مخاطب من که نمیشناسمت! بیا بشین یه دختر تنهای غریبه از گوشه‌ی یه کافه دنج برات از ته دلش حرف بزنه…
به قول یالوم توی کتاب درمان شوپنهاور: "برای مخاطب قرار دادن یک مرد دیگر، تنها واژه واقعا مناسب به جای آقا، موسیو و…، همرنج من است :)"
با وجود تمام اتفاقاتی که باعث میشه برای دقایقی، ساعت هایی، روزهایی یا ماه ها احساس تنهایی نکنی بازهم روزی میرسه که متوجه میشی تنهایی.
چیزای زیادی هست ک نمیتونی با هیچ کس در میون بذاری.
و برمیگردی به جمله یالوم که: "بی‌اعتمادی مادر صحت و امنیت است."
ناامید شدن انقدر اذیت کنندس که بالاخره یه روزی میفهمید دیگه این اعتمادا و لذت های گذراشون صرفا برای تنها نبودن، ارزش امتحان کردن نداره.
یالوم میگه: "از یک چیز مطمئنم، آن ها نمی‌خواستند بشنوند. صحبت از مقاومت است! آنها هیچ یک از کاستی ها یا هیچ بخشی از رویه‌ی تاریک من را نمیخواهند."
چرا آدمیزاد انقدر دوست داره مورد تایید کسی باشه تا همراهیش کنه؟ فیلیپ توی همین کتاب داخل گروه درمانی یکی از فرمول های شوپنهاور رو میگه که این ایده بود: "شادی نسبی از سه منبع سرچشمه میگیره: آنچه هستی، آنچه داری و آنچه در چشم مردم جلوه میکنی. اون اصرار داره که ما باید فقط بر اولی تمرکز کنیم و بر دومی و سومی سرمایه گذاری نکنیم چون کنترلی بر اون دوتا نداریم و از ما گرفته میشن."
میدونی مردم کی‌ان؟ همونان که یالوم نوشت: "یکی از راه های معدود سرحال آوردن مردم این است که درباره مشکلی که به تازگی گریبان‌تان را گرفته حرف بزنید یا بعضی از نقص های شخصی‌تان را برایشان آشکار کنید"
فیلیپ گفت: "دقیقا. آدم عاقل زندگیش رو صرف کسب محبوبیت نمیکنه. این یک امید واهیه. محبوبیت به معنای درست بودن یا خوب بودن نیست؛ برعکس، آدمو هم‌تراز بقیه و در نتیجه خرفت میکنه. خیلی بهتره که در درون خودمون دنبال ارزش و هدف باشیم."
مردم همونان که آقای خامنه‌ای میگفت: "این همه زحمت بی‌خودی می کشید تا مردم رو راضی کنید؟ تازه… مردم همه راضی نمی‌شوند از آدم…"
به بنی بشری اجازه ندید خلوت مقدستون رو بریزه بهم. چون به محض اینکه این اتفاق بیوفته از خودتون، اهدافتون و زندگیتون دور میشید.
"از چشم انداز جوانی که بنگری، زندگی آینده‌ای دراز و بی‌پایان است؛ ولی از چشم انداز پیری، تنها گذشته‌ای بسیار کوتاه به چشمت می‌آید. وقتی با کشتی دور می‌شویم اجزای ساحل ریز و ریز تر می‌شوند و امکان شناسایی و تمایزشان نیز کمتر؛ همچون سال هایی که پس پشت نهاده ایم با همه‌ی رویداد ها و تکاپوهایشان.
اگر چشم اندازمان را درست انتخاب کنیم، توجهمان را معطوف کنیم و دانشمان را وسعت ببخشیم، هر روز را با شگفتی و حیرتی ابدی نسبت به روزمرگی هایش آغاز میکنیم."
خلاصه که اگر بناست کاری بکنید برای خودتون بکنید و منتظر تشویق کسی نباشید…" گل پاسخ داد:ای ابله! تصور کرده ای من میشکفم تا دیده شوم؟ من برای خودم میشکفم نه برای دیگران، چون شکوفایی خرسندم میکند. سرچشمه شادی من در وجود خودم و در شکوفایی ام است."
