ویرگول
ورودثبت نام
زینب هاشم‌زاده
زینب هاشم‌زادهمَن سوالم، پُرِ پرسیدن و بی‌هیچ جواب ..
زینب هاشم‌زاده
زینب هاشم‌زاده
خواندن ۱ دقیقه·۵ سال پیش

پسری با تی‌شرت کلاه‌دار

ما از کتاب‌های خاطرات همسر شهدا، توقعات زیادی می‌تونیم داشته باشیم اما انتظار ثابت خیلی‌ها دونستن اطلاعات درمورد خود شهید به خصوص توی زندگی مشترک و یا نوع فعالیت‌هاشه؛ اما بنظر من از اسم کتاب مشخصه. ما باید اون شهید رو از دیدگاه همسرش بخونیم و از همه مهم‌تر درمورد خود اون زن بفهمیم. یعنی باید ترکیب و تعادل خوبی در کتاب حاکم باشه.

کتاب «روزهای بی‌آینه» شاید بهترین مثال باشه که ما بدونیم دقیقاً درمورد یک شهید چی می‌خوایم بدونیم و درمورد همسر شهید هم.

خب؛ کتاب‌های مربوط به خاطرات شهدا و همسرانشون توی دسته‌ی «معرفی سبک زندگی» قرار میگیرند و خب این جایگاه مشخص می‌کنه که چه چیزی باید گفته بشه.

راوی همیشه اون چیزهایی که توی ذهنش هست رو میگه اما این هنر نویسنده‌ست که بدونه چی بنویسه، چطور بنویسه و چیو ننویسه‌‌. هدفمند بپرسه و هدفمند بنویسه.

مشکل اساسی این کتاب اینه که حاشیه بر متن پیروز شده.

شما هشتاد صفحه از یک کتاب ۲۰۰صفحه‌ای رو میخونی و هنوز توی حاشیه‌ست!

این یعنی نویسنده نتونسته حرف‌های راوی رو مدیریت کنه.

نیمه ابتدایی کناب به لحاظ بیان تاریخ و سن و سال دقیق اشخاص ضعف داره؛ چون این یک رمان نیست این یک مستند داستانیه!

من به راوی کتاب ایرادی نمیگیرم چون حس متن بسیار دلنشین و خوبه.

حس و سادگی همسر شهیدی که توی ۱۶سالگی ازدواج کرده و هشت ماه بعد از ازدواج همسر بیست و یک ساله‌اش رو از دست داده ‌و شهید شده.

گره‌های زیادی درمورد شهید هست که توی کتاب کور مونده. مثل مسئله‌ی تغییر و تحولاتش و توضیحات قبل از تحول که نویسنده حتی اسم کتاب رو از اون موضوع انتخاب کرده!

یک‌جا شهید مکیان به موضوع دانشگاه اشاره کرده و هیچوقت ورود نکرد در ادامه به اون موضوع!

مسئله اینه که الان «همسر شهید» و «خود شهید» توی این کتاب توی حاشیه هستند.

و این‌که اسم کتاب خیلی بی‌ربطه به قصه و همینطور طرحش هم زیاد جالب نیست.

۴
۰
زینب هاشم‌زاده
زینب هاشم‌زاده
مَن سوالم، پُرِ پرسیدن و بی‌هیچ جواب ..
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید