ویرگول
ورودثبت نام
زهرا سیفی
زهرا سیفیمترجم و پژوهشگر حوزهٔ ترجمه، اینجا فضایی برای به اشتراک گذاشتن ترجمه‌ها و تحلیل‌های من از متون مختلفه. معتقدم هر متن، روایت خودش را دارد و ترجمه، هنر بازآفرینی آن روایت است.
زهرا سیفی
زهرا سیفی
خواندن ۶ دقیقه·۲ ماه پیش

تحلیل و نقد «حکایت‌های ساده از تپه‌ها» نوشته‌ی رودیارد کیپلینگ

در این مقاله، چالش‌های ترجمه‌ی داستان «لیسپث» از مجموعه‌ی «حکایت‌های ساده از تپه‌ها» اثر رودیارد کیپلینگ بررسی شده است. ترجمه‌ی کامل داستان و متن اصلی انگلیسی نیز در ادامه ارائه شده است.

  • مقدمه

رودیارد کیپلینگ (۱۸۶۵–۱۹۳۶) ، نویسنده برجسته بریتانیایی و برنده ی جایزه نوبل ادبیات در سال ۱۹۰۷، یکی از تأثیرگذارترین داستان‌نویسان انگلیسی‌زبان در اواخر دوران ویکتوریا به شمار می‌رود. چیزی که کیپلینگ را نسبت به دیگر نویسندگان متمایز می‌کند، زندگی و تجربیاتی است که در هند داشت؛ تجربیاتی که عمیقاً بر فضای داستان‌هایش، به‌ویژه مجموعه «حکایت‌های ساده از تپه‌ها» (Plain Tales from the Hills)، تأثیر گذاشته و توانسته با مخاطب ارتباطی عمیق برقرار کند. در این مقاله، به بررسی چالش‌های پیش‌روی مترجم در سه حوزه می‌پردازم: معادلیابی برای واژگان با بار فرهنگی-استعماری، لحن دوگانه راوی، و بازنمایی تقابل فرهنگی. هدف این مقاله، نشان دادن این است که ترجمه یک اثر ادبی، فراتر از معادلیابی واژگانی، نیازمند درک عمیق بافت فرهنگی و تاریخی اثر است.

  • معادلیابی واژگان با بار فرهنگی-استعماری

نخستین چالش پیش‌روی من در این داستان، معادلیابی برای واژگانی است که بار منفی و نژادپرستانه دارند. به‌عنوان مثال، کیپلینگ در توصیف شخصیت‌های هندی از واژه‌ی "savage" استفاده کرده است که ترجمه تحت‌اللفظی آن «وحشی» است؛ اما من در ترجمه خود به‌جای استفاده از معادل مستقیم «وحشی»، از عبارت «بی‌شیله‌ پیله» بهره بردم. کیپلینگ در دوره‌ای می‌نوشت که نگاه استعماری به مردم بومی به‌عنوان «وحشی» امری عادی و حتی طبیعی تلقی می‌شد اما من به‌عنوان مترجمِ امروزی، از تکرار این نگاه تحقیرآمیز خودداری کردم. دلیل این انتخاب، جلوگیری از انتقال حس تحقیرآمیز و نژادپرستانه‌ای بود که در ادبیات دوره ویکتوریا نسبت به مردم هند وجود داشت. عبارت «بی‌شیله‌ پیله» در فارسی تداعی‌کننده سادگی یا بی‌آلایشی است، نه وحشی‌گری، و این‌گونه توانستم هم به متن وفادار بمانم و هم از انتقال حس تحقیرآمیز به خواننده فارسی‌زبان پرهیز کنم. گرچه برخی مترجمان معتقدند باید وفادار به متن ماند، اما به نظر من ترجمه باید با روح زمانه امروز نیز هماهنگ باشد و از بازتولید کلیشه‌های توهین‌آمیز پرهیز کند.

