توی یه لیوان آبجو خوری دارم چای آتیشی می‌نوشم و از اون طرف پرنده‌هایی که نمی‌دونم اسم‌هاشون چیه، آواز می‌خونن. یکی از آرزوهای همیشگی‌ام این بوده و هست که بتونم اسم پرنده‌ها رو از روی صداشون تشخیص بدم.
دوست دارم با طبیعت جور باشم. ازش بدونم و گاهی توش غوطه‌ور بشم اما ترس افراطی از حشرات، مانع این خواست شده.
این روزها هوا اونقدر گرم شده که گاهی حس می‌کنم دارم به زور نفس می‌کشم. کرخت می‌شم و حال هیچ کاری ندارم. عجیب‌تر اینکه این روزها چای بیشتری می‌نوشم و با اینکه از گرمای هوا شاکی‌ام، اما اونقدرها غر نمی‌زنم.
فکر کنم این هوای خوب و این موسیقی طبیعی پرنده‌ها پاداش غر نزدن‌هامه.
الان یه نسیم خنک اومد و یه جورهایی جون گرفتم. تو همین هوا کلی کتاب خوندم. به اندازه‌ی یک ماه شاید. گرما حتی باعث می‌شه علاقه‌ای به مطالعه هم نداشته باشم.
راستی اون قوری گل انگوری روی آتیشه. حتی نمی‌دونم عتیقه‌اس یا نه.
