.
توضیح: این متن ، روایتی است چهار قسمتی از خاطراتی که بسیارش برای شما گنگ است.
.
1- ناراحت می شدم کسی آقای «زمان آبادی» صدایم کند. رفته بودم وسط حیاط خیریه وایساده بودم و عمو اکبر از بچه ها می خواست به آقای زمان آبادی سلام کنند. پسر بچه چهار ساله با دست های خم و راست شده آمد جلو، دست داد و گفت:« سلام آقای عمو زمانی» ... راستش من حتی نمی خواستم آقای عمو فلانی باشم.
یک بغض سفت و محکم گلویم را گرفت.از در پشتی رفتم بیرون. وارد اتاق عمو محمود شدم. گفتم: «من نمی تونم. این بچه های معلول منو میکشن. دیوونه میشم.» زار زار گریه کردم. خوب که خالی شدم، یاد انگشت های خم و راست پسرک افتادم. برگشتم توی حیاط. ایستادم کنار عمو اکبر و بچه ها. گفتم: «بچه ها من محمدجان هستم.سلام.»
2- من قرار بود «محمدجان» باشم. می خواستم آن طعم ملس را یک جای خوب خرج کنم و این جا بهترین جا بود. می خواستم این ها به من بگویند «محمدجان» . همان اسمی که اولین بار توی سراشیبی خیابان گیشا از #تو شنیدم:«ببین محمد جان ؛ به نظرم ازدواج یک قرارداد نیست. این طور نیست که یکی بگوید بیا ازدواج کنیم و این یکی بگوید باشه شرایطت را بنویس. نه. مثلا همین من و تو . ما اگر قرار باشد یک روز ازدواج کنیم، به نظرت جز اینکه عاشق هم هستیم، باید حساب و کتاب دیگه ای داشته باشیم؟» و همان لحظه بود که قلبم افتاد روی زمین،پاهایم کج و راست شد، توی گوشم یک صدای سوت بلند شنیدم، بغض کردم و آب جلوی چشم هایم نمی گذاشت تا چند قدم جلوتر را ببینم. کج شدم وقت راه رفتن. لرزه افتاده بود به همه تنم. دنیا روی دور کند حرکت میکرد و ادم ها ثابت و بی تحرک به من نگاه میکردند. گفتی« یک روز ازدواج کنیم؟» گفتی« عاشق هم هستیم؟» این ها را کسی شنیده بود که یک هفته قبل از خدا خواسته بود مهرش را سفت و سخت توی دلت جا کند؟
یادم هست همه تلاشم را کردم که کم نیاورم:« بله ، بله. عشق واقعا قرارداده یعنی قرارداد نیست. یعنی مثلا ما که عاشق همیم چیزیم. یعنی حواسمون هست به همه چی.یعنی ، یعنی ، یعنی...».
.
3- می دانی #الی ؟ من فکر می کنم محمدجان گفتن حساب و کتاب دارد. حالا ایستاده بودم وسط حیاط و دلم می خواست بعد از ده سال، این ها صدایم کنند محمد جان. آن روز همین طور بی ربط یاد خیابان گیشا افتادم. یادت هست نیم ساعتی پیاده راه رفتیم و بعد هم با تاکسی رفتیم تا خوابگاه دانشگاه؟ در و دیوار این خیریه ی دوست داشتنی شبیه همان خوابگاه است. یک حیاط بزرگ ، یک عالمه اتاق تو در تو و یک عالمه فرشته بانمک.
.
4- در و دیوار اینجا شبیه دیوار تالار وحدت هم است. یک اصالت سفت و سختی روی یک سری دیوارها هست. ظاهر سیمانی و ضمخت با قلبی آرام و مهربان. مثل بابابزرگ های شکم دار مهربون با دست های پینه بسته. مثل پیرمردهایی با سبیل سفید و ابروهای پیچ خورده که همیشه یک شکلات داخل جیب جلیقه شان جاساز کرده اند.
دیوار تالار وحدت را یادت هست؟ آن روز را مرور کن تا برگردم بقیه ماجرا را بگویم...