Being a savage by birth, she took no trouble to hide her feelings, and the Englishman was amused. When he went away, Lispeth walked with him, up the Hill as far as Narkunda, very troubled and very miserable.

لیسپث چون دختر بی‌شیله‌پیله‌ای بود، هیچ‌گاه احساساتش را پنهان نمی‌کرد و مرد هم از این موضوع بدش نمی‌آمد و سرگرم شده بود. وقتی او رفت، لیسپث تا بالای تپه، تا نارکوندا، همراهی‌اش کرد؛ در حالی که بسیار غمگین و ناراحت بود.

  • بازآفرینی لحن دوگانه راوی

دومین چالش، بازآفرینی لحن دوگانه راوی است؛ لحنی که گاه طنزآمیز و کنایه‌آمیز است و گاه جدی و انتقادی. کیپلینگ به‌طور مستقیم مطلبی را بیان نمی‌کند، بلکه با تعابیر غیرمستقیم مفهوم را منتقل می‌کند. برای نمونه، او در بخشی از داستان از عبارت "barbarous and most indelicate folly" استفاده کرده است. ترجمه تحت‌اللفظی این عبارت «حماقت‌های وحشیانه و بی‌رحمانه» یا «وحشیانه‌ترین و بی‌رحمانه‌ترین حماقت‌ها» می‌توانست باشد، اما من در ترجمه خود از عبارت «حماقت‌های نسنجیده و خام» استفاده کردم. دلیل این انتخاب، حفظ لحن انتقادی-طنزآمیز راوی بود؛ زیرا واژه «وحشیانه» در فارسی بار منفی بسیار شدیدی دارد که با فضای کلی داستان و شخصیت‌پردازی کیپلینگ هماهنگی ندارد. همچنین در قسمت دیگر داستان، با لحنی طعنه‌آمیز می‌نویسد: «برای از بین بردن غرایزِ شرقی، به مسیحیتِ زیادی نیاز است» که در بافتِ داستان، نشان‌دهنده‌ی نگاهِ استعماریِ انگلیسی‌ها به مردمِ هند است. من این لحنِ طعنه‌آمیز را با حفظِ ساختارِ جمله و انتخابِ واژگانی مناسب، به خواننده منتقل کردم. بنابراین با این انتخاب‌ها توانستم هم شدت انتقاد را حفظ کنم و هم لحن متن را برای خواننده فارسی‌زبان طبیعی‌تر و قابل‌درک‌تر سازم.

It gave her comfort, and the Chaplain's wife, finding her happier, thought that she was getting over her “barbarous and most indelicate folly.” A little later the walks ceased to help Lispeth and her temper grew very bad.

او برای آرامش خودش به پیاده‌روی می‌رفت و زن کشیش که او را شادتر می‌دید، فکر می‌کرد که دارد از آن «حماقتِ نسنجیده و خام» دست می‌کشد. اما کمی بعد، پیاده‌روی‌ها دیگر به لیسپث آرامش نمی‌داد و بدخلق تر شد.

