ویرگول
ورودثبت نام
زانا کوردستانی
زانا کوردستانیمردی گمنام عاشق لیلا و رها...
زانا کوردستانی
زانا کوردستانی
خواندن ۵ دقیقه·۱ سال پیش

سید حاتم نیکیار

سید حاتم نیکیار

استاد "سید حاتم نیکیار"، شاعر کرمانشاهی است.
وی از مدیران میانی شرکت پتروشینی کرمانشاه است و در نخستین همایش منطقه‌ای شعر بهار آبادان، در اسفند ماه ۱۳۹۰ خورشیدی، به عنوان نفر نخست، انتخاب و معرفی شد.
همچنین ایشان از منتخبین سومین جشنواره‌ی شعر نیاوران در شهريور ۱۳۹۶ بود.

─━⊰═•••❃❀❃•••═⊱━─

◇ نمونه‌ی شعر کُردی:
(۱)
دڵ ها تەمەێ هەوره و نمێ واران بوارێ   
دڵ ها تەمە، واران هه جۊ جاران بوارێ
وا نەرمه نەرمه تووم گوڵباخی بوەشنێ
واران وه سەر جۊ زلف نازاران بوارێ
هەر کوو سەراوێ بی، بیه کووره گڵاڵێ
کووره گڵاڵان تاسه بارن گیان بوارێ
پایز وه سەر هات و گڕێ واران نەواری
دەس وه دوا بوون وه چلەێ زمسان بوارێ
هەور جەهانگیرێ وه "قەسرە"و هەڵ بێیەیدن
هەر وه "کرن" تا بان "کرماشان" بوارێ
"شاهو" دوواره مه‌خمه‌ل سه‌وزێ بپوشێ
"هۆڵی" بتوقێ گوڵ له هه‌ورامان بوارێ
دارەیل رۊتە لەق وه لەق گوڵ کەن دوواره
واران ئەگەر تاوێ وەرەو باخان بوارێ
دڵ ها تەمەێ هەوره و وه مزگانی براگان
وەختێ خەرامان تێیەیدە ڕا باوان بوارێ
تووز و تەمه دنیا و م هەر چەو ئنتزارم
واران وه شوون گەردەڵه و گیوچان بوارێ

(۲)
چەوەیل مەسد هەر ها نە خیاڵم
چیدو نیەپرسی وە کەسێگ حەواڵم
تەنیا ڕەفیق و تاقانەێ دڵم بید
وە هۊچێ پەتی هیشتیەمە جی و چید

چیدو نیەپرسیدن حەواڵم
وە تیر غەم شکانی باڵم
تووریان مەکە شیرین غەزاڵم

خوەزیەو دەفێ تر بێ خەوەر هەم بۊنیامەد
خوەزیەو دووارە بێ خوسەو خەم بۊنیامەد

پرشەێ خوەرم! مانگە شەوم! بەورەو دووارە
تا ئاسمان پڕ بوو لە شەوق مانگ و هەسارە 

تەنیا نەچوو تاقانە یارم!
پرشەێ خوەرم مانگ شەوارم!
نەیلەم وە جی چەو ئنتزارم

نەیلەم وە جی حاڵم خراوە
بەورەو تەمام کە ئی عەزاوە
باوش کە پێم بگرەمە پاوە

خوەزیەو دەفێ تر بێ خەوەر هەم بۊنیامەد
خوەزیەو دووارە بێ خوسەو خەم بۊنیامەد

پرشەێ خوەرم! مانگە شەوم! بەورەو دووارە
تا ئاسمان پڕ بوو لە شەوق مانگ و هەسارە

(۳)
[خوسرەونشین]
من رووڵه‌ی ماواێ خوسرەو نشینم
زارووی فه‌رهادم رووڵه‌ی شیرینم*
په‌راۆ بێستۊن پشتیوانمه
شاهو داڵاهو دڵ و گیانمه
وە دەیشت زه‌هاو تا به‌رزی شاخه‌یل
میلکان وه میلکان کوونه چه‌رداخەیل
وه هه‌ر کووره‌ بووم وه‌ دڵ یادت که‌م
مڵک باوامی خوه‌م ئابادت که‌م
تا وەختێ زنه‌م دڵ لؽد نیه که‌نم
زەنجیر عشقد کردؽه پاو‌ه‌نم
وه‌هارد مەخمەڵ، هاوێن هه‌ۆریشم
له سای نسارد تاۆێ دانیشم
گیانم و فدای تەخت وو ئەێواند
پرشه‌ی خوه‌رەتاۆ بان تاق وەساند

(۴)
خەزان هاتو نەمەن بوڵبوڵ لە باخەیل
پەژارە و پرتەپرت کەفتە چراخەیل
م مەندم تا بکیشم جەور سەرما
تو چیدوو داخی نایدە بان داخەیەل
-----------
* این بیت از آقا‌ی "فرزاد بساط‌پور" است.

