ویرگول
ورودثبت نام
زانا کوردستانی
زانا کوردستانیمردی گمنام عاشق لیلا و رها...
زانا کوردستانی
زانا کوردستانی
خواندن ۲ دقیقه·۵ سال پیش

انور قادر محمد

«انور قادر محمد» شاعر، مترجم، مدرس سابق دانشکده ادبیات دانشگاه سلیمانیه و مدیر مسئول مجله العاصفة (از ۱۹۷۸م) در بغداد و ناظر بر چاپ چند مجله ادبی و فرهنگی، دارای ترجمه از زبان‌های فارسی، روسی و عربی، زاده‌ی سال ۱۹۴۸ میلادی در شهرک عربت از توابع شهر سلیمانیه اقلیم کردستان است. او تحصیلات دانشگاهی را در دانشگاه بغداد به پایان رسانده است؛ و در دهه‌ی هفتاد میلادی به شعر روی آورد و همان موقع یک مجموعه شعر به نام «زریان / تندباد» را به چاپ رسانید و بعدها برای همیشه از شعر جدا شد. وی با همان مجموعه شعر جایگاه والایی را در شعر معاصر کردی کسب کرد و از وی به عنوان یکی از چهره‌های سرشناس شعر معاصر کردی یاد می‌شود.

انور بعدها راهی کشور روسیه گردید و تحصیلاتش را در آنجا تا سطح دکترا ادامه داد؛ ولی هرگز دوباره به شعر روی نیاورد. وی اکنون در کشور سوئد زندگی می‌کند و دو مجموعه‌ی شعری از وی در سوئد به چاپ رسیده است.



▪︎نمونه شعر:

(۱)

[خسرو گلسرخی در سرزمين مرگ آواز سر می‌دهد]

ديدم…

تعدادی پرنده‌ی سركش را،

به سوی سرزمين برف بال می‌زدند.

گفتم: كجا؟!

ديدم…

درخت را، كه قصد سفر بيابان داشت.

گفتم: كجا؟!

در قله‌ی خاموشی من می‌سوختم

در دامنه‌ی خاموشی ايستاده بودم و خيره می‌نگريستم.

گفتند: آفتاب اين شهر مرده‌ای‌ست

در تابوت ابرها خفته است.

گفتند: آفتاب اين شهر رخش‌سواری‌ست

اندامش به خون آغشته است.

 -چطور توانستی؟

كه بسپاری خويشتن را به دست اين سفر نافرجام

چطور توانستی «بدون پا از پله‌ها صعود كنی؟»

«دامون» را چراغی كردم

و در خيابان بی‌مهری آويختمش

و آنگاه به دست صاعقه و بارانش سپردم.

آتش شوق...

جنگل سبز قلبم را فراگرفت

باران‌های شديد آسمان همه باريدند و

آتش و دودش فرو ننشست.

دريچه قلبم را برای شَبان باد باز كردم.

آمد و گله‌ی دود غم مرا

از راه سرزمين سياه «نيستی» با خود برد.

من پنجره‌ی چشمانم را برای سپيده باز كردم.

- چرا دستانت را بريده‌اند؟

- چرا انگشتانت ريخته‌اند؟

چطور می‌توانی...

دستان بريده‌ات را به سوی آسمان بلند كنی؟

و آنگاه آنها را برقصانی

و «مرا ببوس» شان ياد بدهی‌

به من بگو:

در اين دريای پر از گِرداب روزگار

چطور توانستی...

سيلاب سرخ گِرداب را آغوش بگيری؟

به زندانيان خطاب كنی: «ای دوستان!

امروز روز «روزبه» است.

و اين نقش‌های روی ديوار

همان حرف‌های روزبه‌اند.»

چطور توانستی؟ چطور توانستی؟

***     

- مرگ... مرگ ساحلی‌ست آبی و خيس

ديرهنگام در آن قدم خواهم زد

می‌پندارم، رگبار گلوله‌ بارانی گرگ‌زاد است

و روی سينه و افق شانه‌هايم رنگين‌كمانی میكِشد.

«صبحدمان ناله سر می‌دهم و گام بر می‌دارم

ليلی‌ام در آن سوی پنجره گرفتار خواب عميقی‌ست.

بيدار می‌شود و می‌فهمد...

می‌فهمد كه دستانم را بريده‌اند

و توان باز كردن پنجره‌اش را ندارند.»

مرگ راهی است

و ای ليلی جان!

ای دامون عزيز!

دلگير نشويد كه در آن قدم خواهم زد

تا از جزيره‌ی دورافتاده‌ی صبح

نيلوفر و نان را برای ميليون‌ها «دامون» بياورم.

مرگ راهی‌ست

و می‌روم تا نقشه‌ی تازه و زيبای

سرزمين غريبان را از آن بياورم.




گردآوری و نگارش:

#سعید_فلاحی (زانا کوردستانی)






منابع

http://rijaldb.com/fa/14834

http://kllawroojna.blogfa.com/post/184



۲
۰
زانا کوردستانی
زانا کوردستانی
مردی گمنام عاشق لیلا و رها...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید