یادمه دبیرستان که بودم با یه موسسه آشنا شدم که دوره ی حفظ قرآن ثبت نام می کردن! اولش یه کم ترسیدم اما وقتی دیدم آدمایی دارن حفظ می کنن که تا دیروز جواب سلامشون رو هم به زور می دادم تصمیم گرفتم برم ثبت نام کنم! در عرض یک سال هفت جزء حفظ شدم و بهترین دوران عمرم بود! می خواستم همه ی دنیا رنگ و بوی قرآنی بگیره! کتابهای اعجازآمیز قرآن زیاد میخوندم! اما ضدحاش رو وقتی خوردم که با آدمایی مواجه شده بودم که در ظاهر نور علی نور بودن اما وقتی باهاشون حرف می زدی حالت بهم می خورد! بگذریم... از عشق و علاقه ایی که به قرآن پیدا کرده بودم انتخاب رشته ام رو علوم قرآن زدم. دیپلمم ریاضی بود همیشه توی تخیلاتم نمودارهای انتگرال و توابع رو با آیات قرآن مچ می کردم! قبل دانشگاه با خودم گفتم دیگه راحت شدم حالا هرچی سوال دارم می تونم خودم پیدا کنم اما خداییش فکر کنم همه ی دانشجوها مثل من وقتی واحدهای انتخاب شده وزارت علوم رو می بینن به کل منفعل می شن! عربی 4 واحد و تجوید 2 واحد اینا دروسی بودن که ما تا آخر دوره لیسانس باهاش داشتیم حالا عربی منم افتضاح.... بابا من فقط می خواستم اعجاز قرآن رو لمس کنم! اینکه این کتاب صدای مستشرقان، ملحدان رو درآورده برای چی بوده؟ نشد!! حالا فکر نکنید من تنبلی کردم از روز شنبه تا سه شنبه از صبح تا غروب کلاس داشتیم! بعد از کلاس ها هم خواب..... به همین دلیل بود که فوق امتحان ندادم... ولی با این وجود اگر هر کس ازم بپرسه بهترین دوران تحصیلت کدومه؟ می گم دوران دانشجویی!حتی به این رسیدم که بهتره آدم دیپلمش معارف باشه بعد خواست تغییر رشته بوده! چون واقعا به آدم جهت می ده! بازم بستگی به آدمش داره! قرآن رو باز می کنی وقتی بهش میگی راه رو بهم نشون بده دست می زاره رو نقطه ضعفات! دستت رو می گیره و پا به پات میاد .....