بعد از این که تمام تلاش هام برای راه انداختن کسب و کار خودم به بن بست رسید،
تصمیم گرفتم مثل بقیه آدما کارمند شم اما فقط برای مدت چند سال
دلم یه جای آروم میخواست که یه مدت با آرامش و به دور از دغدغه های بیکران کار کنم
ولی من این مدلی بودن رو بلد نبودم و نمیتونم این مدلی باشم
مدیر اجرایی شدم
همون کارایی که بارها و بارها انجامشون داده بودم رو باز انجام دادم
این قدر این مدیر اجرایی بودن برام عادی شده بود که یادم رفته بود من در مسیر خیلی چیزها رو یاد گرفتم
فکر میکردم کارایی که انجام میدم خیلی ساده هستن
فکر میکردم کاری نداره که هر کسی میتونه انجامشون بده
ولی حالا که بعد از مدت ها به مسیری که رفتم نگاه میکنم
میبینم مدیر اجرایی بودن یکی از کارهای سخت و نفس گیری هست که هرکسی حاضر نیست این مسئولیت رو قبول کنه
هر کسی نمیتونه از عهده انجام کار بر بیاد
و تعداد کمی از افراد هستند که میتوانند مدیر اجرایی خوبی باشند
من خودم رو نمیدیدم
اما بقیه خیلی خوب داشتن منو میدیدن
من خودم رو نمیشناختم
اما بقیه خیلی خوب فهمیده بودن که چه توانمندی هایی دارم
تجربه هام مهارت هام توانمندی هام باعث جذاب شدنم برای یکسری افراد شده بود
ولی زور یکسری های دیگه بیشتر بود
ویژگی های مثبت همیشه برای همه آدم ها جذاب نیست
اونی که دنبال رقابت کردنه
فقط آدم های پایین تر از خودش براش جذابن
من دنبال رقابت نبودم
فقط داشتم مسولیتی که قبول کرده بودم رو انجام میدادم ولی
محیط و آدم هایش فقط ناظر بیرونی نبودن
کارایی که به نظر من خیلی هم خفن نبود
داشت منو به فنا میداد
به خاطر رقابتی که بقیه داشتن و من ازش خبر نداشتم.
ولی من استراتژیم خیلی متفاوته
حوصله آدم های کوچیک و ندارم
ترجیح میدم در برابر آدم های کوچیک ببازم و زود از بازی بیام بیرون
اینو وقتی خیلی بچه بودم حدود ۸ یا ۹ سالگیم یادگرفتم
اون موقع ها شطرنج بازی میکردم
از بچه های کوچیک تر از خودم همیشه میبردم
بزرگتر ها بهم گفتن بزار بچه ها برنده بشن
اونجا بود که انگار یه تیکه از پازل بزرگ شدن رو یاد گرفتم
بباز !
باختن برام دیگه مهم نبود
مهم حسی بود که طرف مقابلم داشت
حسی که من براش ساخته بودم
باختن من ولی برد اون
اون چیزی که برد رو جذاب تر میکرد این بود که اون فکر میکرد منو برده منی که همیشه شکستش داده بودم
ولی فقط من میدونستم چه اتفاقی افتاده
بزرگتر ها هم حس بهتری داشتند
حالا هم هر وقت یکی که خیلی ازم پایین تره میخواد که برنده باشه
تمام مهره ها رو طوری میچینم که برنده بشه
نه چون بلد نیستم بازی رو
چون حس برنده بودن در کوتاه مدت برای یک آدم کوچیک جذابه
نه یه آدم بزرگ
من ترجیح میدم سامیشن بازی زندگی ام کلا برد باشه
نه با برد های کوچیک از آدم های کوچیک
با بردن بزرگ در کارهای بزرگ
تغییر در مسیر برای رشد کردن اتفاق میوفته ولی وقتی تصمیم میگیری مسیر و تغییر بدی
حس شکست نوری که همیشه به ما میگفتن به خاطر تغییر محیط اتفاق میوفته ، میشه واقعیت زندگی
میخواستم مسیرم رو تغییر بدم
دنبال بهتر کردن خودم بودم
بودن کنار آدم هایی که مثل اونا فکر میکردم مثل اونا تصمیم میگرفتم مثل اونا تحلیل میکردم برام جذاب بود
اونا همیشه حرفه ای بودن رو انتخاب میکنند
و حرفه ای بودن یک واژه یا عبارت نیست
یک تصمیم برای تمام لحظه هاست در تمام چند راهی های زندگی که هزار جور میشه فکر کرد و تصمیم گرفت
حرفه ای بودن از نظر من یعنی فقط برای خدا تصمیم بگیری و کار کنی
اون وقت به کسی آسیب نمیزنی
امنیت کسی رو تهدید نمیکنی
دیگه لباست تعیین کننده نیست !
لباس صرفا میشه یه انتخاب
من آدما رو از ظاهرشون نمیشناسم
از روی افکارشون میشناسم
و باید بگم از آدم هایی که لباس آدم های باخدا رو میپوشن ولی افکارشون پر از ایجاد نا امنی برای بقیه است از نظر من خدا پرست نیستن
خدا پر از مهر و عشق و عاطفه است
پر از امنیت و آرامشه
پر از تمام ویژگی های خوبه
نمیشه یکی تسبیح بگیره دستش بره کربلا و مشهد، لباس مذهبی بپوشه ولی موقع تصمیم گیری که میرسه فقط به این فکر کنه که چه جوری به بقیه آسیب بزنه
داشتم میگفتم
تغییر مسیر مثل شکست نوره ولی واقعیه
آدمی که تصمیم میگیره مسیرش رو تغییر بده شاید ۱۰۰ بار بشکنه ولی بلند میشه خودش تیکه های خودش رو از روی زمین جمع میکنه و دوباره ادامه میده
گاهی اوقات هم زخمی میشه
مولانا شمس را گفت:
پس زخم هامان چه؟!
او پاسخ داد:
نور از محلِ آنها وارد میشود!
من نمیدونم بعدش چی میشه
چون هنوز به چیزی که براش سالهاست تلاش کردم نرسیدم
ولی میدونم ارزشش رو داره
تغییر دادن مسیر ، سخته خیلی سخته به خاطر همین ترجیح میدم به آدمایی که اول راهن بگم درست انتخاب کن
که بعداً نمیشه به این راحتی ها تغییرش بدی
ولی چیزی که لذت بخشه ساختن یه نسخه واقعی از خودته
خودی که همیشه باهاته و هیچ وقت تنهات نمیزاره
خودی که همیشه همه دار و ندارته
اگه خودت رو خوب ساخته باشی
هزار بارم که بخوری زمین باز پا میشی کارایی که بلدی رو بهتر از قبل انجامشون میدی و کارهای جدید یاد میگیری و اوج میگیری
اونجایی که داری اوج میگیری دیگه آدم کوچیکا نیستن
چون اونا برد واقعی رو بلد نیستن
اونا پرواز کردن واقعی رو بلد نیستن
اونا فیک بودن همیشه و همه جا
میری بالا تو آسمون بی انتها و هر روز بالای شهر آرزوهات پرواز میکنی
مثل یه عقاب
تو اوج ببینمتون