
ما از کتابهای خاطرات همسر شهدا، توقعات زیادی میتونیم داشته باشیم اما انتظار ثابت خیلیها دونستن اطلاعات درمورد خود شهید به خصوص توی زندگی مشترک و یا نوع فعالیتهاشه؛ اما بنظر من از اسم کتاب مشخصه. ما باید اون شهید رو از دیدگاه همسرش بخونیم و از همه مهمتر درمورد خود اون زن بفهمیم. یعنی باید ترکیب و تعادل خوبی در کتاب حاکم باشه.
کتاب «روزهای بیآینه» شاید بهترین مثال باشه که ما بدونیم دقیقاً درمورد یک شهید چی میخوایم بدونیم و درمورد همسر شهید هم.
خب؛ کتابهای مربوط به خاطرات شهدا و همسرانشون توی دستهی «معرفی سبک زندگی» قرار میگیرند و خب این جایگاه مشخص میکنه که چه چیزی باید گفته بشه.
راوی همیشه اون چیزهایی که توی ذهنش هست رو میگه اما این هنر نویسندهست که بدونه چی بنویسه، چطور بنویسه و چیو ننویسه. هدفمند بپرسه و هدفمند بنویسه.
مشکل اساسی این کتاب اینه که حاشیه بر متن پیروز شده.
شما هشتاد صفحه از یک کتاب ۲۰۰صفحهای رو میخونی و هنوز توی حاشیهست!
این یعنی نویسنده نتونسته حرفهای راوی رو مدیریت کنه.
نیمه ابتدایی کناب به لحاظ بیان تاریخ و سن و سال دقیق اشخاص ضعف داره؛ چون این یک رمان نیست این یک مستند داستانیه!
من به راوی کتاب ایرادی نمیگیرم چون حس متن بسیار دلنشین و خوبه.
حس و سادگی همسر شهیدی که توی ۱۶سالگی ازدواج کرده و هشت ماه بعد از ازدواج همسر بیست و یک سالهاش رو از دست داده و شهید شده.
گرههای زیادی درمورد شهید هست که توی کتاب کور مونده. مثل مسئلهی تغییر و تحولاتش و توضیحات قبل از تحول که نویسنده حتی اسم کتاب رو از اون موضوع انتخاب کرده!
یکجا شهید مکیان به موضوع دانشگاه اشاره کرده و هیچوقت ورود نکرد در ادامه به اون موضوع!
مسئله اینه که الان «همسر شهید» و «خود شهید» توی این کتاب توی حاشیه هستند.
و اینکه اسم کتاب خیلی بیربطه به قصه و همینطور طرحش هم زیاد جالب نیست.