در همسایگی ما دختری بود که از بدو تولد دماغش بدفرم و لبهایش کمی کج بود.هر بار که میدیدمش سرش را پایین می انداخت.بیشتر اوقات سعی میکرد در دیدرس مردم نباشد.یک سالی هست که او را زیاد میبینم ، ماسک برایش شده نعمت. درمغازه ای شروع به کار کرده و هرروز ارتباطش با آدمها بهتر میشود.چشم و ابروی زیبایش تازه به چشم می آید و شادی را از چشمانش میتوان دید. شاید دعای همین دختر است که ماسک شده همراه همیشگیمان. شاید خدا خواسته با دلش راه بیاید و نشانش دهد دنیای بدون نگاه بد را.
در اسفند نود و نه بود که مدارس را تعطیل کردند ، مغازه ها را بستند و شهر به شهر قرنطینه شد.
هر روز اخبار را دنبال میکردم تا یک خبر امید بخش دهد که بزودی کرونا خواهد رفت. دیدار با عزیزانمان سخت شده بود. بوسیدن و بغل کردن همدیگر قدغن بود و بیشتر از همیشه بهداشت را رعایت میکردیم.با تمام بیماری هایی که تا بحال دیده بودیم تفاوت داشت.سرعت انتقال آن بسیار بالا بود .کرونا مهمان زمین شد مهمان ناخوانده ای که هرکس به نحوی با آن برخورد میکند.یکی میگوید سرماخوردگی ساده است و بزرگش کردند ، دیگری میگوید توطئه ی چین است برای زمین زدن آمریکا ، آن یکی میگوید جمعیت زمین نیاز به کنترل داشت تولید آزمایشگاهیست و عده ای هم سر در گم.
بارها به این فکر کردم که کرونا از کجا پیدا شد ، مگر میشود یک نفر در آن سر دنیا یک غذای عجیب بخورد و کل دنیا را درگیر خودش کند.
اینها مهم نیست .
به هر دلیل که آمده باشد ، دارد جان میبرد ، نفس قطع میکند ، عزیز میگیرد . بیش از حدود دویست میلیون نفر در جهان به آن گرفتار شده اند و در این میان حدودا چهار میلیون نفر از بین رفته.(اخرین بار امار را در اواخر خرداد ماه نگاه کردم)
هر نفری که میرود عزیز دل یک نفر بوده که غم آن تا ابد میماند.چند ده هزار پرستار در این مدت گرفتار این ویروس شده اند و در این میان عده ای به دلیل شدت ابتلا جان خود را از دست داده اند. کادر درمان فشار کاری زیادی تحمل کرده و میکنند . پرستارها علاوه بر پوشیدن گان که خود تحملش بسیار سخت است و به تنهایی نفس میگیرد ، در بسیاری موارد دستکش ، محافظ شیشه ای ، ماسک و دیگر وسایل را باید ساعتها به تن کنند تا کرونایی نشوند. آنان لباس خفه کننده را ساعتها برتن میکنند تا اجازه ندهند بیمار کرونایی از نبود اکسیژن خفه شود و او را با حربه های زیاد به زندگی باز میگردانند. صورتهایشان از فشار ماسک کبود شده و دستانشان از جابجایی کپسول های اکسیژن پینه بسته ولی هنوز سرپا ایستاده اند.براستی چقدر توان دارند که هرروز از آدمهایی که هر کدام بمبی از خطرند پرستاری میکنند. نمیدانم چقدر دیگر باید مبتلا شوند و چند نفر دیگر از دست دهیم تا به خودمان بیاییم وبفهمیم کرونا با کسی شوخی ندارد واین ماسکها واین فاصله ها بازی و سرگرمی نیست. بدون شک آنچه پرستاران را تا بحال سرپا نگه داشته عشق به نجات جان آدمهاست ...
کرونا یک نعمت است
شیوع کرونا فقط به زندگی ها ماسک و دستکش و الکل اضافه نکرد .طبعا اگر زیان های کرونا را شروع کنیم هیچ چیزی ارزش جان انسان را ندارد ، قطع ارتباط انسان ها ، جلوگیری ازمسافرت ها ،قطع دید و بازدیدهای معمول ، از خسارات روانی شیوع کرونا به حساب می آید.البته رکود اقتصادی که درجهان آغاز شده زندگی را برهمه مردم تلخ کرده و تلخ تر هم خواهد کرد .قطع چاپ روزنامه های کاغذی که جریان را متوقف میکند و موجب سختی کسانی میشود که از این راه ارتزاق میکردند. ما ایرانی ها عادت داریم که دوستی و رفاقت را با ژست های فیزیکی نشان دهیم به هم دست میدهیم و یکدیگر را در آغوش میگیریم از این هم محروم مانده ایم.اما به قول معروف «جمله عیبش را بگفتی هنرش نیز بگو...»
