
• هر روز غروب به اینجا می آیم و محو در زیبایی این منظره می شوم. ساعتها به قایقها خیره میشوم. گاهی به حالشان غبطه می خورم، چقدر آرام، چقدر مطمئن در کنار یکدیگر در سکوت و آرامش قرار گرفتهاند. دیگر خبری از رفتن نیست، حتی دیگر به پارو نیاز ندارند. آنها به مقصد رسیده اند، به نظر می رسد اینجا خانه ابدی آنهاست.
• اینجا حتی خبری از فاصله گذاری اجتماعی هم نیست، پهلو به پهلوی یکدیگر در آب شناورند. گویی مدتهاست به سکون رسیدهاند.
• حتی دریا نیز آنقدر آرام است که امواج آن نیز نمی توانند، قایقها را به تلاتم وادارد. اینجا همه چیز در سکوت مه گرفته دریا فرو رفته است. زمان نیز از حرکت باز ایستاده است. ساعت برج سفید نیز نمی تواند این سکوت را بشکند.
• خبری از مرغان دریایی هم نیست، آنها که در گذشته با هیاهوی بسیار بر اطراف این قایقها پرواز می کردند و روزی خود را از دست قایقرانان میگرفتند، حالا دیگر از بی حرکتی و سکون کوچ کرده و خبری از آنان در این اطراف نیست.
• هر کدام از ما سوار بر قایق زندگی خود، سالهاست که برای رسیدن به مقصد پارو میزنیم. گاهی تند، گاهی آرام. گاهی در طول مسیر آب پاروهایمان را با خود برده، گاهی طوفان به قایقمان زده و اسیر امواج دریا شدهایم. گاهی از طولانی بودن راه خسته و نامید شدیم. گاهی در میانه راه از حرکت ایستادهایم.
• اما اینجا آخر خط، مقصد است. قایق زندگی هر یک از ما به نوبت در این اسکله پهلو میگیرد، خوشا به حال کسانی که در مسیر زندگی تنها به مقصد و به پایان راه نیندیشیدند و در طی مسیر از زیبایی های راه ، از نوازش نسیم، از آواز مرغان دریایی، از طلوع و غروب خورشید، از طراوت دریا و ... نیز لذت بردند.