ویرگول
ورودثبت نام
زانا کوردستانی
زانا کوردستانیمردی گمنام عاشق لیلا و رها...
زانا کوردستانی
زانا کوردستانی
خواندن ۳ دقیقه·۶ سال پیش

اورجعلی محمدزاده

اورجعلی ‌محمدزاده


اُروجعلی محمدزاده، مشهور به اوُرَج، فرزند بخشعلی و خانی، در چهارم بهمن‌ماه سال ۱۳۱۶ در شهر سراب آذربایجان متولد شد. تحصیلات ابتدایی و متوسطه اول را در سراب و تهران پشت سر گذاشت و از زمان تحصیلات متوسطه دوره‌ی دوم به گرگان آمد و در این شهر، مدرک دیپلم خود را دریافت کرد. وی دارای تحصیلات عالیه از دانشگاه تهران بود.

اورج در سال ۱۳۴۲ به استخدام آموزش و پروش گرگان در آمد و تا سال ۱۳۷۲ به مدت سی‌سال در دبیرستان‌های گرگان به تدریس پرداخت.

اشعار اورج در نشریات مختلف سراسری و محلی از جمله چیستا، فردوسی، خوشه، کیهان، جُنگ باران و روزنامه‌ی شمال ایران منتشر می‌گردید.

قالب شعری او سپید و آزاد بود و چنانکه خود می‌گفت از ارادتمندان شعر شاملو، سیاوش کسرایی و فروغ فرخزاد بوده است.

او در فیلم‌نامه‌نویسی هم دستی داشت و آثاری چند در فیلم‌های کوتاه، سریال و هنرهای نمایشی از خود ارائه داد.

سرانجام در نیمروز پائیزی ۲۲ مهر ماه سال ۱۳۹۳، شاعر آذری زبان ۷۷ ساله‌ی شهر گرگان، درگذشت.


- نمونه شعر:

(۱)

سهره­‌ها


سهره­‌ها را بنگر

همه وحشت­‌زده­‌اند

همه زین باغ به آفاق دگر می­‌کوچند!

من از این رهگذر خوف­‌انگیز

که به لب خنده به کف گل دارد

لیک در زیر ردا تیغی پنهان

سخت نفرت دارم

و از او می­‌ترسم.

کاشکی سهره باغی بودم

و به آفاق دگر می­‌کوچیدم.



(۲)

شبتابی


در من تباه می­‌شود آگاهی

وقتی که زخم

شب­انگیز می­‌شود.

اندازه­‌های درد حقیقی است

در پیچ و تاب جذر نمی­‌ماند،

بوزینه در گمان اجاقی است

دم می­‌دمید به هیمه بیهودگی مدام

گرمای وهم در او می­.خزد به آرامی

در من تباه می­‌شود آگاهی.

تا نور می­‌پراکند ارقان کرم شبتابی

دندان خیس مرده به مهتاب می­‌زند پهلو.



(۳)

مسافر


قرار شبنمی است در لفاف سحر

ستاره­‌ای شد و سرزمین برگ نشست

مسافری که در آن لحظه جاری بود،

تفاوت شب و خورشید را به یاد آورد

و از دو قطب منعکس از ماه و آفتاب گذشت.

شیارهای پیشانی،

مسیر سنگی تلخابه­‌های سفر بودند،

مسافر از نیام در آمد،

به بی­‌کرانگی پیوست.



(۴)

روزنامه­‌نگار


مانند هر مسافر ناچاری،

از منفذ مضایقه­‌ها رد شد

و تا کرانه اعداد خیامی رفت

تلخ و صبور و حقیقی،

برگشت؛

خون­‌خطی از گزارش طولانی،

به روزنامه­‌های آتیه داد.

ماه از فراز دشت فرود آمد

و ابریشم بلند آهش را

بر پهلوی دریده رنگین­‌کمان گسترد؛

زخم تمام منظره­‌ها

در خواب زرد گیاهان نشسته بود.



(۵)

دف


دف، دف، دف،

دفینه اندیشه­‌های تو را

تا انتهای شوکت گل برد

پروانه از نگارخانه چین آمد

تیهو به بیضه نشست

آهو به بره چمیدن آموخت

این بود و بود و بود

تا اینکه ناگهان

جویندگان گنج

در هر سرا و تیمچه­‌ای

نه در هر خرابه­‌ای

یا گنج­یاب و بولدزر

به جستجوی هفت خام خسروی فتند

من سخت خشمگینم و زخمی

دیگر نه دف

نه دف

نه دف.



(۶)

فقط آهی


هزار گرگ

- چنان روبهان بی­‌مقدار -

هزار بره معصوم دشت را خوردند.

هزار مرد

- مسلح به دشنه و شمشیر-

هزار بار کشیدند از جگر، آهی!

- بلی فقط آهی! -

بیا تمامت اوصاف آدمی را بین!

چنان فروشده در زیر پای روباهی!



(۷)

شاید


سنگین­‌ترین سلاحت را

بر دوش خود حمایل کن!

و

همراه من بیا

تا شاید از شبان قطبی این شهر، بگذریم.



(۸)

آتش و باد


بادی که می­‌وزد

با آتشی که شعله می­‌کشد از جوی­‌های خشک

با خود حکایتی دارند

طبع تو آتش است

اما مرا هوای وزیدن نمانده است.




جمع‌آوری و نگارش:

#سعید_فلاحی (زانا کوردستانی) 



___________________________

منابع


- شعر امروز مازندران، اسدالله عمادی، ۱۳۷۰

- نوشتار نگارنده وبلاگ استارآباد در نشریات گلشن مهر (شنبه ۲۶ مهر) و همشهری گلستان(دوشنبه ۲۸مهر). 

http://estarbad.blogfa.com/?p=3

@StarbadMagazine

۱
۰
زانا کوردستانی
زانا کوردستانی
مردی گمنام عاشق لیلا و رها...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید