نماز خواندن در خانوادههای اینجوری، یک شروع دارد.
اینطوری است که مثلا یک روز خبردار میشوی که هربار که یک هفته نمازت قضا نشود، فرشته مهربان زیرجانماز برایت جایزه میگذارد.
از شنبه شروع میکنی به خواندن نماز به امیدرکعت آخر نماز عشاء جمعه شب. موقع سجده آخر «یا ولی العافیت» را اینقدر کش میدهی که صدای چپاندن کاغذ کادو زیر جانمازت را بشنوی و بعد با چشم بسته از سجده بلند میشوی که مثلا منِ غرقِ در نماز، متوجه جایزه و کادو و لبخند بقیه نشدم.
در خانواده ما به جز این ، یک رسم دیگر هم به راه بود . از کادوهای زیرجانماز یکی دو سالی گذشت تا رسیدیم به رسم نمازجماعت در خانه. بابا و مامان و میثم و منا نماز میخواندند و برای همین جمع کوچک، من میشدم مکبّر!
.
پی نوشت: لذت قلبی نماز برایم از لحن آوازگونه باباحاجی شروع شد. قنوت که میرفت «ربنا فَاغْفِرلَنا ذُنوبنا...» را طوری تحریر میداد که خیلی زود، برای من ششهفت ساله تبدیل شد به دعای اصلی قنوت به جای«ربنا آتنا فی الدنیا...»
بابا بلندبلندمیخواند و مامان، زیر لب تکرارش میکرد و من مثل رهبر ارکستر جلویشان انگشت تکان میدادم...