مرحوم آیت الله حاج سید احمد زنجانی در الکلام یجر الکلام مینویسد:
● ... انسان، حرص و طمعش، محدود نيست؛ اگر همۀ كره زمين را با هر چه در آن هست قباله كرده، به نام او ثبت بدهند، باز سير نمىشود؛ بلكه چشم طمع به كره قمر باز مىكند.
● حضرت موسى بن جعفر (سلام اللّه عليه) به هشام بن حكم خطاب مى كند، مىفرمايد:
«اى هشام! هر كه مىخواهد که غنى باشد بدون مال، و دلش از حسد، و دينش سالم باشد، به خدا تضرّع و از او مسألت كند كه عقل او را كامل كند. پس كسى كه عاقل شد، قناعت مى كند به آن چه به او كفايت مىكند؛ و هر كه قناعت كند به آن چه به او كفايت مى كند، مستغنى مىگردد؛ و هر كه قناعت نكند به آن چه به او كفايت مىكند، ديگر ابداً غنى نمىشود».
● پس غنا و توانگرى، با مال نيست، گر چه ابونصر فراهى مىگويد: «غنىّ، مالدار است و مسكين، گداى»؛ ولى اين طور نيست؛
بلكه غنىّ، بى نياز است و مسكين، گداى؛ وگرنه مال شاه (رضا شاه پهلوی)، از حدّ حصر و شمار بيرون بود، با وجود اين، غنى نبود، بلكه أحوج محتاجين بود كه از ميوه دو تا درخت در خانۀ فقيرى چشم نمىپوشد، با اينكه آن دو تا درخت، نان خانۀ آن بيچاره بوده كه به زحمت بهعمل آورده تا چشم بچّه هايش در دست مردم نباشد. آن گداى درجه اوّل، دو ثلث از ميوه اين دو تا درخت را به زور از او مىگرفت و روى آن ثروت منحوس خود مىگذاشت.