه انسان کنم
تا کی ز غم تو دل پریشان کنم؟
با داغ جدایی سخن آسان کنم؟
گر شمعصفت بسوزم از عشق تو باز
چون شمع به پای غمت افشان کنم
هر لحظه ز هجر تو فروغی بمیرد
باید به فغان، جانِ خود احیا کنم
گر در ره تو جان دهم، ای جان من
خوش باشد اگر قصهی جانان کنم
چون مرغ گرفتار به دام غم تو
خونابه ز بال و پر حیران کنم
آخر به امید وصل رویت روزی
از اشک چو وحشی ره طوفان کنم
ذهن خانه
امیرحسین فراهانی