(۵)
بنوورەی هەمگە هەور نازارە
هەر شەو جەمەو بون وە بان ئی شارە
نە تکێ چکن نە نمێ وارن
بێ دەنگ تیەن و چن چما رێوارن

(۶)
دارێ نەچەمێ گوڵ و هەنار هاشوونێ
باخێ ک خەزان بەکەێ وەهار هاشوونێ
ئیمە هەوەجەێ وە هاتن کەس نەیریم
ئی تووزە بڕەویەید سوار هاشوونێ

─━⊰═•••❃❀❃•••═⊱━─

◇ نمونه‌ی شعر فارسی:
(۱)
نوبهار است و باد فروردین، خرمنی گل در آستین دارد
دشت سرسبز و باغِ بارانی نقش ِفردوس بر جبین دارد
کوه‌ها نقره‌پوش مهتاب‌اند، رودها پر خروش و بی‌تاب‌اند
نوعروسان باغ در خوابند، آسمان حسرت زمین دارد
با نسیمی درخت خندان شد، باد آمد شکوفه‌ باران شد
بلبلی زیر برگ پنهان شد، غنچه بر راه او کمین دارد
شد زمین از هوا چراغان‌تر، آسمان از زمین پریشان‌تر
گل ندیدم از این فراوان‌تر، دامنِ کیست این که چین دارد؟!
کوچه‌باغ از شمیم گل‌ها مست، کوزه بر دوش‌ها قدح در دست
باغبان در تدارک جشن است، چون به سِحرِ صبا یقین دارد
تو گلی! نه که نوبهار منی، چشمه‌ساری بنفشه‌زارِ منی
نیک‌یارم که نیک یار منی، کی چنین یار نازنین دارد؟!
این غزل هر چه هست از کم و بیش، پر امید است یا پر از تشویش
برگ سبزی‌ست تحفه درویش، چه کند بینوا همین دارد.
--------
تضمینی از حضرت حافظ

(۲)
‍وقت تحویل سال نزدیک است، سفره‌ات را بگستران بانو
هفت‌سین را بچین و روشن کن شمع‌ها را به گردش از هر سو
حرف سیر و سماق و سنجد نیست... هفت‌سین بی‌گمان زنی کُرد است
دختری از تبار کوهستان سرو قد، سبزه‌رو، سیه گیسو
یادگار اصالت این خاک، بازتاب شکوه کوهستان
دختری از تبار مادری‌ام، از غزالان مست دالاهو
دختری که هزار و یک شاعر با خیالش ترانه می‌گویند
دختری که هزار و یک نقاش از نگاهش گرفته‌اند الگو
طرح پیراهنش مریوانی با کمرچین و شال و فقیانه
سُخمه‌اش را فشرده بر سینه با دو سنجاق دو گل شب‌بو
چون ستاره از آسمان بهار سکه‌ها از کلاهش آویزان
ابروانش دو ماه یک‌روزه، چشم‌هایش دو کهکشان جادو
دست‌ها را کمی حنا بسته سُرمه سوده نگاه مستش را
سرونش را به شیوه‌ی کلهُر کج نهاده رها از آن گیسو
تازه‌تر از شکوفه‌ی بادام مثل باران صبح فروردین
سبزه‌ی زندگی به یک دستش دست دیگر نهاده بر پهلو
می‌خرامد به ناز و می‌آید گله آهوان به دنبالش
سَلتِه بر دوش و گُل‌وَنی در باد از بلندای دلکش شاهو
روح موسیقی درختان را می‌توان در کلام او حس کرد
می‌وزد از بهار پیرهنش عطر گل‌های وحشیِ خودرو