  • بازنمایی تقابل فرهنگی

سومین چالش، بازنمایی توصیفاتی است که در بستر تقابل فرهنگی شکل گرفته‌اند. کیپلینگ در توصیف شخصیت اصلی داستان، لیسپث، می‌نویسد: "She was of a pale, ivory color". ترجمه تحت‌اللفظی «او پوستی رنگ‌پریده و عاجی داشت». واژه «عاجی» در فارسی نه تنها زیبا نیست، بلکه برای توصیف پوست انسان ناآشنا است و حس بیماری و زردی را تداعی می‌کند و اصلاً معنای خوبی ندارد. درحالی‌که کیپلینگ در اینجا به دنبال انتقال حس زیبایی و ظرافت است؛ از این رو من این عبارت را به «پوست روشن و لطیف» ترجمه کردم که هم حس زیبایی را منتقل می‌کند و هم برای خواننده فارسی‌زبان طبیعی‌تر و دلنشین‌تر است. گفتنی است که در توصیف "pale, ivory color" در ادبیات انگلیسی دوره ویکتوریا اغلب برای توصیف زیبایی ایده‌آل (معیارهای زیبایی سفیدپوستانه) استفاده می‌شد. این مثال نشان می‌دهد که ترجمه‌ی یک اثر ادبی، فراتر از معادلیابی واژگانی، نیازمند درک عمیق از زیبایی‌شناسی زبان مقصد و بازآفرینی خلاقانه‌ی حس و حال متن است تا مخاطب بتواند با اثر ارتباط برقرار کند. به عبارت دیگر، من به‌عنوان مترجم، ترجیح دادم به‌جای انتقال تحت‌اللفظی یک توصیفِ ناآشنا، حس زیبایی‌شناختی آن را برای مخاطب فارسی‌زبان بازآفرینی کنم.

Lispeth had a Greek face—one of those faces people paint so often, and see so seldom. She was of a pale, ivory color and, for her race, extremely tall.

لیسپث چهره‌ای یونانی داشت، از آن چهره‌هایی که نقاشان بسیار می‌کشند اما مردم به ندرت می‌توانند ببینند. پوستی روشن و لطیف داشت و برای قوم خودش، بسیار بلندقامت بود.

  • نتیجه‌گیری

بررسی این سه چالش مطرح‌شده در این مقاله، یعنی معادلیابی برای واژگان با بار فرهنگی-استعماری، لحن دوگانه راوی، و بازنمایی تقابل فرهنگی، نشان داد که ترجمه یک اثر ادبی تنها انتقال مفهوم از زبانی به زبان دیگر نیست، بلکه مترجم باید همچون یک پژوهشگر فرهنگی عمل کند و با درک عمیق از بافت تاریخی و اجتماعی اثر، تصمیمات آگاهانه‌ای در معادلیابی و بازآفرینی متن بگیرد، نه اینکه صرفاً معنا را به فارسی برگرداند بدون توجه به قصد و منظور نویسنده. بنابراین مترجم نقشی مهمی دارد و هر تصمیم او می‌تواند نحوه‌ی انتقال مفهوم را برای خواننده آسان یا پیچیده سازد. انتخاب‌هایی نظیر برگرداندن «وحشی» به «بی‌شیله‌ پیله» یا «رنگ عاجی» به «پوستی روشن و لطیف»، نشان می‌دهد که مترجم می‌تواند با مخاطب خود ارتباط برقرار کند و اثری پویا و زنده خلق نماید. این تجربه، نگاه مرا به ترجمه به‌عنوان یک کنش فرهنگی عمیق‌تر کرد و نشانم داد که هر واژه، بار تاریخی و اجتماعی خود را به همراه دارد. در پایان، تأکید می‌کنم که ترجمه ادبی، نیازمند دانش عمیق درباره فرهنگ‌هاست و بدون در نظر گرفتن ظرافت‌های زبانی، فرهنگی و زیبایی‌شناختی، هرگز به ترجمه‌ای عالی دست نخواهیم یافت.

ممنونم که تا پایان همراه من بودید!

در پست بعدی، ترجمه‌ی کامل فارسی داستان «لیسپث» و همچنین متن اصلی انگلیسی آن را می‌توانید مطالعه کنید.

اگر به تحلیل ادبی و ترجمه علاقه‌دارید، خوشحال می‌شوم نظرات شما را هم در بخش کامنت‌ها بخوانم.

ادبیات انگلیسیداستان کوتاه
۰
۰
زهرا سیفی
زهرا سیفی
مترجم و پژوهشگر حوزهٔ ترجمه، اینجا فضایی برای به اشتراک گذاشتن ترجمه‌ها و تحلیل‌های من از متون مختلفه. معتقدم هر متن، روایت خودش را دارد و ترجمه، هنر بازآفرینی آن روایت است.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید