
شاید خیلی از شماها هم مثل من حتی اگر کتابهای آبنبات هلدار، دارچینی یا پستهای رو نخونده باشید، اسمشون رو شنیدید. منم شنیدم، ولی نخوندم. فقط میدونم موضوعشون طنزه و حجم تعریفهای مثبت ازش خیلی زیاده.
با اینکه کتاب «گچپژ» از محسن رضوانی، توقعم از کتاب طنز رو خیلی بالا برده، اما خیلی کنجکاو بودم که از «مهرداد صدقی» هم یه کتاب بخونم تا با جنس طنزش آشنا بشم.
کتاب «دومین نشان مردی» که گویا جلد دوم کتاب «آخرین نشان مردی»ـه، قصهی حامد و پدرشه هردو دانشجوی یک دانشگاه هستند، پسر در مقطع دکترا و پدر در مقطع کارشناسی ارشد. موضوع اصلی نوشتن پایاننامهست، که تمام اتفاقات کتاب حتی قصهی عاشقی حول محور دانشگاه و پایاننامه میچرخه.
قصهی کتاب بسیار ساده است، و روی یک خط حرکت میکنه. انشعابات موضوعی یا فراز و فرود خاصی نداره. پایانبندی کتاب، حداقل برای من جذاب نبود و توقع سرانجام بهتری رو داشتم، و اینکه بینهایت من رو یاد رمانهایی انداخت که توی سایت نودهشتیا میخوندیم. :))
اما برای من فارغ از موضوع کتاب و روند پیشرفت و پایانبندیش، «جنس طنز» ـش بود. متاسفانه این روزها پیدا کردن «طنز تمیز» تا حدودی شاید کار سختی باشه. میگم تا حدودی چون من شخصاً خیلی کتاب طنز نخوندم و شاید باقی دوستان نظر دیگهای داشته باشند. اما خب حداقل توی سینما و تلویزیون که اینطوریه. به نظرم این کتاب «طنز تمیز» ـی داشت. و همین طنز تمیز و قصهی سادهاش جذابش کرده بود.