کشف و شهود جدیدم درباره ی زندگی به این شکل بود که سالهاست نگاهم به زندگی نگاهی از جنس قصه های کلاسیک و یا در بهترین حالت رمانتیک است. یک داستان سر و ته دار که همه چیز از جایی شروع می شود و جایی تمام. اگر غافلگیری اتفاق می افتد از جنس پلات توئیست هست و اگر هرج و مرجی وجود دارد در انتهای داستان resolve می شود. خدا بر پدر و مادر این هالیوود لعنت بفرستند که جمله های قبیحی از قبیل " You`re gonna figure it all out" را چنان در فیلم های مبتذلش تکرار می کند که آدم گمان می کند که زندگی معمایی ست با جواب که قرار است یک روز بعد از یک برخورد ناگهانی یا با شنیدن چند خط سخنرانی یا با خواندن فلان کتاب اورکا اورکا گویان جوابش را بیابیم و بعد از آن همه چیز به طرز عجیب و خوانایی معنا پیدا بکند و زندگی روز به روز بهتر بشود تا...
دقیقا این تیکه ی بعد از "تا" را هیچ فیلم و قصه ای روایت نمی کند. چون احتمالا هیچ کس به ذهنش نرسیده که دقیقا قرار است بعد از این "تا" چه اتفاقی بیفتد. قضیه کاملا ظاهری کول شبیه پارادوکس های سفر در زمان و دوقلوها و غیره دارد و برای همین دقیقا فقط در فیلمها اتفاق می افتد و در دنیای واقعی جایی ندارد.
تمام نظریه پردازان و نویسندگان مدرنیسم و پست مدرنیسم خودشان را پاره کردند که حتی ماهایی که با آثار و نظریاتشان آشنایی داریم هم باز با زندگی به سان روایتی خطی برخورد کنیم و در فراز و نشیب روزهایش به دنبال جواب های ساده و تک خطی و دقیق بگردیم. جوابهایی که قرار است تا ابد درست باشند.
حالا جایگزین این دیدگاه خطی چه می تواند باشد؟ برای من و با گریز به تجربیاتم تا امروز فرم زندگی قطعا دوار است. تاریخ خودش را تکرار می کند و ما خودمان را, بارها و بارها. حالا این مسئله که آیا دایره ها به هم پیوسته اند و سیر صعودی دارند را هنوز نمی دانم و لمس نکرده ام اما چیزی که به یقین امروز فهمیده ام این است که پاسخی وجود ندارد. اتفاقات از پس هم و در سیر علت و معلولی نمی افتند و هیچ unifying theme و یا نخ تسبیحی به جز حضور شخص شخیص ما وقایع را به هم مرتبط نمی کند.
پس سوالهایی از قبیل " با زندگیم چه بکنم؟" و یا "نیمه ی گمشده ی من چه کسیست؟" می تواند در مقاطع مختلف پاسخهای متفاوتی داشته باشه بدون آنکه از اصالت جوابهای قبلی در زمان خودشان کم کند.
با تمام وجود نقدها و نظریاتتان را پذیرا هستم.