من در این کرونا به غیر از موارد فوق سراسر نعمت میبینم .کرونا انسان را از یک دنیای دیوانه ی ثروتمند و تلاش بیهوده مطلق نجات داد دنیایی که به طور جنون آمیزی درحال سقوط بود و نمیدانست.میگویند قلب به این دلیل میتواند نود تا صد سال بدون وقفه کار کند که در هر ثانیه هفت دهم استراحت میکند و بقیه زمان را کار میکند .کرونا به جهان و جهانیان فرصت استراحت داد .فرد فرد مردم روی کره زمین فرصت استراحت بیدا کردند . اعمال قرنطینه و دورکاری در این دوره باعث کاهش فشار به کارمندان و به تبع آن افزایش بهره وری آن شده است .به تازگی اعلام شده برای نخستین بار است که جو زمین نفس میکشد ؛ چون میزان مونوکسید و دی اکسید کربن کاهش پیدا کرده است . مصرف سوخت های فسیلی کمتر شده و میزان کمتری سوزانده میشود .زمین بخاطر کرونا تصفیه شده و هوا پاک تر شده است.
مسافرت های کمتر باعث تمیز شدن جاده ها ، رودخانه ها و بسترهای طبیعی مثل کوه وجنگل شده است .چه چیزی میتوانست تا این حد سریع باعث رشد بهداشت جهانی شود؟
هر روز به تعداد آدم هایی که برای سلامت خود بهداشت را رعایت میکنند اضافه میشود .ما مثل تمام دنیا مصرف گرا ، تجملاتی و لوکس گرا شده ایم ، امسال دیدیم هیچ لزومی ندارد مبل ، میز و صندلی ها را عوض کنیم.
اسفند امسال بلایی به نام چهارشنبه سوری ( بخاطر انجار و تلفات ) کم فروغ بود . سیزده بدر( بخاطر انهدام طبیعت و افزون زباله ) برگزار نشد.
مراسم عروسی ها کمتر شده و هزینه ی آن برای جوانان میماند . بساط شام های مجلل در تالارها و دسته گل های آنچنانی هم برچیده شد و در این راستا آمار ازدواج هم بالا رفته . هزینه مراسمات عزاداری هم به موسسات خیریه تعلق میگیرد.
کرونا فقط روی فرهنگ ما تاثیر گذار نبوده ؛ بلکه فرهنگ دیگر را هم تحت الشعاع قرار داده است . پرنس بئاتریس نوه ی ملکه بریتانیا نیز مراسم عقدش رابر خلاف مراسم مجلل سلطنتی و با حضور خویشاوندان نزدیکش برگذار کرد. او حتی ترجیح داد برای مراسم عروسی اش که خیلی مختصر برگذار شد یکی از لباس های قدیمی مادربزگش را باکمی تغییرات بپوشد
همچنین نخست وزیر دانمارک میته فردریکسن هم بعد از آنکه مراسم عروسی اش به دلیل انتخابات و بعد هم کرونا عقب افتاد ، تصمیم گرفت با برگزاری یک جشن کوچک خصوصی به خانه بخت برود.
خیلی از فروشنده های لباس مزون ها با ارائه خدمات آنلاین حتی بیشتر از قبل به فروش رسیدند و مشتری پیدا کردند ، میتوانند بدون داشتن مغازه و هزینه کرایه به صورت آنلاین لباس بفروشند.
عده ای بجای تعطیل کردن رستوران ها به دنبال راه حل جایگزین گشتند و تبلیغات در صفحات مجازی شان بخصوص اینستاگرام را شروع کردند و غذا را به صورت نیمه آماده به دست مشتری میرسانند.
درامد بالایی برای شرکت هایی که لوازم پزشکی مانند ماسک ، شیلد ، گان و... تولید میکردند داشت.
کرونا باعث شد راه جدیدی برای آموزش پیدا کنیم ، راهی که تا بحال شاید کسی به آن فکر نکرده بود...
کرونا به ما فهماند زندگی چقدر کوتاه است . کرونا به ما نشان داد که ما چقدر ضعیف هستیم و با یک ویروس نابود میشویم . کرونا اثبات کرد همه یکسان هستیم ، همه ملت ها ، دولت ها و قدرت ها در معرض انقراضند.
قطعا جامعه به دوران قبل از کرونا باز نخواهد گشت و حتی اگر کرونا هم از بین برود اثری که در جامعه گذاشته میتواند باقی بماند . تاریخ زمین را به دوقسمت قبل وبعد از کرونا تقسیم خواهد کرد .
یک ضرب المثل انگلیسی میگوید سیاه ترین لکه ی ابر هم حاشیه ای روشن و نقره ای دارد، درمورد کرونا قطعا همینطور است.
کرونا و درمانش
تا کنون صدو هشتاد کشور به این ویروس آلوده شده اند و از این بین فقط چین توانسه به خوبی خود را از این ویروس پاک کند. چین ابتدا قرنطینه شهر به شهر را اعمال کرد و بعد از آن قرنطینه ی خانگی . با قوانین سختی که ایجاد کرد و مردمی که به خوبی به آنها عمل کردند توانست جان سالم به در ببرد. شستن دست ، نبوسیدن ، بغل نکردن عزیزان و رعایت فاصله کار سختی نیست در مقابل از دست دادنشان .
فقط کافی بود چند ماه به خوبی رعایت می کردیم ، قید سفر های غیر ضروری را می زدیم ، تا ماهم الآن کشوری بدون کرونا باشیم .
بیایید به خودمان ، به هم نوعمان ، به جهانمان و به آنهایی که نجاتمان میدهند رحم کنیم.
