۱. نوشتن آرامش زندگیست که دوستش دارم ولی فراموشش میکنم در بحبوحه روز و شب، شنبه شد و به سراغم آمدم. این روزها که برای برندی می نویسیم، یعنی برای شهری که دارد برای بچه ها خلق میشود از نوشته های در و دیوارش مینویسیم تا گفته های افرادی که باید در این شهر با شهروندان یعنی کودکان گفتوگو کنند تازه به ضعیف بودن متنها و دایره لغاتم پی میبرم. البته بالا بودن سرعت در این کار هم خود دلیلی بر این اتفاق است اما وقتی به کلماتی که با تیم نوشته ایم بر میگردم میبینم همه نیاز به جابهحایی و ویرایش دارند که روانتر شوند و دلنشینتر. چه خوب میشد اگر فرصت بازنویسی داشته باشیم. وقتی متنها کنار تصاویر مینشینند خودشان را چند برابر نشان میدهند تا وقتی که خالی و خشک در یک صفحه افتادهاند.
۲. دیشب انیمیشن یا فیلم طوری از فریدا دیدم که همین ۲۰۲۴ تولید شده بود. یک فیلم قدیمی تر هم بود که دوست داشتم از او ببینم که میبینم. هر چند سال یک بار از او فیلمی تولید میشود. خودش فکرش را هم میکرد که اینقدر محبوب شود؟ به نظرم که فکرش را میکرد. زن خاصی بود. نه، انسان خاصی بود. مثل همه ما خاص اما خاصیت اون این بود که واقعا زندگی را جرعه جرعه می نوشید حتی با زهر و سختی بیماری و دردهای لاعلاجش. خودش را بیشتر از هر موجود دیگری میفهمید و میتوانست به تصویر بکشد. خودنگاره هایش را جوری به دنیا نشان داد که همه عاشقش شدند و از او میخریدندش و مهم تر از همه اینکه خیلی خودش بود. با آن استایل موها و انگشترها و لباسهایش. خیلی زن بود و خیلی مکزیکی. آنچه میخواست باشد را به مردم نشان میداد و نمیگذاشت احدی این هویتش و بودش را ذره ای ناخالص کند. وقتی دید مردی که عاشقش بود او را آن طور که باید نمیخواهد و نمیفهمد از او جدا شد و زندگی روی پای خودش را یاد گرفت. و همین مرد وقتی واقعا عاشقش شد و دوباره درخواست ازدواج داد با شرطهایی که بیشتر از استقلال مالیش ناشی میشد به او برگشت. فریدا زنی بود که شاید زنهای زیادی و مردهای بسیاری بودن مثل او را آرزو میکنند. خود بودن و یافتن شوقی در زندگی مانند او که در نقاشی بود. تنها حسرت زندگیش هم کم کشیدن نقاشی بود با آنکه هر روز بی وقفه پای قلمو و بوم بود. رنگ هم معنای دیگر زندگیش بود. اصلا نمیدانست سبکی به اسم سورئال وجود دارد اما هرچه میکشید یکی از بهترینهای این سبک بود. اما برایش مهم نبود. فقط نقاشی را دوست میداشت و رنگهای پر حضور را به بوم نقاشی می تابانید تا بازتابی باشد از وجود یک انسان، یک موجود خلاق و آفرینشگر. این فعلا بماند به یادگار از فریدا تا فیلم ۲۰۰۲ او را با بازی سلما هایک دوست داشتنی.
۳. رفتم به طاقچه سر بزنم که ادامه کتابی که شروع کرده بودم را بخوانم اما مثل همیشه قبلش با آگهی های مربوط به تخفیف های مختلف سرگرم شدم. داشتم بالا و پایین میکردم کتابها را که بر خوردم به کتابی به نام خواستم شد، گفت وگو با لیلی گلستان که از تدتاکی که داشت گرفته شده بود. نمیدانم این روزها چرا بر میخورم به زنان موفق و بخصوص هنرمند موفق. از سختی های زندگیش گفته بود و اینکه چطور از سختی زندگی به سمت کتابفروشی و بعد به گالری داری رفته بود. همه ش برای اینکه باید زندگی کرد و ادامه داد و مردی هم در زندگی نداشت که حامیش باشد و نمیخواست که زیر سایه پدرش هم زندگی کند. این چند جمله اش را خیلی دوست داشتم:
«رنج با ما عجین است، درد با ما عجین است. ما از زندگی طلبکار هستیم در حالی که باید بدهکار زندگی باشیم. زندگی هدیه ای است که به ما داده شده و باید از ان نگهداری کنیم و چیزی به آن اضافه کنیم... از زندگیم خیلی راضی هستم. خواستم، شد».
۴. امروز روز شهادت امام صادق است. یک جمله از ایشان هم در این یادداشت دوست دارم بماند:
یَنْبَغى لِلْمُؤْمِنِ أنْ یَکُونَ فیهِ ثَمان خِصال،سزاوار است که هر شخص مؤمن در بردارنده هشت خصلت باشد: وَقُورٌ عِنْدَ الْهَزاهِزِ وقار و آرامش در هنگام آشوب ها، صَبُورٌ عِنْدَ الْبَلاءِ بردباری در هنگامه گرفتاری ها، شَکُورٌ عِنْدَ الرَّخاءِ شکرگزاری در هنگام رفاه و آسایش، قانِعٌ بِما رَزَقَهُ اللّهُ قناعت به آنچه خداوند روزیش گردانیده، لا یَظْلِمُ الاْعْداءَ ظلم نکردن نسبت به دشمنان، وَ لا یَتَحامَلُ لِلاْصْدِقاءِ بار گران نبودن بر دوستان، بَدَنُهُ مِنْهُ فى تَعِبٌ وَ النّاسُ مِنْهُ فى راحَه جسمش از او در سختی و دیگران از او در آسایش.