تکه پارههای من
- این یادداشتهای روزانه خیلی تکه پاره است. شاید اسم و فامیل تکههای من برازنده تر باشد برایش. وقتی وسط کار می نویسم یک تکه از من بیرون میآید، وقتی در خانه مینویسم یک تکه دیگر. با تکه پارههای خودم آشنا میشوم.
- نمایشگاه کتاب آغاز شده و من میترسم که بروم و کتابی بخرم و می ترسم بروم و کتابی نخرم.
- کتاب جالبی به دستم رسید که اسمش اول مجذوبم کرد: به هرچی فکر میکنی به برعکسش هم فکر کن.خیلی حرف حسابی توش نوشته. مثلا اینکه «داشتن ایدههای زیاد همیشه هم خوب نیست». خیلی ها را می بینم که ایده پردازهای خوبی هستند و کلی ایده دارند ولی برایش تلاش نمیکنند و ایده در هوا دود میشود می رود به ناکجا آباد. من از آن دسته افراد هستم که ایده های زیادی ندارم. چندتا ایده ساده دارم. یکی همین نوشتن روزانه که تازه ایده من نیست،ولی دوست دارم اجرایش کنم. یکی هم اینکه بتوانم مشاوری بشوم در زمینه تبلیغات و برندینگ پایدار برای برندها. اولی که خیلی آسانتر است را عملی کنم دومی هم کم کم عملی میشود. البته ایده دیگری هم دارم که خودم کسب و کار سبز پر رونقی راه بیاندازم و محصولی خلق کنم اما هنوز چیزی که دندان گیر باشد و بتوانم آن را تولید و پشتیبانی تولید کنم را پیدا نکرده ام. فکر میکنم مگر چقدر کیسه پارچه ای، چقدر محصولات بهداشتی و ارگانیک لازم داریم که من هم به جرگه تولیدکنندگانش اضافه شوم. شاید هم فروشگاه آنلاینی زدم برای فروش این محصولات. خدا را چه دیدی، شاید شمایی که این متن را میخوانید برای عملی شدن ایده های من آستین بالا زدید.
- امروز پادکستی را گوش می دادم که مرد جوانی میگفت از فرط فقر پدرش میخواسته کتابهایشان را بفروشد ولی قبل از فروش کودکانش را مجبور میکرده کتابها را بخوانند. و از آنجا بوده که اون کتابدوست و کتابخوان و بعدها نویسنده ای شده که الان برای برنامه های تلویزیونی مینویسد. اول دلم برایش سوخت و دوم دلم برای خودم سوخت. دوست داشتم من هم زودتر نوشتن را شروع می کردم. و سوم دلم برای پسرم سوخت که از همان اول کتابخوان بار نیاوردمش و این قطعا یکی از دل سوختن های سخت من است و خواهد بود.
- صدای کیبورد در سکوت اتاق را دوست دارم. و روبرویم حضور ۴ گل آفتابگردان که یک هفته پیش خریدمشان و جلوی چشمهام خم شدند کم کم و آفتابشان را نیافتند حس بودن در دل طبیعتی دور و کودکیم را به یادم میآورد. و شعر گل آفتابگردون هر روز به انتظار دیدن یاره اما خورشید پوشونده ابری که تاریک و تاره. چشمای آفتابگردون باز نگران از فردا انتظاره انتظاره لالالا...
- امروز داشتم تکیه کلام درست میکردم برای کاراکترهای شهر نقش آفرینی مشاغل باکارزی که در همین تکیه کلام یا تکه کلام گیر کردم. آخرش نفهمیدم چی به چی شد. در واژه یاب نوشته بود:
«تکیه ٔ کلام . [ ت َ ی ِ ی ِ ک َ ] (ترکیب اضافی ، اِ مرکب ) کلمه ای که در تکلم داخل کنند بدون آنکه دارای معنی باشد. (ناظم الاطباء). حرف بارگیر. (مجموعه ٔ مترادفات ص 97). بعضی کسان بهنگام گفتگو کلمه ای را که در بیان موضوع اثری ندارد مکرر بیان کنند و چنین کلمات را تکیه کلام آنان نامند. این تکیه کلام گاهی مبهمات است مانند بسیار، بهمان ،چه چیز و ذلک و مانند آن و گاهی ترکیبی یا جمله ای است که معنی اصلی آن مقصود گوینده نیست . گویند تکیه ٔ کلام فلان کس «چیز» است یعنی فلان در گفتار خود بی اراده و نظر بمعنی خاصی کلمه ٔ «چیز» را بکرات بکار برد.»
ولی من که این رو نمیخواستم بنویسم. میخواستم چیزی رو بنویسم که معنی هم داره و کاراکتر ما زیاد می گه. بعد رفتم دنبال معانی انگلیسی که به catch phrase رسیدم که برام ملموس بود. سوالی که پیش اومده برام اینه که یعنی تکیه کلام در فارسی با اونی که در انگلیسی معنی میده فرق داره؟ باحالیش اینه که ناظم الاطبا که نمیدونم چرا این همه توی کار لغات بوده بیشتر تا طبابت اسمش رو گذاشته : حرف بارگیر!