زندگی، هرروز ما را کنار آدم های مختلف قرار می دهد و هر آدمی به راستی منبعی است برای تجربه کردن و یاد گرفتن. در دوران دانشجوییم فعالیت های متفاوتی داشتم و این باعث شده بود که هرروز درکنار آدم های مختلفی قرار بگیرم. کار سیاسی، کار اجتماعی، کار علمی و مسابقه ! در یکی از این فعالیت ها که من و یکی از بچه های دانشگاه پیگیرش بودیم دغدغه هایمان یکی شده بود و صمیمیت زیادی بینمان به وجود آمد. انقدر صمیمی که طرف استراتژی های زندگی اش را بگوید. رفتیم در اتاق یکی از اساتید و من به منشی استاد با حالت درماندگی گفتم ببخشید با استاد فلانی کار داشتیم! علت درماندگی را به یاد ندارم. اما فرد مذکور که همراهم بود تا منشی رفت گفت فلانی چرا این طوری حرف می زنی ؟ همیشه طلبکار باش. در آن واحد چراغی در ذهنم روشن شد و علت رفتار بعضی ها را فهمیدم . بعد از آن هم با این آدم ها روبرو شدم. همان هایی که همیشه با خودمان فکر می کنیم این ها واقعا شوخی می کنند یا خودشان را زده اند به کوچه علی چپ ! همان بچه پروهای همیشه طلبکار که در جامعه به وفورند و تفاوتی نمی کند در کدام جایگاهند. رییس، همکار، همکلاسی و یا اصلا عابر پیاده ای که از کنارمان در خیابان رد می شود. استراتژی مشخص و مفهوم است .