تاسّی

- تاسّی:

خودم را تسکین می دهم که،،،

از این سفر بر می‌گردی؛

بر می‌گردی،

-- مثلِ همیشه اما'

چه می‌شد مانندِ کودکی‌ها

مرا هم،

با خودت می‌بردی؟

به سرم می‌زند گاهی

اینجا دیگر جای من نیست.

یقین دارم:

از میان تمام آدم‌های زمین

فرشته‌ای بودی که

از جانبِ خدا برای(ما) نازل شده بودی...

از روحِ بزرگت تمنای بخشش دارم.

فرشته‌ی من!

و قول می‌دهم

برای کمالِ(رها)

به تو تاسّی کنم.

#سعید_فلاحی (زانا کوردستانی)