تنهایی چیز پُری است و همرمان خالی.
سرخ نیست چون شور نیست .
گاهی ارغوانی است یا آبی ، با طیف های گوناگون. از آبیِ دامنِ قدیمیِ مادر در خوی گرفته تا آبی آسمان.
آدم را فرا میگیرد و ناگهان پُرش میکند. می ریزد پشت پلک ها و زیر گلو ، روی شانه ها . پاها شروع میکنند به سنگین شدن و موجب میشود آدم به عمق برود. آنقدر سنگین میشود که نمیتواند از فرورفتن سر باز بزند.
روحم تا اعماق وجودم غمگین است.کلِ منِ من، خاطرات، چشم ها و دست ها رنجم میدهند. مثل درد مفاصل که به هر آنچه منم دامن میگستراند. شفافیت واضح روز ، آسمان بزرگِ ناب و آبی، مد ایستاده ی نوری مبهم کوچک ترین تأثیری بر وجودم ندارد. نسیم ملایم و شاداب بهار به هیچ وجه تسکینم نمیدهد.
بیهودگی مفهوم اندکی دارد. من غمگینم ولی نه با تعریف مشخص غمگین بودن و نه با تعریف نامشخص آن. روزهایی هست بی محتوا و نامعلوم. روزهایی که آدم دنبال معنای چیزی میگردد که به آن آویزان شود و هیچ نمییابد. آن وقت دائم فرومیرود، دائم.و آنجا متوقف میشود، میایستد.خشک،فقط استخوان بندی عادت است که قامت انسان را سرپا نگه میدارد.
هوا مزه ی عجیبی دارد، مثل قرص نعنای قدیمی که طعمش را از دست داده.
دنباله نشانه هایی از گذشته در خیال میگردم.رفتن به گذشته و بازکردن زخم های قدیمی نه آسان است و نه چندان مهم. تنها توجیهش این است که اطلاعاتی که بدست میآورم شاید کمکم کند زمان حال را بهتر بفهمم.
جزء به جزء اش را به یاد میآورم. هربار که چشم میبندم. نمی دانم چه اشعه ای از وجودش ، از حرکاتش تراوش میکرد که به من تسکین میداد.
رد چرخ های چمدانش روی زمین افتاده بود. همان شب سرمازده ی تیرماه.در نزدیک ترین فاصله از او ایستادم . با نگاه سردش حرف میزدم که نخواند فکرم را چشمم، بی صدا حرف میزدم .در پس ظاهرِ شیرین ترین نزدیکی ها چه مایه سرخوردگی ای نهفته ، چه اندازه دوریم از آنان که دوست میداریم در لحظه ای که به نظر میآید با دراز کردن دستی میتوان نگاهشان داشت.
صدای کوبیده شدن درب را خوب یادم است.تصور کن خنده از چهره ای پاک شود ولی حرکات خنده بماند ، جز بهت ، جز یک سنگینی خفقان آور، چیزی نخواهد ماند.مانند دستی امواج خنده را روبیده بود و آنچه مانده بود، جز بهت چیز دیگری نبود.کجا میتوانستم بروم؟ دست هایم انگار دوتکه چوب بود رها شده، یا شکسته و اویخته از شانه ها.بعد از آن چراغ را روشن کردم و بیرون رفتم و تا صبح طولِ خیابان جلوی خانه را بالا و پایین رفتم ولی اثری از او پیدا نشد.نه آن روز و نه بعدش و نه هیچ وقت . رفت که رفت. وداعی غمانگیز.
باید با من حرف میزد. محتاج یک جمله بودم، جمله از او ؛ که مرا از آغوش زنجیر های ننوشتن برهاند. باید با من حرف میزد ، کلید ادامه ی زندگی در حنجره ی او بود. اویی که در من ، من را گم کرده بود.
خاطرات گرمم میکنند اما در عین حال از درون دوپاره میشوم.جرقه های مالیخولیا و دلتنگی پریشانم میکند. انگاردنیا کاری ندارد جز ساختن یادبود هایی از اندوه.
از او گذشتم ، نفس زنان و خمیده قامت، با سنگی عظیم تر از پیش بر دوش. آمیزه ای از انزجار، اندوه وخشم.همانطور که زمان در استحاله غصه پیر میشود.
باقی مانده ی روز روی سرم سنگینی میکند . به خیالم میرسد دارم دراعماق لاقیدی و بیحسی و یکنواختی
حل میشوم و همین، مختصر تسکینی میدهد.
آن چه به راستی خاطر را بر رنج میشوراند، وجود رنج به خودی خود نیست ، بلکه بی معنایی آن است.
و شاید خلاء ، آغاز همه چیز است.