۲. حالا که دلم نوشتن میخواهد کاهل شدهام. مثل شکارچی فربهای که به دنبال آهویی در دشت هن هن می کند و به او نمیرسد. یک آهو نه، کلی آهو که دارند می روند و میدوند. برشهای باریک زندگیم که باید یک جایی بنویسمشان که یادم نروند. همه دارند میروند و میدوند و من نمیتوانم به دام بیاندازمشان. چیزهای خیلی بی اهمیتی که دوست دارم از آنها بنویسم. مثل همین مزه چی فلکس موز و توت فرنگی که اولین بار بود که امتحانش کردم و بیشتر به شیرینی کنار چایم تبدیل شده تا چیزی که در شیر میریزند و می خورند. ذهنم مثل خوره، عاشق این جور چیزهای بی اهمیت است. مثلا الان شیر را در چیفلکس میریزند یا بالعکس؟ یا مثلا ارتباط رنگ و طعم چای با چیزی که کنارش میخوریم. مثلا وقتی قند است چای برایم یک مزه دارد و وقتی نان خامه ای است .چیزهای بی اهمیتی که هیچ کس سرشان دعوا ندارند. هیچکس به آنها حتی فکر هم نمیکند. همین صدای بلبل ها و گنجشکها که در حیاط میچرخند یا صدای پاهای افراد در بازی کالاف دیوتی که وقتی روی پله آهنی میدود یک صدای می دهد و وقتی روی کاشی راه می رود صدای دیگر. شاید چون خسته و فرسوده میشوم از چیزهای مهمی که فکر میکنیم زندگیمان را می سازند مثل خانه و پول و جایگاه اجتماعی و شهرت و مقام و ...