من «جایت خالی» هیچ جمعی نبودم. نبودن من اهمیتی ندارد. دورههای دوستانه بدون من خوش میگذرد و مهمانیها من را کم ندارد. و من لجوجانه به این نبودنها اصرار میورزم.
در هیچ کاری بهترین نبودم. نفر دوم شدم اما اول نه. اگر من نوزده شدم یکی بیست شد و اگر بیست شدم یکی پیدا شد که بیست و یک باشد.
محبوب نبودم. محبوب نیستم. رک بگویم شاید آدم خوبی نیستم. فرزند خوبی نیستم. خواهر خوبی نیستم. من حتی مثل آدمیزاد عاشق هم نیستم.
عشق؟ عشق... تا به امروز شاید عاشق هم نشدم. از ترس دوست نداشته نشدن، نخواسته شدن، پس زده شدن... هر حسی که آمد جوانه بزند، در دم خشکاندمش.
پذیرفتم اما عادت؟ هرگز! محال است. این نرسیدنها عادت نمیشود...
نوشتم. پاک کردم. خوب نشد. باز هم نوشتم. آنی که میخواهم نمیشود... چه اهمیتی دارد؟ من خوب نبودن را خوب بلدم!
بلدم دوست نداشتنی باشم، نامرئی بودن را هم خوب بلدم. اصولا من آدمِ نبودن هستم! نبودن و در خود ماندن. در خود غرق شدن. خود را دوست نداشتن...
بحث میکنم، تند میشوم و کسی انگار زبانم را نمیفهمد و من آتش میگیرم. تلخ که میشوم حالم از خودم به هم میخورد و یادم میآید در دوازده سالگی روی در کمدم با ماژیک قرمز، بزرگ نوشته بودم حرف نزن!
گاهی از زنده بودن خود خجالت میکشم. خندیدن عذابم میدهد. احساس حقارت میکنم از اینکه درس و دانشگاه و روزمرهی زندگی ذهنم را مشغول میکند.
روزها میگذرد و من بارها در یادداشتهای شبانهام مینویسم امروز هم هیچ غلطی نکردم! انگار فلج شده باشم و جاده هم هی کش میآید و طولانیتر میشود...

«زَر»