
بلاگفا برای من پر خاطره است. بلاگفا برای من یعنی نوجوانی. یعنی نگذار کسی سنت را بفهمد تا میان دوستان دانشگاهی ات حداقل دبیرستانی به نظر برسی. من گاهی به دنبال نوجوانی ام ادرس بلاگفا را وارد می کنم. مثل عکس های سیزده سالگی شما می ماند برای من. پشت لبت سبز. دماغت پر جوش و چشم هات به خاطر خواب بعد از ظهر پف کرده است. اسمم را به کسی نمی گویم. چون میان تمام هویت های دنیا دنبال هویت خودم می گردم ولی هنوز ندارمش. یک روز اسمم را می گذارم گوجه سبز. یک روز بهار. یک روز یویو. سال 88 اولین وبلاگم را راه انداختم. هشت سال پس از به دنیا آمدن اولین وبلاگ ایرانی و در سیزده سالگی مقدس خودم. بله! می نوشتم و دنبال مخاطب می گشتم. عاقبت کار به جرگه "وبلاگ خوبی داری به من هم سر بزن" پیوستم ! بله من هم عضو تیم روی اعصاب های دنیای وبلاگستان شدم. آدم های شوخ همه جا طرفدار دارند و من آدم شوخی ام. اگر بخواهیم عضویت در تیم "وبلاگ خوبی داری به من هم سر بزن" را نادیده بگیریم به خاطر شوخ طبعیم خواننده های زیادی داشتم. روزی صدبار کامنت هام را چک می کردم و از خواندن کامنت های جدید به وجد می آمدم و با آدم هایی که کامنت می گذاشتند دوست می شدم. بعد از ده سال پر از آدرس های گم کرده ام و اسم هایی که هنوز یادم هست و داستان هایی که می خواهم بدانم چه شد. آقای گفت و چای کجایی ؟ خانم هفتادکیلویی چه شدی؟ ادم برفی مهاجرت کردی؟ توکای مقدس ؟ شراگیم زند؟ آزاده مرد؟ رین گرل؟ دخترجلف؟ تانزانیا؟ گوجه سبز ؟ البته لازم است یکبار دیگر بگویم اسمم را از روی تو برنداشته بودم. هرازگاهی اسم هایتان را سرچ می کنم و دنبالتان می گردم. اما بیشترتان نیستید و انگار هیچ وقت نبودید. من وبلاگستان را با شما شناختم و می خواهم 16 شهریور روز وبلاگستان فارسی را بهتان تبریک بگویم ! وبلاگ خوبی داشتید :)