حضرت امام باقر علیه السلام در حدیثی مبنای اسلام را پنج چیز دانسته‌اند (نماز، زکات، حج، روزه و ولایت اهل‌بیت علیهم السلام). آن‌گاه در مقام مقایسۀ ولایت با آن موارد دیگر فرمودند:
«... ذِرْوَةُ الْأَمْرِ وَ سَنَامُهُ وَ مِفْتَاحُهُ وَ بَابُ الْأَشْيَاءِ وَ رِضَا الرَّحْمَنِ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى الطَّاعَةُ لِلْإِمَامِ بَعْدَ مَعْرِفَتِهِ ثُمَّ قَالَ إِنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى يَقُولُ «مَنْ يُطِعِ الرَّسُولَ فَقَدْ أَطاعَ اللَّهَ وَ مَنْ تَوَلَّى فَما أَرْسَلْناكَ عَلَيْهِمْ حَفِيظاً» ...»
بالاترین نقطه و قلۀ دین و کلید آن و درِ همۀ چیزها و مایۀ خشنودی خداوند مهربان، عبارت است از پیروی از امام علیه‌السلام پس از معرفت و شناخت ایشان. خداوند می فرماید«کسی که از پیامبر پیروی کند، خدا را اطاعت کرده است و هر که زیر بار پیروی از ایشان نرود، پس ای پیامبر! ما تو را برای حفظ و نگه‌داری از او نفرستاده‌ایم»
همانا اگر شخصى شبها را به عبادت بپا خیزد و روزها را روزه بدارد و تمام اموالش را صدقه بدهد و در تمام دوران عمرش به حج برود، و امر ولایت ولىّ خدا را نشناسد تا از او پیروى کند و تمام اعمالش بر طبق راهنمایى و نظر ایشان باشد، چنین کسی بر خداوند حقی پیدا نمی‌کند تا او را پاداش دهد و اصلاً از ایمان‌آورندگان نیست.
