بعد از چند ماه درس خواندن مجازی امروز اولین روز بود. بالاخره! روزی که فکر نمی‌کردم دلتنگش باشم رسید و من زنده ماندم تا ببینمش... هر چند که جنگ و طاعون نورسیده و کمبود برق و گاز تهدیدش می‌کند اما تقریبا یاد گرفته‌ام دلم خوش باشد به چیزهای کوچکی که اگر در سایه‌ی آینده قرار بگیرند دیگر خوش نیستند.
مثلا دلم خوش باشد به کولری که بالاخره وسط کلاس روشن می‌شود و خنکی‌اش من را به عطسه کردن می‌ندازد یا به صندلی‌های چوبی و ناراحتی که پشت هرکدام چیزی نقش بسته است؛ قصه، خاطره، تصویری اغراق شده از سر طاس و دماغ عقابی یک استاد بخت برگشته، قلبی تیر خورده یا فریادی از آزادی و رنجی پنهان از روزهای سختی که گذشته است و یا دل خوش کنم به ایرانی که روی یقه‌ی کت استاد نقش بسته است...
امروز را دوست داشتم. حتی چیزهای دوست نداشتنی امروز را. لوبیا پلویی که نمی‌دانم چرا لپه‌های خام قیمه را قاطی‌اش کرده بودند یا آب سرد کن خاموش سلف که من را یاد آب حمام می‌انداخت. حتی دلم برای ظرف‌های پر و نیم خورده‌ی غذاهای بی‌کیفیت که روانه‌ی سطل می‌شد هم تنگ شده بود... درست است! خودم هم می‌دانم که این غلیان احساسات تا یکی دو روز بیشتر دوام نمی‌آورد و دوباره همان آدم قبلی سر و کله‌اش پیدا می‌شود و بنا را می‌گذارد بر چرا چرا گفتن و دیگر این خزعبلات را تاب نمی‌آورد! ولی امروز این است و باید آن را پذیرفت.
باید پذیرفت که پاییز حالا حالاها مسیر طی نکرده دارد تا خودش را به این شهر برساند. باید پذیرفت که خواب آسمان تاریک و ابری موقع بیرون آمدن از دانشگاه فقط یک رویا بوده و حقیقت آفتابی است که پوست را می‌سوزاند...
«زَر»
