
"مانند پولاد
که آیت استقامت است
اما به دوام
و اقامت
نمیاندیشد…
مانند دریا
که امواجش از ازل تا ابد
بر خود سجده میآرند
اما رام پرستش
و خام کُرنش نمیشود…
مانند قطب
مانند استوا
که یکی به نور
و دیگری به یخ
آدمی را میگزند
اما تَفّ و بَرد را
به پشیزی
نمیخرند…
مانند نطفه
مانند دانه
که آیات رشد و تکثیرند و هزاران هزار
به بار آیند
اما توانِ بار و ایثار افسونشان نمیکند…
خروشان
گدازان
جوشان
به قامتِ پولاد
به قیامتِ دریا
به استواریِ قطب
به ایستاییِ استوا
از خود میگریزم
و بیکرانه
به تو میاندیشم."
آری به تو می اندیشم، نمیدانم چگونه، از کجا و در چه زمانی، تنها میدانم چنان مست و مسحور تو شدهام که دیگر سر از پا نمیشناسم.
به تو میاندیشم، به تو که آهسته آهسته به طرفم آمدی و وارد حریمم شدی، آنگونه که مرزهایمان یکی شدند
اما تو کیستی که اینگونه مرا از قفس و حصار تن جدا نمودی و در کوچه و برزن آواره خویش ساختی
تو کیستی که مرا از خود جدا کردی تا اینگونه با پای پیاده دوان دوان در پی تو باشم
تو کیستی که این چنین بی تاب دیدارت، بدون هیچ نشانی از تو در جستجویت در آشوبم
بیقرارم، تاب دوری و استقامت برای من نمانده است
ای دوست به دنبال نشانی از تو میگردم
به تو می اندیشم...