به خودم مینگرم،به من که انعکاسش درون آینه جاریست.
به چشم هایم،به نگاهم،به معنی نگاهم،به حسی که در نگاهم پنهان است،به گونه هایم مینگرم،به گونه هایم هنگامی که میخندم و گل می اندازند و به چال گونه ی سمت چپم ک پدیدار میشود
به لب هایم هنگامی که لب به سخن میگشایم،به هنگام خندیدن و غم...،زیباست.
کنکاو صورتم را کنار میگذارم و حالا نگاهی به روحم می اندازم،جالب است؛بسیار جالب،دنیای هیجان انگیز و کشف نشدنی،یک سیاره دیگر به اسم روح!
قسمتی از خودم را احساس میکنم با کوله باری که یک سوم از آن با تجربه های تا به الانم پر شده و دو سوم باقی مانده را باید تجربه کنم
تجربه هایی فوق العاده شاد و تک و توکی تجربه های دردناکِ تلخ
چه چیزی از آنها آموختم؟ از آن همه تجربه؟تنها با یک جمله خلاصه میکنم:باید تجربه کرد تا توان دوام آوردن و زیستن را داشت!
قسمت دیگری برای خودش گاهی آشکار میشود و سپس بطور عجیبی غیب میشود!میتوانید آن را حدس بزنید؟بله مطمئنا آنها خاطرات هستند که گاهی آنها را به یاد می آوریم...چیزی که جالب است اینجاست که میبینم در درون ادمی خاطره های تلخ مدام در حال تکرار هستند و خاطره های فوق العاده در حال فراموش شدن و این چیزیست که از خود و شما میپرسم که چرا؟مگر نباید بر عکس می بود؟شاید یادمان رفته که خاطرات خوشمان هستند که باید نگه داشت برای قلبی آرام.
خاطره ی خوب خودم را میگویم:«حس اولین روزِ کلاس ششم دبستان(از پیش پا افتاده ها شروع میکنم)هنوز هم یادش من را غرق شادی و حس خوب میکند،بالاخره زمانی رسیده بود که حس میکردم اوه حالا دیگه من بزرگ شدم من تو مدرسمون از همه بزرگترم!»
شاید باید وقتی را اختصاص بدهیم برای یادآوری کوچکترین خاطره های خوش تا مغزمان پر از خوشی ها شود و تلخی ها کمرنگ و کمرنگ تر و ناگهان گم شوند...!
بخش دیگری توجهم را به خودش جلب میکند،بخش ترس ها و انگیزه ها
ترس از نادیده گرفته شدن،ترس از اسیب دیدن و اسیب زدن،ترس از خطا کردن(این اخری را بسیار جدی میگیرم)
چرا من و یا شاید هر کدام از شما باید بترسیم از خطا کردن؟مگر دنیا برای خطا و اموختن نیست؟مگر انسان بدون اشتباه هم وجود دارد؟بله من اینها را میدانم و الان در حالی مینویسمشان که خطاهایم را به خودم سرکوفت میزنم و میگویم:تو نباید...
اخر من چه چیزی را نباید؟ من چرا نباید؟ مگر من بی نقص هستم؟ اگر خطا نکنم پس چطور درک کنم؟چطور بفهمم؟ ایا دیگر بدون خطا کردن چیزی به نام شعورِ انسانی بوجود خواهد امد؟بدون شک نه، من به خودم و شما این را با تضمین میگویم که اگر بدون خطا بودیم هیچ چیز را نمیفهمیدیم و صرفا موجوداتی منفعل روی کره خاکی بودیم که از قدرت تعقل بازمانده و مداوم در حال انجام کارهایی بودیم که حتی معناشان را نمیدانستیم...از این موضوع بگذریم
دیگر نوبت امید است و انگیزه
انسان بدون انگیزه را حتی نمیشود تصور کرد!
ما حتی کارهای ناخوشایند را با انگیزه انجام میدهیم،مثلا من شاید در کودکی صرفا برای اینکه مادرم را اذیت کنم چون برایم بیسکوییت نخریده بود صدای تلویزیون را تا ته زیاد میکردم تا از خواب شیرین عصر گاهی اش بپرد!
اما اخر برای من چه سودی داشت جز دعوا و بدتر کردن اوضاع؟حتی حس خوبی هم نمیداد!!
شاید بهتر بود و باشد تا انگیزه هایمان را صرف چیزهای سودمند کنیم که بعد ها وقتی نگاهی به عقب می اندازیم بگوییم:«به خودم افتخار میکنم بابت انگیزه هایی که برای این مقصد خرج کردم».
سرتان را درد نمی آورم،شما و من دوستداشتنی هستیم و لایق عشق و بهترینها،این را میدانیم اما دانستن به تنهایی کافی نیست،لازم نیست دریافت کننده باشید گاهی لازم است ایجاد کننده باشید و در وجودتان زیبایی ها را بکارید و از آنها محافظت کنید،ته این نوشته تنها میخواستم این نتیجه حاصل شود که:خودمان را به خودمان یادآوری کنیم و مَنِ درونمان را هرگز از یاد نبریم.
نوشته:زه ع حسینی