غرور

غرور...

همیشه کلی حرف داشتم بنویسمشون اما هیچ وقت فکرشم نمیکردم روزی راجع به این موضوع بخوام بنویسم.

چیزی که هیچ وقت فکرشم نمیکردم مسیرم بهش بخوره. تازه متوجه شدم من آدم مغروری ام؟؟؟

یه عمر فکر میکردم متواضعم که :)))

تا حالا شده وسط بحث باشی و یهو به خودت بیای ببینی یا خدا! درصد بالایی از حرفای طرف درسته ولی به صورت خیلی واضحی لبات به هم گره خورده باشه و نتونی بپذیری که درست میگه و بلند این مسئله رو بیان کنی و با اعتماد به نفس بیخودی یه جوری اون بحثو پیش ببری که انگار هنوزم ناراحتی و هی کشش بدی و از درون از خودت خجالت بکشی؟

به این میگن غرور. حقیقتش قبلا تصور دیگه ای داشتم از غرور ولی الان دیدم اینم یکی از جنبه های غروره و من به شدت توی این جنبه ضعف دارم.

مگه چی میشد اگر میگفتم راست میگی…منشا این نگفتن چیه؟

شاید ترس باشه. ترس از کوچیک شدن؟ عادت دادن کسی به اینکه تو آگاهی که اشتباه میکنی؟

نه. دنبال یه دلیل عمیق ترم براش. چون میدونم من ازین چیزا نمیترسم و اتفاقا به نظرم آدما توی تعامل با آدم سالم ایرادی نداره گاهی از نقطه ضعفا و اشتباهاتشون بگن برای چکش کاریه اون ارتباط سالم.

این جریان باعث شد متوجه بشم غرور صرفا به این معنی نیست که آدم خودش رو از بقیه بالاتر ببینه و این کلمه غرور بعد های مختلفی برای خودش داره که بدون هیچ نکته مثبتی میتونه نابودت کنه. به راحتی

توی کتاب غرور و تعصب جین آستین، الیزابت درباره دارسی میپرسه: "اصلا آیا چنین تکبر نفرت‌انگیزی هرگز سودی به حال او داشته ؟" و بعدش اشاره میکنه:"چه رفتار شرم‌آوری داشته‌ام! من که همواره به قدرت تشخیص خود می‌بالیدم."

گاهی غرور خودشو پشت ویژگی‌های مثبتی مثل «من خوب آدم‌ها را می‌شناسم»، «من عاقل‌ترم»، «من اشتباه نمی‌کنم» پنهان میکنه. 

داشتم فکر میکردم اگر ما روزی حس کنیم غرورمون توسط کس دیگه ای داره جریحه دار میشه اصلا لازمه به زور ارزش خودمونو ثابت کنیم و وارد این بازی طاقت فرسا بشیم؟ لازمه مثل الیزابت با دلی که به راحتی شکسته میشه بگیم: "اگر غرور او غرور مرا جریحه‌ دار نکرده بود، به‌ راحتی می‌توانستم آن را ببخشم."

گاهی چیزی که ما رو از غرور دیگری متنفر می‌کنه، این نیست که اون مغروره اینه که غرورش، غرور خود ما رو زخمی کرده. 

خب مگه چی شده؟ ما کی هستیم؟ معنای عزت برای ما تغییر کرده. فکر میکنم یه عمر اشتباه بهمون یاد دادن.

فرق غرور با خودپسندی چیه؟ از نظر جین آستین: " «غرور» بیشتر به تصور ما از خودمان مربوط می‌شود، و «خودپسندی» به آنچه می‌خواهیم دیگران درباره ما فکر کنند."

اینجاست که جوابا توی این کتابا به پایان میرسن و برای رشد واقعی فکری لازمه مبنای تفکرمون رو تغییر بدیم.

اگر آگاه باشیم که ما فقط زمان کوتاهی توی این دنیا هستیم وقتمون رو با چرخوندن لقمه دور سرمون هدر نمیدیم.

مطالعه رو محدود نمیکنیم به چارچوب کوچیکی که رسانه و رمان ها برامون ساختن.                                                                                                 

با جملات زیادی از کتاب طعم شیرین خدا چندین روزه توی فکرم و حس میکنم باید وقت خیلی بیشتری توی این زمینه بزارم. سالهای زیادی صرف مطالعه و انباشت اطلاعات از روانشناسی و فلسفه و… کردم و باید روراست باشم، روزای رفته برنمیگردن و من توی 29 سالگی مسیر اصلی مطالعه رو پیدا کردم. 

البته اشتباه نشه. من برای یادگیری علم درست، قاطعانه براساس گفته های اهل بیت تا چین هم سفر خواهم کرد. و طبق گفته حضرت علی باید به گفته نگریست نه به گوینده آن. به معنای ساده تر ببین چی میگه نبین کی میگه.

این شد که رسیدم به واضح ترین، روشنفکرترین و جامع ترین مطالب درباره هر مسئله ای که بهش برخوردم.

خلاصه داشتم میگفتم توی این کتاب آقای عباسی جمله قوی ولی ساده ای گفته: "امکان نداره تکبر توی وجود کسی باشه و بتونه رشد کنه."

همینه، این چیزی بود که دنبالش بودم و بعد اون همه فلسفه بافی های معروف که همه مخاطب های رسانه رو مسخ خودش کرده، بالاخره یک مبنای بی‌نظیر برای ذهن کاوشگر، نقاد، دیرپذیر و موشکافم پیدا کردم.