(۳)
گل نیستی که در دل گلدان بکارمت
یا ماهی آنچنان‌که به دریا سپارمت
پروانه‌ای، ولی به گلی دل نبسته‌ای
تا در ردیف مردم عاشق شمارمت
ماه و ستاره را به تو تشبیه می‌کنند
من با چه صنعتی به غزل در بیارمت؟
تو چون عروسکی که نبودی برای من
من مثل کودکی که همیشه ندارمت!!
دستم نمی‌رسد که تو را آورم به چنگ
پایم نمی‌رود که به خود واگذارمت
تو آن غنیمتی که ز دریا گرفته‌ام
حیف است بر کویر و بیابان ببارمت
هستی ولی همیشه پریشان رفتنی
رفتی ولی نگو به خدا می‌سپارمت

(۴)
[بوی نارنج کال می‌آید]
سرما به سر رسید و خبر از بهار نیست
گویی بهار را به ده ِ ما گذار نیست
بر کوهسار یخ‌زده بادی نمی‌وزد
در کوهپایه‌ها اثر از چشمه‌سار نیست
از شاخه‌های دور صدایی نمی‌رسد
در باغ بی‌ترانه درختی به بار نیست
با سال نو حکایت دنیا عوض نشد
تقدیر، جز حکایت پیرار و پار نیست...

(۵)
سر داده به باد، انارِ عاشق، در باغ 
از کار گذشته، کارِ عاشق، در باغ
پاییز نگو... بگو که رستاخیز است
با این‌همه، سربدارِ عاشق، در باغ

(۶)
آهسته و پیوسته قدم... می‌رفتیم
دور از هم و هم شانه‌ی هم... می‌رفتیم
تقدیر من و تو بی‌هدف رفتن بود
می‌آمدی و می‌آمدم... می‌رفتیم.

(۷)
[بیستون]
زمستان و جنون و صبح برفی
طلوعی لاله‌گون و صبح برفی
اتوبوس از کنار کوه پیچید
شکوه بیستون و صبح برفی

(۸)
در باغ نشسته بود و از جان می‌گفت
از فلسفه‌ی بارش باران می‌گفت
با لهجه‌ی دلنشین هورامانی
"اسرار مگو" را به درختان می‌گفت

(۹)
ای محو رخ تو صد هزار آیینه
از شوق تو بی‌صبر و قرار آیینه
گفتند: بهار آمده، رفتم دیدم
تو جلوه‌گری و نوبهار آیینه

(۱۰)
آیینه پر از تلاطم دیدن توست
در سینه‌ی من هوای بوسیدن توست
از بوی خوش و برق ِ نگاهت پیداست
ای سیب ِ رسیده! موسم چیدن توست

(۱۱)
از دورترین فاصله بر می‌گردد
رنجیده، ولی بی‌گِله بر می‌گردد
گیر است گلوی ناخدایش، بانو!
کشتی به همین اسکله بر می‌گردد

(۱۲)
[پلنگ دنا]
به یاد آن چمنزاران انبوه
دلش پر خون و چشمانش پراندوه
به شلیکی پلنگ خسته هم مرد
چه تنها مانده ماه اشترانکوه!!!

(۱۳)
[کفش]
می‌رقصی
با پای برهنه
با دست‌های خالی
- با ریتمی ناموزون -
و من
بیابان‌های عراق را دنبال کفش‌های گمشده‌ات می‌گردم...
خبرها را نخوانده می‌گذرم
فیلم‌ها را ندیده رد می‌کنم
کفش‌هایت نبود و من
باورهای بودا را
در پستوی تاریخ
جستجو کردم،
نه کفشی یافتم، نه دلیلی برای کشتنت!

تو اما کشته شدی
چنانکه
"آیلان" در دریای سیاه
و "هیوا" در بیابان‌های عراق
تو اما کشته شدی
چون
کفش‌هایت گم شده بود!

چشم‌هایم را می‌بندم
خبرها را می‌خوانم
فیلم‌ها را می‌بینم
فرقی ندارد خاک بود یا دریا
داعش بود یا بشار اسد
صدام یا راهب بودایی

حالا تنها تو هستی
که کفش‌های کوچکت را می‌پوشی و
می‌رقصی!

گردآوری و نگارش:
#زانا_کوردستانی

۴
۰
زانا کوردستانی
زانا کوردستانی
مردی گمنام عاشق لیلا و رها...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید