
فکر کنم در طی شبانه روز صدها بار با تو صحبت می کنم، اما هیچ وقت تا حالا برای تو ننوشتهام، این اولین بار است که می خواهم برای تو بنویسم. خودت بهتر میدانی من کلاً آدم پر حرفی نیستم، اما نمی دانم چرا همیشه برای تو حرفهای زیادی دارم. شاید برای این باشد که بعضی حرفها را نمیشود به کسی زد جز «خودت». اما گاهی اوقات حرفهایی هست که حتی به «خودت» هم نمیتوانی بگویی، چه برسد به دیگران! چرا! نمیدانم! شاید می ترسی از اینکه توسط «خودت» هم قضاوت شوی، یا شاید از «خودت» خجالت بکشی! یا از سرزنش شدن یا تحقیر شدن به وسیله «خودت» واهمه داشته باشی!
اما حواست باشد زیاد از «خودت» فاصله نگیری، اگر بخواهی زیاد از «خودت» بترسی یا زیاد «خودت» را سرزنش کنی انوقت ممکن است، احساس شکست کنی یا احساس بی ارزشی! تا به خودت بجُنبی میبینی که دیگر عزت نفسی برایت نمانده! تو میمانی و احساس پوچی! احساس تنهایی!
میدانی آدم بدون عزت نفس مثل اقیانوس پیمایی میماند که بدون قطب نما ، روزها و سالها بدون مسیر مشخص سرگردان در پهنه آبی بیکران اقیانوسها به دور خودش می گردد! بارها و بارها اسیر امواج خروشان میشود، اسیر طوفانها و گردابها…
مراقب نباشی ممکن است کشتی رویاهات مسیر زندگیش را گم کند!
گاهی لازم است برای اشتباهاتت «خودت» را ببخشی، اشتباهاتی که شاید تو کمترین یا بیشترین تقصیر را داشته باشی، اما چه اهمیتی دارد که چه کسی مقصر است، مهم این است که تو تمام قد پشت «خودت» بیاستی و از «خودت» حمایت کنی! گاهی باید وکیل مدافع «خودت» باشی و در دادگاه زندگی از «خودت» دفاع کنی! شاید کوتاهیهایی بوده اما منصف باش تو روزهای خوب هم کم نداشتهای، خیلی بیشتر از روزهای بد. اما این کمال خواهی تو موجب شده که فقط نیمه اندک خالی لیوان را ببینی و کارهای بزرگ نیکت را بی ارزش قلمداد کنی!
گاهی لازم است «خودت» را سخت در آغوش بگیری و برای همه روزهای بد گذشته خودت را ببخشی، برای تمام روزهای خوبی که داشتهای تشکر و برای آینده ای رویایی از «خودت» حمایت کنی، لازم است به «خودت» وفادار بمانی. وفادار وفادار...