صدای زنگ گوشی برای دومین بار قطع می شود.
پول راننده را میدهم و از خیر سکه ی باقی مانده پول می گذرم!
الکل پوست ملتهب دست هایم را می سوزاند و نفسـم پشت دو لایه ماسک می ماند، تا چهار راه صد متر مانده و باید پیاده شوم
تلفن دوباره زنگ می خورد و من درمانده به وسایلم و اسم تو روی گوشی نگاه می کنم و رنج بیهوده ی سیم گره خورده ی هندزفری و آه وامانده ام پشت دو لایه ماسک با من همراه می شود .
پرونده ها را زیر بغل می گیرم، کیف را روی دوشم می اندازم و باز الکل را روی دانه های قرمز دستم اسپری می کنم و هندزفری را داخل جیب م مچاله می کنم
سر چهارراه پیاده می شوم و گوشی را میان گوش و شانه ام می گیرم؛ باید بگویم دوست دارم اما میان درماندگی ام تنها می گویم : من بهت زنگ میزنم
تو اما قبل آن که قطع کنم می گویی : یه معجره برات گذاشـتم تو کیفت...
خودت تلفن را قطع می کنی .
و من در تقاطع پر تردد چهارراه به معجره ات نگاه میکنم، و تکنولوژی معجزه ی کلافگی هایم شد .
هدفون بیسیم را داخل گوشم می گذارم و این بار که زنگ میزنی کلماتم میان سیم هندزفری گره نمی خورد و می گویم که دوستت دارم .
می گویی نهار را آماده کردی و جلسه بعد از ظهرت را از خانه انجام میدهی اما من باید ویدیو آخر را برسانم و استدیو به دلیل محدودیت های کرونا تعطیل شده است؛ برای ضبط ویدیو باید تجهیزات داشته باشم و کرونا یک سوت زده است و من هنوز به خط پایان نرسیده ام، عزیزم یک چه کنم روی دست هایم مانده است .
می گویی من اینجا برات یک استدیو یک وجبی آماده کرده ام
یک عکس برایم ارسال می کنی و می گویی باید برایت جلسه ات آماده شوی.
عکس را باز می کنم و به عکس گوشی نوت 20 که برایم فرستادی نگاه می کنم ....
لب هایم به یک لبخند، پشت دو لایه ماسک می نشیند و پیامت را می خوانم : این هم استدیو یک وجبی تو ...
در اسرع وقت باید یک نامه ی خداخافظی هم برای رنج بیهوده ی سیم هندزفری ام بنویسم .