تفاوت ها

ممکنه روزی بهتر ازین شروع بشه که با صدای زنگ آقای پستچی بری بسته کتاباتو تحویل بگیری؟؟

هیچ آنباکسی جذابتر از آنباکس کتاب نیست، لحظه ای که بازش میکنی و یکی یکی جلوت میچینی به عنوانا و تک تک جزئیاتش نگاه میکنی و همش با خودت میگی یعنی همشو میخونم؟ و تنها ترسی که از مردن داشته باشی این باشه که نکنه روزی برسه دیگه نتونی این همه کتاب جذابو بخونی.

آدما به من میگن به جزئیات هیچ توجهی نداری و حواست به هیچی نیست. ولی فقط خودم میدونم من توجهم به جزئیاتو کجاها خرج کردم که دیگه هیچ چیز برام جذابیتی که برای بقیه آدما داره رو نداره!

اینم یکیش. میتونید راجع به رنگا نویسنده مترجم و تک تک جزئیات کتابام ازم بپرسید، نا امیدتون نمیکنم :)

تفاوت آدما با هم یک اتفاق شگفت‌انگیزه که کمتر کسی بهش توجه میکنه. یا اگرم توجهی باشه همیشه سرش دعواست و آدما میخوان همدیگرو مجبور کنن که عین هم رفتار کنن، فکر کنن، عمل کنن.

شما چقدر به تفاوتاتون با بقیه توجه کردید؟ چقدر پذیرفتینشون؟ نگفتم تحمل کردنا! پذیرفتن. یعنی با آرامش و آغوش باز کنار آدما زندگی کنید.

جین آستین تو کتاب عقل و احساس قشنگ نوشته: " شیوه و سبک یک انسان نباید معیار و قاعده انسان دیگری باشد"

از بعد کاملتری اگر بخوایم نگاه کنیم کتاب ظرفی که ترک برداشت از آقای عباسی خیلی میتونه این قاعده قانونای سختی که برای خودمون و همدیگه ساختیمو بشکنه. این کتاب حرف اصلیش درباره وسع و ظرفیت آدماس.

اینکه چقدر خدا متفاوت از ما نگاه میکنه به هممون و به قول بابام برای هر کدوممون یه فرمول خاص خودمونو داره و هیج وقت هممونو با یه ترازو نمیسنجه. زیبا نیست؟ توی کتاب نوشته تو ممکنه آدم با ادبی باشی اما شاهکار نکرده باشی چون توی خانواده ای بزرگ شدی که همه مودب بودن و این یک اصل برای تو بوده و راحتترین کار برای تو با ادب بودنه.

اما یه نفر ممکنه همین که قاتل نباشه و سعی کنه خشمشو فرو بخوره جایگاه خیلی بالاتری از منو تو پیش خدا داشته باشه چون اون توی خانواده‌ی متفاوتی بزرگ شده و این تلاشش برای رشد خیلی ارزشمنده. عباسی نوشته باید بدونیم "وسع من با وسع تو فرق داره". همین کافیه دیگه احساس نکنیم از کسی بالاتریم یا تفاوتامون با همدیگه رو نتونیم بپذیریم و انقدر همو آزار بدیم.

تاکید زیادی توی اسلام شده روی این تحمیل کردنا که متاسفانه جامعه ما درگیرشه و به اسم خدا و پیغمبر خیلی تحت فشار قرارمون دادن و خود من یکی تا قبل از اینا فکر میکردم واقعا اسلام همینقدر بی منطقه!!!

اینجا نوشته امام صادق به یه نفر گفتن: " تو از فلانی ها بیزاری چون به اعتقادات تو اعتقاد ندارن؟ پیش ما هم حقایقی هست که نزد شما نیست، پس شایسته است ما هم از شما بیزار باشیم؟ نزد خدا هم حقایقی هست که نزد ما نیست پس به نظرت خدا هم مارو دور بندازه؟ و در نهایت گفتن آن ها را دوست داشته باش و از آنها بیزار نباش و بدون که هر کس سهمی داره و کسی حق نداره بار خودشو روی دوش کسی بزاره" البته خلاصه کردم داستانو.

عباسی به چیزی اشاره کرده به اسم "وسع ابتدایی" که میشه همون داستانی که بهتون گفتم. تفاوتی که نشانه برتری نیست و ربط به بستر خانواده و شرایط محیط و ژن و همه چیزایی داره که ما توش دخیل نبودیم.

اما ملاک رشد و برتری رو میزان تلاش انسان میدونه و میگه رشد ابتدایی هر آدمی نقطه صفر اونه. اما رشد واقعی هر فرد بر اساس فاصله ای که از این نقطه گرفته، سنجیده میشه.

البته از خودش نمیگه همه اینا رو از احادیث نوشته :)

راستی راستی دیروز یه چیزی هم از توی قرآن خوندم مرتبط با همین داستان توی سوره مائده آیه چهلو هشت نوشته: "اگر خدا میخواست همه شما را امتی یکدست با یک دین قرار می داد، ولی چنین نکرد تا با نعمت ها و استعداد های مختلفی که به شما داده است، امتحانتان کند. بنابراین به جای بحث های اختلافی و بی فایده، در کارهای خوب از همدیگر سبقت بگیرید".

آه که اگر بخوام راجع به هر مطلبی، مطالب مرتبط باهاش رو از کتاب های مذهبی و اصل کاری ها یعنی قرآن، نهج البلاغه و صحیفه در بیارم روز ها باید صرف هر کدومش کنم.

فعلا همینقدر فکر کنیم تا مغزمون منفجر نشده.