همیشه اولین ها به یاد ماندنی هستند. اما معمولا پیش نمی آید کهاولین شما بهترین شما باشد. گاهی کسی مثل من اولین بار خیلی چیزها را هم یادش نمی ماند. مثلا من یادمنمی آید اولین بار چه زمانی نوشتم. اما یادم هست سرکلاس های مدرسه که حوصله ام سر می رفت می نوشتم. دفتر کتاب های قدیمم پر از تراوشات ذهنی است و دنیای یک بچه ده دوازده ساله را به خوبی نشان می دهد. همان موقع ها بعضی از بچه ها نقاشی می کشیدند. طیبه؛ خواهرم استاد یکه تاز چشم های شهلا و مژه های برگشته بود. اما من حقوق خواندم و او ادبیات انگلیسی. نمی دانم اولین بار کی نوشته ام. اما می دانم حالا که بیش از ده سال نوشته ام به احتمال زیاد تا آخر عمرم خواهمنوشت. نمی دانم از چه. اما می دانم که ذهنم به دنبال کلمات مناسب می گردد و آن ها را کنار هم می چیند. یکی از ایننوشته ها بهترینشان می شود و شاید اولین بار در ویرگول منتشر شود !