#از_دیوار_بگو

خاطره‌ی من از دیوار

تو دیوار دنبال خونه می‌گشتم. به خاطر گرونی خونه تو تهران، مهاجرت کرده بودم به یه شهرستان کوچیک. اونجا هم خونه‌ی مناسب پیدا نمی‌کردم. هر جا می‌رفتم یا گرون بود یا می‌گفتن به یه زن تنها خونه نمی‌دن . نمی‌فهمیدم با وجود دو تا دخترم چطور منو یه زن تنها می‌دونستن! خلاصه که حسابی حالم گرفته بود و هر دو دقیقه یه بار به دیوار سر می‌زدم که مورد جدیدی پیدا ‌کنم. یه بار که سر ظهر خسته و وامونده از بازدید خونه‌ها به سمت خونه میومدم، یه آگهی تو دیوار دیدم. یه آدمی با کلی غلط املایی و نگارش نصفه و نیمه درخواست یه اسکوتر دسته دوم داشت. سریع به دخترم زنگ زدم و ماجرا رو تعریف کردم. اونم در اولین جمله گفت مامان من دیگه بزرگ شدم، احتیاجی به اسکوتر ندارم. به شماره‌ ای که آگهی داده بود زنگ زدم. یه مرد کارگر روستایی بود. گفت چند روزه پسرش بهونه‌ی اسکوتر گرفته. بهش گفتم براش اسکوترو می‌فرستم و در ازاش پولی نمی‌خوام . گفتم این یه هدیه از طرف دخترمه. خیلی خوش‌حال شد. وقتی رسیدم خونه دیدم دخترم اسکوترشو آماده کرده. از این که یاد گرفته بود حتی تو بدترین شرایط به فکر بقیه باشه خدا رو شکر کردم. شب پیام تشکر پر از مهر و ذوق اون مرد کارگر رو بهش نشون دادم و ما هم باهاش حسابی ذوق کردیم. انگار این یه نشونه از طرف خدا بود که دوباره خوش‌بختیمونو مزمزه کنیم و ازش لذت ببریم...