زن در میان دو ستم قرار گرفت در طول تاریخ، که این هر دو ستم در یک جمله با هم اشتراک داشتند و او تحقیر بود، تحقیر زن. یک ستم، ستم آن کسانی که برای او حق حیات، حق اظهارنظر، حق تلاش، قائل نشدند و بر شکل های مختلف زن را از صحنه های فعالیت زندگی و اجتماعی، عقب راندند؛ مثل پدرهایی که با دخترهایشان در گذشته بد کردند، در جاهلیت کشتند، در غیر جاهلیت با آنها با تبعیض رفتار کردند، مثل شوهرهایی که با همسرانشان بصورت دو رفیق، دو عنصر همراه رفتار نکردند و دسته دیگر که در قالب دوستی و رفاقت خودش را نشان می دهد، جریان روی صحنه آوردن زن و زن را وسیله ای برای عشرت قرار دادن در شکل زشت و قبیحش و سوق دادن او به تجمّل و مصرف گرایی و آرایش های بیهوده و... . این تحقیر است برای یک عنصر که می تواند معلّم جامعه باشد، می تواند یک حرکت عظیمی را در جامعه بوجود بیاورد، می تواند انسان هایی، عناصری؛ مثل شیرزنان تاریخ بشر، مخصوصا تاریخ اسلام را ارائه بدهد، امّا او را به شکل عروسک در بیاورند و با او برخورد عروسک وار بکنند، این بزرگ ترین تحقیر است.
برگرفته از سخنرانی دانشمندی که ترجیح می دهم اسمش را نگم.
